tag:blogger.com,1999:blog-76518208866764074192011-08-01T11:52:57.064-07:00MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.comBlogger121100tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-6624843401027078882010-03-17T06:25:00.000-07:002010-03-24T04:30:24.798-07:00మానవుడు ఎంత దుర్భలుడు ? సర్వావయవములు సమన్వయంగా పనిచేస్తుంటే, తాను సర్వేశ్వరుడననే గర్వం ! ఇక వాటిలో ఏ ఒక్క అవయవమైనా, తన విధిని విడనాడితే తాను సర్వం కోల్పోయాననే దైన్యం !! <br /><br />అర్ధమవసాగింది శ్రీపతిరావుకి జీవితం యొక్క పరమార్ధం. ఆలోచిస్తున్నాడు హాస్పటల బెడ్ మీద పరుండి - శరీరంలోని అవయవల్లానే... కుటుంబంలోని వ్యక్తులు, వారితో సంబందాలు, వారి విధులూ, సంఘంలోనివ్యక్తులూ - వారి వృత్తులూ. ఎవరి సహకారం లోపించినా, గమనం గతి తప్పుతుంది.<br /><br />తాము కష్టపడి పనిచేసి పరిశ్రమకు లాభాలను ఆర్జించి పెట్టామని కార్మికులు, బోనస్ పెంచమైని కోరితే, తన పెట్టుబడితోనూ, పలుకుబడితోనూ, లాభాలను పొందాననే అహంతో వారి కోరికను మన్నించలేదు శ్రీపతిరావు. అది చిలికి చిలికి గాలివాన అయినట్లుగా, కార్మికుల కోరిక స్ట్రెంగ్త్ పెరిగి స్ట్రైక్ గా మారింది. ఇప్పుడు లాకౌట్ ప్రకటించాల్సిన పరిస్థితులలో వుంది. అయినప్పటికీ శ్రీపతిరావు అహం ఆనందించిందే గానీ, మనసు ఆలోచించలేదు. ఆరోగ్యం మాత్రం చెడింది.<br /><br />హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చి హాస్పటల్లో జాయిన్ అయినా అమెరికా, కెనడా దేశాలనుంచి వచ్చి చూసేందుకు తన ఇద్దరి కొడుకులకు తీరికలేదు. అతి కష్టం మీద ఎలాగొలా తీరిక చేసుకోవాంటే నష్టం తప్ప లాభం లేదు. సూపర్ స్పెషాలిటీ హాస్పటల్లో వి.వి.ఐ.పి. ట్రీట్మెంట్ పొందుతున్న శ్రీపతిరావు, ధనంతో అనారోగ్యాన్ని నివారించగలిగాడే కానీ, అనుబంధాన్ని మాత్రం పొందలేకపోయాడు. <br /> <br />***** <br /><br />ఆ రోజే శ్రీపతిరావు హాస్పటల్ నుండి డిశ్చార్జ్ అవుతున్నాడు. బాల్య స్నేహితుడు సీతా రామారావు దగ్గరే వుండి ప్రత్యేకమైన శ్రద్దతో, అన్ని విషయాలు చూస్తున్నాడు. హాస్పటల్ గుమ్మందాటి ఆవరణలోకి వచ్చిన శ్రీపతిరావు కళ్ళముందు కనిపిస్తున్న నిజాన్ని చూసి నమ్మలేకపోయాడు. తనతో వాదించి, విభేదించి... తనని హాస్పటల్ పాలుచేసిన కార్మికులు... తన శక్తితో ఎవరినైతే అణచివేయాలని తపిస్తున్నాడో ఆ కార్మికులు... తన కళ్ళెదుట ? విషాద వదనాలతో, కన్నీళ్ళ ప్రవాహంతో, మండుటెండను సైతం సహిస్తూ, పసిబిడ్డలతో సహా, తనని చూసేందుకు వేచివున్నారు. <br /> <br />"బాబుగారూ..." ఘొల్లుమన్నారందరూ ఒక్కసారిగా శ్రీపతిరావుని చూసి.<br /><br />ఎంతో దర్పంగా, ఆడంబరంగా వుండే శ్రీపతిరావునే చూశారు ఇంతకాలం. ఇలా దైన్యంతో చూసే సరికి వారి హృదయాల్లో తెలియనంత బాధ సుళ్ళు తిరిగిపోయింది. వారి దు:ఖాన్ని చూసిన శ్రీపతిరావు హృదయం కూడా చలించింది.<br /><br /> " మమ్మల్ని క్షమించండి... మా వల్లనే మీకిన్ని కష్టాలొచ్చాయి " ఘొల్లుమని విలపించాడు కార్మిక నాయకుడు రాఘవ. <br />" మీ ఉప్పు తిని మీ మీదే కత్తి కట్టినాం... మేము దుర్మార్గులం బాబు...దుర్మార్గులం..." భోరుమని విలపించాడు యాదయ్య. అతను శ్రీపతిరావు వద్ద ఎంతో కాలంగా పనిచేస్తున్నాడు. ఇలాంటి స్థితిలో ఎన్నడూ చూడలేదు యజమానిని. <br /><br />" ఊర్కో... రాఘవా ! యాదయ్యా ! ఊర్కోండి ! మీ అందరి దయవల్ల నేను బాగానే వున్నానుగా ? కూల్ డౌన్..కూల్ డౌన్.." మమత నిండిన గుండెతో ఓదారుస్తున్నాడు శ్రీపతిరావు కన్నతండ్రిలా. <br /><br />అక్కడ గుమిగూడివున్న కార్మికుల బాధ మరింత పెరిగింది యజమాని ప్రేమార్తికి. <br /><br />" ఇంతమంది హృదయాల్లో కొలువై వున్న మీ సారుకి ఏం కాదు. పదండి... భగవంతుడు కూడా మిమ్మల్నుంచి ఆయన్ని వేరుచెయ్యలేడు..." కారు వద్దకు దారి తీసూ చెప్పాడు సీతారామారావు. <br /><br />రెండు చేతులతో వారందరికీ నమస్కరిస్తూ మెల్లగా కారు ఎక్కాడు శ్రీపతిరావు. అశ్రునయనాలతో, చెమర్చిన హృదయాలతో వీడ్కోలు పలికారు కార్మికులంతా. కారు కదిలింది మెల్లగా. <br /><br />" సీతా ! ఏమిటిరా ఇదంతా ? నమ్మలేకుండా వున్నాను..." ఆశ్చర్యం నిండింది శ్రీపతిరావు స్వరంలో.<br /><br />" దిసీజ్ క్వైట్ నేచురల్ శ్రీపతి ! సుఖాలు మనుషుల్ని దూరం చేస్తాయి. కష్టాలు దరికి చేరుస్తాయి. నువ్వు మామూలు మనిషిగా వున్నంతవరకూ, వాళ్ళు తమ డిమాండుని సాధించుకునేందుకు నీతో పోరాడే యోధులయ్యారు. నువ్వు హాస్పటలైజ్ అయ్యావని తెలిసిన మరుక్షణం సర్వం కోల్పోయిన అనాధలయ్యారు ..." వివరించాడు సీతారామారావు కార్మికుల మానసికస్థితిని. <br />" మరి ఫ్యాక్టరీ, స్ట్రైక్, లాకౌట్...? " సందేహంతో ఆగిపోయాడు శ్రీపతిరావు. <br />"ఎప్పుడైతే నువ్వు హాస్పటల్లో చావు బతుకుల మద్య ఊగిసలాడుతున్నావని తెలుసుకున్నారో, అప్పుడే వారిలో మథనం ప్రారంభమైంది. వాళ్ళ వల్లనే నీకు ఇంతటి కష్టం వచ్చిందని, ఆ పాపం వారిదేనని విలపించి, తమ కోరికను త్యాగం చేసి యథాప్రకారంగా మరలా పనుల్లోకి వచ్చారు..." వివరంగా చెప్పాడు సీతారామారావు. <br /> <br />వింటున్న శ్రీపతిరావుకి తన మనసుని ఎవరో మెలిపెడుతున్నట్టుగా అనిపించింది. రక్త్తం పంచుకుని పుట్టిన కొడుకులు ఇలాంటి సమయంలోనే రాలేకపోతే మరి ఎప్పుడొస్తారు ? తన భార్య చనిపోయినప్పుడు కూడా పెద్దకొడుకు రాలేదు. తల్లికి తలకొరివి పెట్టే బాధ్యత చిన్నకొడుక్కి వుంది కాబట్టి వాడైనా వచ్చివుంటాడు. డాలర్స్ కి తప్పా మమ్మీ,డాడీలకు విలువలేని దేశంలో జీవనం గడుపుతున్నవారు, అంతకుమించి ఎలా స్పందిస్తారు ? <br /> <br /> న్యాయమైన కోర్కెను సైతం త్యజించి, తమ ఆశల్నీ, ఆనందాలనీ త్యాగంచేసి , మరలా పనిలోకి వచ్చి చేరారంటే...ఎవరు వీళ్ళు ? వీరికీ, తనకు మద్యగల సంబంధమేమిటీ ? తన సంపద తన మిత్రునికి ఏనాడూ సహాయపడకున్నా, బాద్యతగల ప్రభుత్వోద్యోగంలో వుండీ, తన సేవలో నిమగ్నమయ్యాడంటే...ఈ సీతారామారావుకీ, తనకూ మద్యగల అనుబంధమేమిటీ ? స్నేహబంధం కాకుండా -' ఆలోచిస్తూనే వెనక్కివాలాడు శ్రీపతిరావు. <br /> <br />*****<br /><br />సీతా ! నీలాగ సంతోషంగా వుండాలంటే ఏం చెయ్యాలిరా ? " ప్రశ్నించాడు శ్రీపతిరావు దీక్షగా తన ముక్కల్ని చూస్తున్న సీతారామారావుని.<br />" త్యాగం చెయ్యాలి...ఇదిగో ఇలాంటివాటిని... " ఆఠీన్ రాణిని విసిరేస్తూ చెప్పాడు సీతారామారావు. <br />"త్యాగం చెయ్యాల్సింది డబ్బుల్నా ?" మరలా ప్రశ్నించాడు శ్రీపతి శాంతంగా.<br />"దాంతో పాటు చాలా వాటిల్ని... అనుబంధాల్ని... ఆప్యాయతల్నీ... మొహాల్నీ... మోసాల్ని... ఆశల్నీ... ఇటువంటి ఆసుల్నీ..." ఇస్పేట్ ఆసుని డిస్ కార్డ్ చేస్తూ చిన్నగా నవ్వుతూ చెప్పాడు. <br />"వీటినన్నింటిని నువ్వు వదిలేశావా ?" అదే ముక్కని తీసుకుంటూ అడిగాడు శ్రీపతిరావు. <br />"వదిలి పెట్టాల్సిన భాధేలేకుండా అసలు పెంచుకోలేదు వేటినీ కూడా... పెంచుకుంటే పెరిగేది కౌంటే... అది పి.సి గానీ, బి.పి గానీ...నాది షో ..." అన్నాడు సీతారామారావు ముక్కని మూస్తూ.<br /><br /> "నీలాగా ఒక సీక్వెన్సూ..రెండు జోకర్ల ఆట కాదురా నాది... ఏ.సి.. డి.సి..." చెప్పాడు శ్రీపతిరావు సీతా రామారావు జీవితంతో తన పేకముక్కల్ని పోలుస్తూ. <br />" అందుకే కదరా నీకు కౌంటో... ఎమౌంటో తగుల్తావుంటాయి " చెప్పాడు సరసంగా.<br />" ఇది నిజమే " మనస్పూర్తిగా ఒప్పుకున్నాడు శ్రీపతిరావు గొల్లుమని నవ్వుతూ - <br />ఎంతో హాయిగా వుంది శ్రీపతిరావుకి ఆ సంభాషణ. ఓర్వలేని మనసు శ్రీపతిరావుకి కొడుకుల సంగతిని గుర్తుచేసింది ఆసమయంలో. <br />" సీతా ! వీళ్ళు నిజంగా కొడుకులే నంటావా ? " ప్రశ్నించాడు ధీర్ఘంగా ఆలోచిస్తూ. పంచిన పేకముక్కల్ని ఎత్తుకోలేదు శ్రీపతిరావు . అతని మూడ్ అర్ధమైంది సీతారామారావుకి. <br /> " శ్రీపతి డోంట్ ఫీల్..జనరేషన్ పూర్తిగా మారిపోయింది. దానికి తగ్గట్టుగా మనమూ మారాలి..." <br />"వాట్స్ ద బ్లడీ జనరేషన్ ? జనరేషన్ మారిందని ఆడవాళ్ళు నవమాసాలు మోయటం మానివేశారా ? తల్లితండ్రులు పిల్లల బాగోగులు చూడటం మానివేశారా ? వాళ్ళలాగే మనం కూడా నిర్లక్ష్యంగా ప్రవర్తించివుంటే, ఇవాళ ఇటువంటి పరిస్థితులు వుండేవా ? " ఆవేశం కట్టలు తెంచుకునే ప్రయత్నం చేస్తుంది శ్రీపతిరావు గుండెలో -<br />" నిదానంగా ఆలోచించు శ్రీపతి ! తాము కన్నవాళ్ళు తమని వృద్ధాప్యంలో చూస్తారో ? లేదో ? అన్న సంశయం కనుక కలిగితే, ఏ తల్లితండ్రులైనా ప్రాణమిచ్చి ప్రేమగా పెంచగలరా పిల్లల్నీ ?" ప్రశ్నించాడు సీతారామారావు ప్రశాంతంగా. <br />" ఈ ప్రశంకు సమాధానం చెప్పాల్సింది నువ్వు చెప్పే జనరేషన్ " విసుగ్గా చెప్పాడు శ్రీపతిరావు. <br />" నిజమే శ్రీపతి! నేను చెప్పేదేమిటంటే ఇవాళ ప్రతిఫలాపేక్షలేని జీవే...చిరంజీవి. మనం పంచి ఇచ్చే దేనినుంచైనా, ప్రతిఫలం ఆశించకపోవటం ఉత్తమ లక్షణం " చెప్పాడు సీతారామారావు కూలుగా. <br />" ఏమిటిరా ఆశించకూడనిది ? చావుబతుకుల్లో ఉన్నప్పుడు కన్నకొడుకుల్ని చూడాలనుకోవడం, వారి సమక్షంలో గడపాలనుకోవడం...ఆపేక్ష అవుతుంది గానీ, ప్రతిఫలాపేక్ష ఎలా అవుతుందిరా ? వారి పిల్లలు ఇటువంటి స్థితిలో వుంటే పరుగులు పెట్టిరారూ ? ఈ వయసూలోనూ మనం పరుగులుపెట్టి పోమూ " చెప్పాడు శ్రీపతిరావు శూన్యంలోకి చూస్తూ.<br /><br />" అదేరా నేనూ చెప్పేది. తండ్రి బాధ్యతే అలా పరుగులు పెట్టిస్తుంది..." అన్నాడు సీతారామారావు.<br />" వృద్ధాప్యం కూడా బాల్యం లాంటిదే కదరా ? మరో మనిషి ఆసరా అవసరం కాదా ? వారికోసం తపించి వారి మంచిస్థితిని అందించి వారు సంపాదనలో ఉన్నతమైన స్థితిలో వుండేలా చేయగలిగానే కానీ, సంస్కారంలో ఉన్నతుల్ని చేయలేకపోయాను " తీవ్రమైన నైరాశ్యం శ్రీపతిరావు మాటల్లో ధవినించి కన్నుల్లో తడిలా కనిపించింది. గుండెల్లో బాధ కవ్వంలా చిలుకుతుంటే వెన్నలా వస్తుందా విలాసం ? <br />శ్రీపతిరావు మానసిక ఆందోళన అర్ధంకానిదేమెకాదు సీతారామారావుకి. <br />"శ్రీపతీ! ఋణానుబంధంతో సంతానం ప్రాణానుబంధంతో సంతోషసంతాపాలు పుడతాయి. ఏదీ మనం ఊహించైంది కాబోదు. జరిగిన దాన్ని స్వీకరించడం, జరుగబోయేదాన్ని స్వాగతించడం మన విధి..." ఉపశమనంగా చెప్పాడు.<br />సీతారామారావు మటులు కొంత ప్ రశాంతతను అందించాయి శ్రీపతిరావుకి.<br />అది గమనించి మరలా చెప్పాడు సీతారామావు " ఇప్పుడు దేని గురించి ఆలోచించకుండా ప్రశాంతంగా వుండు " చెబుతూఒ శ్రీపతిరావు చెయ్యి నొక్కాడు అనునయంగా స్పృశిస్తూ-<br />"ఎక్కడుందిరా ప్రశాంతత ? డబ్బులతో కొనగలమా దాన్ని?" ప్రశ్నించాడు వెంటనే.<br />" ప్రశాంతతకు అడ్రస్సు మన మనసేరా ! దానికున్న మహత్తు ఏమిటో తెలుసా ? దేన్ని మనం గాఢంగా కోరుకుంటామో దాన్నే పొందమని ప్రోత్సహిస్తుంది, దాన్నే అందిస్తుంది. నువ్వు ఒక మనిషిపై ప్రేమను పెంచుకుంటే ప్రేమించమంటుంది. ద్వేషాన్ని పెంచుకుంటే వార్ని దహించమంటుంది... వైదికుడు కోరే యోగమైన వైశికుడు కోరే భోగమైనా అందించే సరస్సు ఈ మనసు. అందుకే దాన్ని మానస సరోవరం అంటారు. ఇప్పుడు నీ మానస సరోవరంలో ఎటువంటి కలతల కెరటాలు ఎగసిపడకుండా, కల్లోల అలలు చెలరేగకుండా నిన్ను ప్రశాంతంగా వుంచే శక్తి కావాలి ! ఆ శక్తి నీ బాధకు ఉపశమనాన్ని అందించి. నీకు సేద తీర్చాలి. అలాంటి శక్తి ఆ గీతకే వుంది. ఎస్...ఇప్పుడు నీకు ఆ గీతే కావాలి..." తర్కించుకుంటూ చెప్పాడు చివరి వాక్యాన్ని సీతారామారావు.<br />" గీతా ? గీత ఎవరూ ? " ఆశ్చయంగా అడిగాడు శ్రీపతిరావు. కుతూహలమూ వుంది అందులో-<br />" ఎవరో ? ఏమిటో ? తొందరెందుకూ ? వీలైతే రేపే పరిచయం చేస్తా ! ఇక నాతోడు కూడా వద్దంటావు..." నర్మగర్భంగా చెప్పాడు సీతారామారావు చివరిమాటని. <br />సిగ్గుతో చిరునవ్వులు చిందిస్తున్న శ్రీపతిరావుకి కరచాలనం చేసి కదిలాడు సీతారామారావు. <br />" ఎవరీ గీత ?? " అన్న తీవ్రమైన అలోచనలో నిమగ్నమైపోయాడు శ్రీపతిరావు. <br /> <br />******<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-662484340102707888?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-64278914086298404752010-02-28T02:29:00.000-08:002010-03-17T06:17:21.154-07:00'సిడాడే-డి-గోవా ' అది ముప్ఫై అయిదు ఎకరాల్లో కట్టిన స్టార్ హోటల్. అందులో పోర్చుగీస్ కాలాన్ని తలపింపచేసే లగ్జరీ సూట్ 'వాస్కోడిగామా '- ఆ విశాలమైన గదికి ఓ ప్రక్కగా కనిపిస్తుంది బ్లూలాగూన్ లాంటి నీలిసముద్రం. ఆ సముద్రాన్ని చూస్తూ పెయింటింగ్ వేసుకోవడానికి వీలుగా ఏర్పాటుచేయబడ్డ 'ఈసిల్ ' దానికి ఆ గదిలో స్థానాన్ని కల్పించిన కళాకారుడు " యశస్ "- అందుకే ఆ గది అతనికి హాట్ ఫేవరేట్. అతనికి సరిజోడైన యువతి " స్వప్నిక" ఆతని 'హార్ట్ మేట్ '! <br /><br /> *****<br /><br />ఆకాశానికి నీలిరంగునద్ది అక్కడి నీటితో కుంచెలను శుభ్రంగా కడిగినట్లున్నాడు ఎవరో చిత్రకారుడు. అది నిజమన్నట్లు తలలూపుతున్నాయి పోకచెట్లు. గోవా బీచ్ లన్నింటిలోకి అందమైన బీచ్ 'కొలావా ' దీనికి సమానమైనది ఇండియాలోనే లేదు. <br /><br />గాలి తీవ్రతకు బీతిల్లి యశస్ మొముని హత్తుకుంది స్వప్నిక చీరచెంగు. ఆ చెంగుమాటున వూరిస్తూ కవ్విస్తున్న ఆమె ఎదపొంగును చూస్తున్నాడు. అతని చిలిపి చూపుల తాకిడిని గమనించి వడివడిగా చేరింది ఆమె గుండెలోతుల్లోని సవ్వడి ఎదపైకి. విసురుగా లాగివేసింది అతని మొహంపై నుంచి తన చీరచెంగును స్వప్నిక.<br />" ఏమిటీ చోరబుద్దీ?" ప్రశ్నించింది కసరుతూ.<br />" అది చోరబుద్ధికాదు...వాటిదరి చేరబుద్ది" అన్నాడు. <br />" కళాకారుడికి కవిత్వం పొంగుకొస్తుదే ?" అడిగింది ఎగిరే ముంగురులని సవరించుకుంటూ. <br />" రంగుల్నీ, పొంగుల్నీ, హంగుల్నీ చూస్తే నాకు తెలియకుండానే కవిత్వం పొంగుకొస్తుంది. అది నా ఇన్ హెరంట్ క్వాలిటీ.." <br />చెప్పాడు గర్వంగా. <br />" ఆహా అయ్యవారి క్వాలిటీ కంట్రోలులో వుండటం మంచిదేమో " చెప్పింది స్వప్నిక తన చీరచెంగు ఎగిరిపోకుండా బిడ్డువద్ద దోపుకుంటూ. <br />" సెల్ఫ్ ప్రిజర్వేషన్ ఈజ్ నేచర్స్ ఫష్ట్ లా అన్నారు..తప్పు నీది కాదు.." అన్నాడు ఆమె చర్యని ఎత్తిపొడుస్తూ<br />" ఎంతో రసికుడు దేవుడు..సుకుమారమైన పూలనీ ఆహ్లాదాన్నిచ్చే ప్రకృతినీ, ఆనందాన్నిపంచే స్రీకి బదులుగా ఇచ్చాడు మాకు..." అన్నాడు మరల.<br /><br /> సరసమైన ఛలోక్తులతో కూడిన ఆ సంభాషణ ఎంతో పరవశానికి గురిచేసింది స్వప్నికను . ఒక ప్రక్క ప్రకృతి ఒడి, మరో ప్రక్క మనసు మెచ్చిన జోడి. " అటుచూడు..." అరిచి చెప్పాడు దూరంగా బీచ్ వైపు చూపిస్తూ, తలతిప్పి చూసింది స్వప్నిక. <br /> <br />గోల్డెన్ కలర్ లా మెరుస్తున్న శాండ్ పైన చాపలాంటిది పరిచివుంది. దానిపై శాటిన్ కలర్ టర్కీ టవల్, బ్రా, ప్యాంటీ మాత్రమే వేసుకుని బోర్లాగా పడుకుని వుంది ఓ ఇరవై యేళ్ళ యువతి. ఆమె ముందు మోకాళ్ళను ఇసుకలో ఆనించి, మొలకు లుంగీలాంటిది బిగించి, చాతీమీద ఏ ఆచ్ఛదనా లేని కుర్రాడు. కసరత్తుతో మెలికలు తిరిగిన కండలతో- <br /> <br />" ఏంటీ నువ్వు చూడమన్నదీ ?" అడిగింది అమాయకంగా. <br />" సుకుమారమైన ఆ ఇంతి క్లాంతితో తన మేనును కౌమారం దాటిన ఆ కుర్రాడికి కౌలు కిచ్చినట్లుంది. అరచేతులనే హలాలుగా మార్చి, చూడు ! నేర్పుగా చేస్తున్నాడు మసాజ్ సాగు " చెప్పాడు అలానే చూస్తూ. <br /><br />తలతిప్పి చూసింది స్వప్నిక వారివైపు. బాడీ ఆయిల్ ని ఆమె వీపు మీదపోసి, మెడ నుంచి కాళ్ళ వరకు రుద్దసాగాడు అతను. మర్ధనలో సమర్ధవంతమైన ఆతని పనితనం ఆ యువతి శరీరానికి కాంతిని, మనసుకి తీరని అశాంతిని అందించింది.<br /><br />ఇప్పుడు వెల్లకిలా పడుకుని వుంది ఆ అమ్మాయి. సూర్యరశ్మి తన కళ్ళను తాకకుండా వుండేందుకో, లేక తన కళ్ళల్లోని కాంక్షారశ్మి అతని శరీరానికి తాకి అతడిని ' భస్మీపటలం ' కావించకుండా వుండేందుకో తెలియదుగానీ, ఆమె కళ్ళకు ఛష్మా ధరించివుంది. కళ్ళముందు పరిచివున్న శృంగారగనిని కన్నులారా పరవశంతో చూస్తున్నాడు ఆ కుర్రాడు. వసి నింపుకుంటున్న అమె తొడల సొగసుని చూసి ఆతని శరీరంలోనూ 'అంతర్మథనం' ప్రారంభమైంది. ఆమె తాగింది 'ఫెన్నీ మద్యం '- చేను లాంటి ఆమె మేనుపై అతను చేస్తున్నాడు 'ఫన్నీ సేద్యం'- చూస్తున్న స్వప్నికకు చిరాకువేసింది.<br /><br />" ఈ బ్లడీ సీన్ చూడమనా పిలిచింది " ? కసిరింది. <br />" అది బ్లడీ సీన్ కాదు మేడం...అందమైన అమ్మాయి బాడీ సీన్ " కొంటెగా బదులుచ్చాడు యశస్. <br />" ఒళ్ళు బలిసినోళ్ళకది " విసుక్కుంక్ది.<br />" కాదు ఒళ్ళు అలసినోళ్ళకది " సరిదిద్దాడు. <br />" తమరువెళ్ళీ చేయించుకోవచ్చుగా... ఏపిల్లతోనో ? " విసురుగా ముందుకు కదిలింది స్వప్నిక. <br /> <br />' క్వీన్ ఆఫ్ గోవా బీచెస్ ' అని పిలవబడే ఈ 'కొల్వా బీచ్' లోని ఈ సీన్ చూసే లావాలా పొంగింది కోపం. మరి జనాల మోజుని తీర్చే ' అంజునా బీచ్ 'ని చూస్తే ఎలా రియాక్ట్ అవుతుందో ? మనసులోనే నవ్వుకున్నాడు యశస్. <br /><br /> ***** <br /><br />ఏడు నదులు, నలభైకి పైగా సముద్రతీరాలు గోవా నగర కన్యక మెడలోని హారాలు. వీర విహారానికి, తీరని విరహానికి తగిన వరాలు. హింధూ, క్రిష్టియన్, ముస్లీం, మతాల సామరస్య మమైకం, విభిన్న సంస్కృతుల సమైక్య లోకం, స్నేహం, సమానత్వం, సాహచర్యం వీటన్నింటి మిశ్రమాల ఫలితమే ప్రశాంత ' గోవా ' - <br /> <br />మూడవ శతాబ్ధం నాటి మౌర్యుల కాలంలో గుర్తింపు పొందిన ఓ చిన్న ప్రాంతం. తదనంతరం చాళుక్యుల, ముస్లీముల, విజయనగరరాజుల, బహమనీ సుల్తానుల, పోర్చుగీసుల, బ్రిటిషర్ల ఏలుబడిలో తన పలుకుబడిని పెంచుకుంటూ, నేడు భారతదేశంలోనే అత్యధిక ప్రాధాన్యత కలిగిన విహారస్థలంగా పేరుగాంచి, జనం తరించేలా అవతరించింది 'గోవా '- మానవుల మనోవికాసానికి ప్రకృతి ఇచ్చిన వరం... బహుమతి... ఈ ...గోవా ! <br /> <br /> *****<br /><br />ప్రపంచంలోని అన్నిరకాల మనస్తత్వాలు కలిగిన మనుషులందరూ అక్కడే వున్నారా ? అన్నట్లుంది ఆక్కడ చేరిన వారిని చూస్తుంటే ! ఆనందానికి, దాని మూలానికి అదే సరైన వేదికేమో అన్నట్లుంది 'అంజునా బీఛ్- గోవాలో అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన బీచ్ అది. <br /><br />వయోబేధం, లింగబేధం లేకుండా ఆనందం పొందుతున్నారు అక్కడివారు. ఒక ప్రక్క మసాజులతో సేద, మరోప్రక్క మత్తు పానీయాలతో రొద. ఎక్కడా చూసినా ఆనందపు హేల. అందరి కళ్ళల్లోనూ కాంక్షల జ్వాల. అక్కడి ప్రకృతిని, మనుషుల శరీరాకృతిని, విభిన్న వ్యక్తుల భిన్న సంస్కృతిని, విపరీత జనాల విచిత్ర వికృతిని గమనిస్తూ తీరం వెంట నడుస్తున్నారిద్దరూ. ఆ వాతావరణం మెల్లగా...మత్తుగా...వారినీ కమ్మేస్తోంది !<br /><br />" ఏలావుందీ అంజునా ?" అడిగాడు యశస్ ఆమె నడుముపై చెయ్యివేసి మెత్తగా నిమురుతూ. <br />" రంజుగా " అంది చిలిపిగా ఆతని కళ్ళల్లోకి చూస్తూ. <br />" రంజుగా వుంది ఈ బీచ్చా ? నా టచ్చా ?" ప్రశ్నించాడు ఆమెను కౌగిలిలో బంధిస్తూ. <br />" రెండూ కాదు . అబ్బాయి గారి పిచ్చి " చెప్పింది ఆతని సంకెలను విడిపించుకుని పరిగెడుతూ. <br />" ఏయ్ ఆగు..ఆగు.." అంటూ ఆమె వెనుకనే తనుకూడా పరుగు అందుకున్నాడు యశస్. <br /><br />హరిణిలా పరిగెడుతుంది ఆ తరుణి ఆతని చేతికి చిక్కకుండా. అలా పరిగెడుతున్న స్వప్నిక ఎదురుగా కనిపించిన దృశ్యం చూసి స్థాణువైపోయింది. <br /> <br />ఎదురుగా ఆడా-మగా జంటలు జంటలుగా, ఏమాత్రం సిగ్గూ-ఎగ్గూ లేకుండా, ఎవరినీ గమనించే స్థితిలో లేరు ఎవ్వరునూ, తమకంతో తమలోకంలో వున్నారందరూ 'జలయఙ్ఞం ' చేస్తూ పూర్తి ' నగ్నంగా'-<br /><br />" కమాన్..సిట్ డౌన్.." అంటూ ఇసుకపై ఒరిగిపోయాడు యశస్ వెల్లకిలా. <br />" ఇదేం చోటయ్యా బాబూ ? " ప్రశ్నించింది స్వప్నిక ఇసుకలో తనూ కూలబడుతూ. <br /> ఆమె మొహలోకి చూశాడు యశస్. సిగ్గూనవ్వు లవ్వాడుకుంటున్నాయి ఆమె మోముపై. <br />" ఇది భోగపరాయణులైన దేవతల స్వర్గ సంబంధమైన ఆటస్థలం. ది సెలస్టియల్ ప్లే గౌండ్ ఆఫ్ వొలాప్టుయస్ గాడ్స్ " అన్నాడు ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ. <br /> <br />అతను చెప్పిన తీరు ముచ్చటగా వుంది ఆమెకి. నిజమే కదా ! ఇటువంటి విలాసం కోసమే కదా ఎంతో ప్రయాసపడి వచ్చేది ఇంతదూరం ? తన ఆలోచనలలో వస్తున్న మార్పును గమనించింది స్వప్నిక. <br /> <br />గోవా ! నువ్వు తక్కువ దానివేం కాదు ! అనుకుంది మనసులో - నీటితో సయ్యాటలాడుతున్న ఆ అనిమిషులవైపు చూసింది ఓ నిముషం పాటు. విచిత్రం ఇందాక వారిని చూసినప్పుడు కలిగిన 'అసహ్యం ' స్థానే ఇప్పుడు 'ఈప్సితం ' చోటుచేసుకుంది. స్వేచ్ఛ ఉన్నప్పుడే కదా ! ఇచ్ఛ కలిగేది ? అంకురమౌతున్న కొత్త ఆలోచనలను అవలోకిస్తోంది స్వప్నిక. <br /><br />*****<br /> " నిన్నూ ఇన్ స్పైర్ చేసిన చిత్రకారులెవరు యశస్ ?" ప్రశ్నించింది వైన్ సిప్ చేస్తూ. కొత్తరుచులు అనుభవిస్తోంది స్వప్నిక. ఆమెకు అదే మొదటిసారి మత్తుపానీయం సేవించటం. అతి బలవంతం మీద మరలా ఎప్పుడూ అడగననే 'హామీ ' మీద తాగేందుకు ఒప్పుకుంది. <br /><br />" చాలా మందే వున్నారు..సర్. గాడ్ ఫ్రే నెల్లర్ అని బ్రిటీష్ ఆర్టిష్ట్..షేక్స్ ఫియర్ ఇన్ పొయిట్రీ నెల్లర్ ఇన్ పెయింటింగ్ అంటారు. ఆయనతో పాటు సర్ థామస్ లారెన్స్, వాన్ డిక్, ది ఫాదర్ ఆఫ్ మోడరన్ ఆర్ట్... పికాసో, ద లాస్ట్ సప్పర్ పెయింట్ చేసిన లియోనార్డ్ డావెన్సీ...ఈయన గీసిన మరో అద్భుతమే ' మోనాలిసా '...<br /><br />ఓహ్..గ్రేట్ మిష్టర్ లియోనార్డ్..చీర్స్..హేట్సాఫ్ " అంది గ్లాస్ పైకెత్తి. మత్తు మర్యాదను చిత్తుచేస్తోంది. <br />" మన రాజా రవివర్మ..ఏ పెయింటింగ్ ఆన్ సెల్యూలాయిడ్..గజగామిని..ఎం.ఎఫ్.హుస్సేన్, మన తెలుగు కళాకారులు... దామెర్ల రామారావు.. వడ్డాదిపాపయ్య.. మన బాపు ..ఇలా ఎందరో మహానుభావులు నా జీవితాన్ని ప్రభావితం చేశారు...వారందరికీ వందనాలు...చెప్పటం ఆపి తలవంచాడు ఒక్కక్షణం. వెంటనే విస్కీ గ్లాసు చేతిలోకి తీసుకున్నాడు మరల. <br /><br />" ఈ వర్షాన్ని చూస్తుంటే ఏదైనా అద్భుతాన్ని సృష్టించాలని వుంది నాకు. అంత అద్భుతమైనది ఏమిటన్నదే అర్ధం కావడంలేదు..." అన్నాడు సిగరెట్ ముట్టిస్తూ.<br />" నేను చెప్పనా ?" అడిగింది గోముగా. చెప్పమన్నట్లు చూశాడు పొగవదులుతూ. <br />" మోనాలిసాను సృష్టించిన డావెన్సీలా... నువ్వు నీ ఫియాన్సీని సృష్టించు.." అంది గర్వంగా. <br /><br />పిచ్చినవ్వు మెరిసింది ఆతని మోముపై. ఆతని చేతిలోని సిగరెట్ లానే భగ్గుమని ఆమె హృదయం ఆ నవ్వును చూసి. <br />" ఏంటా పిచ్చి నవ్వు ? నేను అందగత్తెను కానా ? " కోపంగా ప్రశ్నించింది ఆ రోషనారి. <br />" నో డౌట్. నువ్వు అద్భుతమైన అందగత్తెవే ! అంత అందాన్ని నేను చిత్రించగలనా ? లేదా ? అనేది ప్రశ్న..." చెప్పాడు యశస్ కూల్ గా సిప్ చేస్తూ. <br /><br />పౌరుషం బుసలుకొట్టింది ఆమెలో తనకు తెలుసు అది పొగడ్త కాదు. తన అందం అతడిని ఇన్ స్పైర్ చేసే స్థాయిలో లేదా? లేకుంటే తనని అతను ప్రేమించటం ఎలా సాద్యం ? ఇంతకీ తనని ప్రేమిస్తున్నాడా ? లేదా ? ఇది తేల్చుకోవాలి ముందు. స్థిర నిర్ణయం తీసుకుంది స్వప్నిక. మైల్డ్ గా వుంది మెదడు... వైల్డ్ గా మారింది మనసు.<br /> <br />" మైడియర్ స్వప్నిక ! ఆర్ట్ ఈజ్ ఇమ్మోర్టల్ బట్ నాట్ ద బ్యూటీ ! శాశ్వతంగా నిలిచిపోయే చిత్రరాజం కావాలి అంటే అది అద్భుతమైన క్రియేషన్కావాలి గానీ అందం కాకూడదు..." అన్నాడతను. <br /><br />ఆతని మాటలకు బదులివ్వలేదు స్వప్నిక. మౌనంగా అతడినే చూస్తుంది తీక్షణంగా.<br /> <br />" అటువంటి అద్భుతాన్ని నేను సృష్టించగలను. బట్...నువ్వే తెగించలేవు..." అన్నాడు కవ్వింపుగా. <br />అమెను అందలం ఎక్కిస్తూ, ఆమె కోరికను అందకుండా చెస్తూ- <br /> <br />" నువ్వేసే గొప్ప బొమ్మకి నేనెలా తెగించాలంటావ్ ?" ప్రశ్నించింది వెటకారంగా.<br />" వద్దు స్వప్నికా ! పట్టుదలకు పోవద్దు. నీ వల్లకాదు. కొన్ని కోరికలు తీరకుండా వుంటేనే తీపి గుర్తుగా మారతాయి. <br /> అదే అనుభవమైతే చేదుగానూ మారవచ్చు..." <br />"యూడోంట్... యూ కాంట్... అనే పదాలకి కాలం చెల్లిపోయింది యశస్ ! నీకెలా కావాలి ?" <br />" రూముకెళ్ళిన తరువాత మాట్లాడుకుందాం..." కాస్తంత ఇబ్బంది పడుతున్నట్లుగా చెప్పాడు . <br />" నథింగ్ డూయింగ్. ఇప్పుడే...ఇక్కడే..." బల్లమీద గట్టిగా చరుస్తూ అరిచి చెప్పింది.<br /><br />గ్లాసులోని విస్కీని గొంతులోకి వంపుకుంటూ చెప్పాడు మెల్లగా " నగ్నంగా "<br /><br />లాగోవా అజుల్ డెక్ బార్ 'లో... 'ది లింబో ' పైర్ డాన్స్ మొదలయ్యింది అప్పుడే!! <br /> <br />*****<br />" డీడ్స్ ఆర్ మేల్-వర్డ్స్ ఆర్ ఫిమేల్.. అన్నారు. వాగినంతసేపు పట్టలేదు నోరు మూతబడటానికి " భాస్వరాన్ని మండిస్తున్నాడు గదిలోకి అండుగిడినంతలోనే. <br />" ఓ.కే...మిష్టర్ యశస్... ఐయాం రెడీ. యు గెట్ రడీ ఫర్ ద జాబ్... బట్ రిమెంబర్ ఒన్ థింగ్. ఈవిల్ పర్ స్యూట్స్... బ్రింగ్ ఈవిల్ రెప్యుటేషన్ " కటువుగా చెప్పింది స్వప్నిక చివరి వాక్యాన్ని. <br /><br />ఆమె మెంటల్ టెంపర్మెంట్ ఆతనికి తెలియంది కాదు. ఎం.బి.ఏ చదువు. మల్టీ నేషనల్ కంపెనీలో పెద్ద హోదా. దానికి తోడు అందానికి వీనస్ దేవతననే గర్వం. వెరశి అమె అహానికి ఆభరణాలు. ఇప్పుడు వాటినన్నింటినీ విడిచేయడానికి, ఆతనికి విడిదికియ్యడానికి సిద్దమవుతున్నది ఆ ' స్నిగ్ధ సౌందర్యవతి '- <br /><br />*****<br /><br />ఈజిల్ పై కాన్వాసు క్లాతును బిగిస్తున్నాడు యశస్. స్వప్నిక ఒంటిపై దుస్తులు నేలకు వాలుతున్నాయి. ఆమె రూప,లావణ్యాలను గమనిస్తున్న యశస్ ని చూసి ఆమె చెంపలు కెంపులయ్యాయి. మేను కనక పుష్యరాగ వర్ణమైంది. మనసు వజ్ర తుల్యమైంది. <br /><br />" ఈ కళాకారుడు భయపడేలా ఆ కోపరూపమేమిటి అపరకాళీ ? నిక్షేపాల గనివి..ఏ ఎమ్రాల్డ్సునో , డైమండ్స్ నో చూపించి... మెరిపించక !" అన్నాడు యశస్ ముడిబిగించిన ఆమె సిగపాయలను వదులుచేస్తూ. <br /><br />" ముందు లైట్స్ ఆఫ్ చెయ్ " అంది స్వప్నిక లోతొడుగులతో అర్ధనగ్నంగా నిలుచుని. <br /><br />" ఓ హో...రేపు ప్రపంచం వెలుగు చూసే ఓ అద్భుతం... నేడు ఈ చీకట్లోనే ప్రారంభమౌతుందన్నమాట..." అంటూ ఆ రూములోని లైట్స్ ఆఫ్ చేశాడు యశస్.<br /><br />మైఖెలాంజిలో మలచిన పాలరాతి శిల్పంలా మెరిసిపోతుంది స్వప్నిక నగ్నంగా. వెన్నెల జడివానలో తడిసి, అలసి సేద తీర్చుకుంటున్న ' గ్రీకుదేవత ' లా వుంది. పరిశీలిస్తున్నాడు యశస్ ప్రశాంతంగా ఆమె సౌందర్యాన్ని - <br /><br />నల్ల త్రాచు కురులు...వక్షోజాలు గిరులు... మేను పసిడి సిరులు... ఆమె తనువునా అణువణువనా ఉప్పొంగుతున్న సోయగాల నయాగరా - అవయవ సౌష్టవంతో కళాకారులకు స్పూర్తినిచ్చే రూపలావణ్యాల వైభవమూర్తి. నగ్నంగా, ఉద్విగ్నంగా వున్న ఆమె... సురులు కనలేని అందాల యేరు...సౌందర్యాల తేరు ! <br /> <br />కళ్ళు మూసుకుని వుంది ఆమె. " స్వప్నికా " పిల్చాడు మృధువుగా. మధువుని గ్రోలి మాధుర్యాన్ని ఒలికిస్తూ. కళ్ళు తెరిచి చూసింది ఆతని వంక ' ఏమిటన్నట్లు '<br /><br />" నీ చిత్తరువుని చిత్రించే ముందు చిన్న కండీషన్ " అన్నాడు యశస్ మెల్లగా.<br />"మరలా ఏమిటీ? " విసుగా అడిగింది. <br />" ఆహా...ఏమీలేదు...నేను చూపంచేంత వరకూ దీన్ని నువ్వు చూడకూడదు..." చెప్పాడు స్పష్టంగా. <br />"బుల్షిట్..మరి ముందెందుకు చెప్పలేదు " అరిచింది. <br /><br />ఆమె ఆవేశానికి తగినట్లుగా కదలాడుతున్నాయి ఆమె వక్షోజాలు. వాటివంకే కన్నార్పకుండా సూటిగా చూస్తూ చెప్పాడు సంజాయిషీ ఇస్తున్నట్లుగా- <br /> <br />" నువ్వు ఒప్పుకోవని..." <br />" మరి ఇప్పుడెందుకు చెబుతున్నావ్ ? " అరిచింది స్వప్నిక మరింత గట్టిగా. <br />" నీకు నచ్చకపోతే డ్రాప్ అయిపోవచ్చనీ ! " <br />" యూ..స్టుపిడ్..డ్రాప్ అవడానికా అన్నింటిని వదిలేసింది ?" ఆవేశం ఆమె శరీరం మీద తాండవం చేస్తోంది. కన్నులు మూసుకుంది గట్టిగా.<br />" ఇంతకీ తమరు ఆమోదిస్తున్నట్టా ? లేదా ? " అడిగాడు సీరియస్ గా, తన్నుకొచ్చే నవ్వును అదిమి పెట్టుకుంటూ. <br />" అయ్యా ! మహానుభావా! మీ చిత్తం.. మాభాగ్యం.. మీ దయే.. మా అదృష్టం.. కానివ్వు " అని రెండు చేతులెత్తి దణ్ణంపెట్టి, మరలా కోపంగా కళ్ళు మూసుకుంది స్వప్నిక.<br />" అవును మీ చిత్రమే...మా భాగ్యం ! మీద..యే... మాదృష్టం ! " అన్నాడు యశస్ నవ్వుతూ అక్షరాలని మారుస్తూ... ద్వంద్వార్ధాలకు చేరుస్తూ - <br /> <br />ఉలిక్కిపడింది స్వప్నిక. మీ 'దయే ' అన్నపదంలోని మొదటి రెండక్షరాలని కలిపి, ఈ సందర్భంలో అతను పలికిన తీరుకీ, ఆ పదంలోని 'శ్లేషకి ' ఆశ్చర్యపోయి కళ్ళు తెరిచింది. నయనాలు పగడాల పువ్వులయ్యాయి.<br /><br /> కొంచెం ఒక పక్కగా ఒరిగిపడుకుని వుంది స్వప్నిక. ముంగురులని ఆమె తల వెనుకగా పరిచాడు. ఆమె ఎద పొంగులు రెండూ కలిసేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నాయి. అతి రసమ్ములు సుకియాలమృత కలశమ్ములు... కూనిరాగం తీస్తున్నాడు యశస్ కాన్వాసుపై రంగులద్దుతూ. <br /> <br />" మొహానికి కవిత్వమొకటీ " గొణికింది స్వప్నిక. <br />" చెప్పాగా ! రంగులని చూసినా...పొంగులని చూసినా..."<br />" చాలు..చాలు.. విన్నాం ఒకసారి..ముదు పనిచెయ్యి " అరిచింది స్వప్నిక విసుగ్గా. <br />" ఛీ...ఛీ..కోపంలో నువ్వేం బూతులు మాట్లాడుతున్నావో...నీకే తెలియటం లేదు.." అన్నాడు యశస్ చిలిపిగా చూస్తూ, కొంటెగా నవ్వుతూ. <br />" నువ్వు ఈడీయట్ వే అనుకున్నా... స్టుపిడ్ వి కూడా.." అంది కోపంగా కళ్ళల్లో నిప్పులు చెరుగుతూ. <br /> <br />ఆవేశపడితే సుఖమేముంది ? కొరివితో తల గోక్కుంటే మంటకాక మరేమిటీ ? చటుక్కున మౌనం వహించిది స్వప్నిక కన్నులుమూసుకుంటూ <br />*****<br /><br />బద్దకంగా కళ్ళు తెరిచింది స్వప్నిక. ఉదయం 11 గంటలు దాటుతుంది. తన వంటిపై బెడ్ షీట్ కప్పి వుంది. కుర్చీలో తల ఒక పక్కకు వాల్చి నిదురబోతున్నాడు యశస్. తన పోట్రెయిట్ చూడాలన్న కోరిక కలిగింది.<br /><br />ఆతను లేచే లోపేచూడాలి. కొన్ని విషయాలలో ఎంతో జనరస్ గా వున్నా, కొన్ని విషయాలలో పరమ మూర్ఖుడు ! మెల్లగా లేచింది బెడ్ పై నుంచి. పెయింటింగ్ బోర్డ్ పైన క్లాత్ వేసివుంది. <br /> <br />" ఆహా...నేను చూడకుండా ఎంత జాగ్రత్త తీసుకున్నావ్ నాయనా ! " అనుకుంది మనసులో. <br /><br />బోర్డుపై వున్న క్లాత్ ని తొలగిస్తుండగా " స్వప్నికా ! డొంట్ సీ ! మన కండీషన్ మర్చిపోకూ ! " హెచ్చరింపుగా వుంది యశస్ వాయస్. <br />" అది అప్పటిమాట...తెలివి నీ ఒక్కడి సొత్తే కాదు ! కీప్ క్వైట్ " అంటూ తొలగించి, చూసిన స్వప్నిక షాకైపోయింది. <br /><br />ఎదురుగా కనిపిస్తున్న పెయింటింగుని చూసి గిర్రున నీళ్ళు తిరిగాయి ఆమె కళ్ళల్లో. " ఏమిటిదీ ? " అరిచింది పిచ్చి కోపంగా. పగలబడి నవ్వుతున్నాడు యశస్. కాన్వాస్ క్లాత్ మీద చిత్రించబడివుంది... చాలా అసహ్యంగా... పళ్ళు ఇకిలిస్తూ... ' ఓ ముసలి కోతి ' - <br />*****<br />గోవా నుంచి తిరిగివచ్చి పది పదిహేను రోజులవుతున్నా, తనని కలిసే అవకాశం యివ్వలేదు స్వప్నిక యశస్ కి. ఆ రోజు అతని బర్త్ డే అవడం వలన అతని ఆహ్వానాన్ని మన్నించింది. డిన్నర్ కి వస్తానని మాట ఇచ్చింది. అందుకే పంక్చువల్ గా టైముకు వచ్చింది. <br /> <br />' గ్రాండ్ కాకతీయ హోటల్ ' ఎంట్రన్స్ వద్దనున్న గ్లాసుడోర్ నుంచి కనిపిస్తోంది, ఎదురుగా గోడకు తగిలించిన పెయింటింగ్- చూపరులను దిమ్మెరపరచే అద్బుతమైన పెయింటింగ్- పున్నమి వెన్నెల కాంతులలో తనువు ఆరబోసుకుంటున్న స్త్రీ ! అదీ నగ్నంగా !!<br /><br /><br />చూస్తున్న స్వప్నిక గుండెలయ తప్పింది. ఆ కలర్ కాంపోజిషన్ అంతా యశస్ మెయింటైన్ చేసేదే. భయంతో మొద్దుబారిపోయింది స్వప్నిక మెదడు. కొంపదీసి ముఖ కవళికలను స్పగోవా నుంచి తిరిగివచ్చి పది పదిహేను రోజులవుతున్నా, తనని కలిసే అవకాశం యివ్వలేదు స్వప్నిక యశస్ కి. ఆ రోజు అతని బర్త్ డే అవడం వలన అతని ఆహ్వానాన్ని మన్నించింది. డిన్నర్ కి వస్తానని మాట ఇచ్చింది. అందుకే పంక్చువల్ గా టైముకు వచ్చింది. <br /> <br />' గ్రాండ్ కాకతీయ హోటల్ ' ఎంట్రన్స్ వద్దనున్న గ్లాసుడోర్ నుంచి కనిపిస్తోంది, ఎదురుగా గోడకు తగిలించిన పెయింటింగ్- చూపరులను దిమ్మెరపరచే అద్బుతమైన పెయింటింగ్- పున్నమి వెన్నెల కాంతులలో తనువు ఆరబోసుకుంటున్న స్త్రీ . అదీ నగ్నంగా ! చూస్తున్న స్వప్నిక గుండెలయ తప్పింది. ఆ కలర్ కాంపోజిషన్ అంతా యశస్ మెయింటైన్ చేసేదే. భయంతో మొద్దుబారిపోయింది స్వప్నిక మెదడు. కొంపదీసి ముఖ కవళికలను స్పష్టంగా చిత్రించాడా ? అదిరే గుండెతో వడివడిగా వెళ్ళింది ఆ చిత్రం వైపు - <br /><br />ఆ వర్షం కురిసిన రాత్రి- గోవాలో- వాస్కోడిగామాలో - తనని నగ్నంగా చేసి, యశస్ వేసిన పెయింటింగే అది. ఆశ్చర్యం ! దూరాన్నుంచి చూస్తే నగ్నంగా కనిపించిన ' స్త్రీ మూర్తి ' దగ్గరకు వచ్చి చూస్తే ' ఎడారి సోయగం ' లా మారిపోయింది.<br /><br />తన తల వెనుకన పరిచిన జుట్టు సూర్యరశ్మితో దాగుడుమూతలాడుతున్న మేఘాల నీలినీడలుగా మారిపోయింది. అమృతకలశాలంటూ తీర్చిదిద్దిన తన ' ఎద భాగం ' రాశిగా పోసిన ' ఇసుకదిబ్బలుగా ' రూపాంతరం చెందింది. వాటిపై మేనువాల్చి శిరస్సునెత్తి చూస్తున్న ' ఉష్ట్రపక్షులు రెండూ... ' కుచ శిఖరాగ్రాలుగా ' కనిపిస్తున్నాయి - అనుదిన సాధనతో నాజూకైన తన ' నడుము ' ఈదురుగాలికి ఖచించబడిన ' ఇసుకతిన్నెలా ' తరిగి, వంపు తిరిగి వుంది. తన పసిడివన్నె ' మేను ' సూర్యకిరణాలలో మెరుసున్న ' సైకతపానుపుగా ' మారింది. <br /><br />దీక్షగా, పరీక్షగా చూస్తున్న స్వప్నిక సిగ్గుల వూబిలో కూరుకుపోయింది ఒక్క క్షణం. ' భగవంతుడు తనలానే సృష్టించేందుకు స్త్రీలకే ఇచ్చిన గొప్ప వరం ....' మాన సరోవరం ' - ఖర్జూలాలను పండించే ' ఒయాసిస్సులా ' ఒదిగిపోయింది.<br /><br />అందమైన ఓ స్త్రీ శరీరాకృతిని ప్రకృతితో అన్వయించి, యశస్ తన ' మనోదృష్టిచే ' సృషించబడిన అద్భుత చిత్రరాజమది. వర్ణాలతో ప్రాణాలు పోసుకున్న సజీవమైన సుందర దృశ్య రూపమది. <br /><br />ఆనందభాష్పాలు నయన పుష్పాలవుతున్న వేళ అస్పష్టంగా కనిపించాడు యశస్ ఆమె కళ్ళకి. ఎప్పుడు వచ్చి ఆమె దగ్గర నిల్చున్నాడో తెలియలేదామెకు. " వెళ్దాం పదా " అంటూ ఆమె చేతిని పట్టుకుని ముందుకు కదిలాడు రెస్టారెంట్ వైపుకి. <br /><br />ఉవ్వెత్తున లేచిన ఖేధ తరంగం తీరాన్ని తాకి మోదమైంది. అంతవరకూ కలతతో వర్షించిన ఆమె మనసు, హర్షంతో వెలసిన సప్తవర్ణాల ఇంధ్రధనస్సైంది. <br /><br />" దీన్ని ఏ పద వర్ణాలతో వర్ణిస్తావో... ఏ వర్ణాలతో చిత్రిస్తావో చెప్పు యశస్ ? " అడిగింది స్వప్నిక తన దిగంబరమైన రూపం యొక్క ప్రతిరూపాన్ని అంబరమంటిన సంబరంతో తదేకంగా చూస్తూ -<br /> " అణోరణియాన్...మహతో సుహియాన్ " అన్నాడు ప్రేమగా, ఆమె చేతిని వత్తుతూ.<br />" అంటే ?? "<br />" అణువు కన్నా చిన్నది...మహత్తు కన్నా గొప్పది " చెప్పాడు ప్రేమార్తి నిండిన స్వరంతో. <br />" ఏమిటది ?" అడిగింది ఆతని ప్రేమ కడలిలో నిలువెల్లా మునిగిపోతా. <br />" నా మనసు " చెప్పాడు ఆమె కళ్ళల్లోకి చూస్తూ. <br /><br />బలమైన ఆతని ప్రేమ పవనాలకి పారవశ్యంతో తేలిపోతున్న ఆ భామ అతను చేస్తున్న చర్యను గమనించలేదు.<br /> <br />" ఏమిటిదీ యశస్ ? " అడిగింది ఆశ్చరంగా తన వేలుకి తొడిగిన అంగుళీయకాన్ని చూస్తూ. <br />" వీ వంటిదే... వజ్రం ! " చెప్పాడు ఆమె చేతిని స్పృశిస్తూ. <br /><br />' నీవంటిదే ' అన్న పదం లోని శ్లేష. వజ్రంతో పోలికా, ఆమెను అనిర్వచనీయమైన ఆనందాంబుధిలో ముంచివేసింది. <br /><br />యశస్ భావ రేతస్సుకు హిమికమై కరిగిపోతున్నది స్వప్నిక. ఆతని ప్రేమాతీంద్రియ శక్తికి సమ్మోహితురాలై ' యతీంద్రుడైన ' యశస్ ఎదపై వాలిపోయింది ' స్నిగ్ధ సౌందర్య లతిక ' స్వప్నిక అతని వశమయ్యేందుకు !!!<br /><br /> శుభం !<br /><br /><br />స్వాతి వార పత్రిక 20-9-2002.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-6427891408629840475?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-66363611312921573622008-12-30T22:45:00.000-08:002009-01-01T10:10:49.637-08:00<span class=""></span><br />కాలింగ్ బెల్ మోగేసరికి ఉలిక్కిపడింది స్నిగ్ధ. ఆలోచనలను వదిలించేసుకుని విసుగ్గా లేచింది బెడ్ మీదనుంచి. ఈ వేళప్పుడు భర్త ఇంటికిరాడు. మరెవరై వుంటారు అనుకుంటూ తలుపు తెరిచిన స్నిగ్ధ, ఎదురుగా కనిపించిన వ్యక్తిని చూసి "హాయ్..మైడియర్ " అంటూ అమాంతంగా వచ్చి వాటేసుకుంది ఆనందాన్ని పట్టలేక. వచ్చిన అతిధి స్నిగ్ధ చిన్ననాటి నేస్తం 'కాంక్షిత '-<br />స్నేహితురాళ్ళ ఆత్మీయానుబంధాన్ని ఆనందంగా చూస్తున్నాడు కాంక్షిత భర్త జోసెఫ్.<br />" వెల్ కం సార్..రావే నిన్నుకూడా ఆహ్వానించాలా..? అంటూ సాదరంగా ఆహ్వానించింది స్నిగ్ధ ఆ ఇద్దర్నీ.<br />ఓళ్ళంతా ఉత్సాహాన్ని నింపుకుంటూ లోపలికి అడుగుపెట్టింది కాంక్షిత భర్త జోసెఫ్ తో. భోజన కార్యక్రమాలను ముగించి నడుంవాల్చాడు జోసెఫ్.<br />"రావే..మనిద్దరం బెడ్ రూంలో కూర్చుంద్దాం.. అంటూ బెడ్ రూం వైపు దారితీసింది స్నిగ్ధ. ఆమె వెనకాలే నడిచింది కాంక్షిత.<br />స్నిగ్ధ బాత్ రూంలోకి వెళ్ళేసరికి బెడ్ రూం ని పరిశీలించసాగింది కాంక్షిత. అంతా ఆశ్చర్యంగా వుంది ఆమెకి.<br /><span class=""></span><br />అందానికి, ఆకర్షణకి ఎంతో ప్రాధాన్యతనిచ్చే స్నిగ్ధ, తన ఇంటిని యిలా ఉంచుకోవడమేమిటీ..? ప్రభుత్వాఫీసుల్లో ఫైళ్ళలా దుమ్ము పేరుకున్న ఫైళ్ళు, ఇంటినిండా షేర్స్ తాలూకు పేపర్స్, టోటల్ గా బెడ్ రూం నీటుగా వున్న స్టోర్ రూంలా వుంది. కాలేజీ డేస్ లో ఎలా వుండేది స్నిగ్ధ ?<br /><br />ఓ మెరుపుతీగలా.. ఓ విరిసిన పువ్వులా..ఎంతో అందంగా ,చలాకీగా వుండేది? సన్నని నడుము నయాగరా జలపాతాన్ని గుర్తుచేస్తూ, ఎక్కుపెట్టిన ధనస్సులా కనిపించేది. కుర్రకారుని కనికట్టు చేసేది ఎదుగుతున్న చనుదోయ .. ఆ భ్రాంతి నుంచి కష్టపడి చూపు మరల్చుకుంటే, చూసినంతనే మది జారిపోయేలా చేసేది ఆమె లోతైన నాభి లోయ. ఆ లోయలోనే తమ చూపు నిలిపి, మతి పోగొట్టుకున్న కుర్రకారు, సైకిళ్ళతో, స్కూటర్లతో ఎదురుగా వచ్చే వారిని గుద్దేసిన సందర్భాలు ఎన్నో వున్నాయి. సీనియర్సే కాదూ..జూనియర్సూ, ఆబగా చూసేవాళ్ళు ఆమె వంక. క్లాస్ మేట్స్ ఐతే, స్నిగ్ధమాల మా క్లాస్ మేట్ అని చెప్పుకోవడాన్నే ప్రివిలేజ్ గా భావించేవాళ్ళు.<br /><br />' నా స్వప్న లోకాన మెరిసే తరుణీ తటిల్లత..నాపై ప్రేమజల్లులు కురిపించే తరుణం వాటిల్లదా..? అంటూ తమ ప్రేమని కవిత్వరూపంలో ముద్రించేశారు చాలామంది కాలేజీ సావనీర్లో. అలా కాలేజీని తన అందచందాలతో ఉర్రూత లూగించిన సుందరి ఇలా తయారైందేమిటీ..? కొంపదీసి దాంపత్య జీవితం అన్యోన్యంగా లేదా..? అన్న సందేహం కలిగింది కాంక్షితకి.<br />అంతలో బాత్ రూ లోనుంచి ఫ్రెష్ గా తయారై బయటకు వచ్చింది స్నిగ్ధ.<br />"ఎలా వుందే నీ ముంబయి జీవితం ? అడిగింది స్నిగ్ధ బెడ్ పై కూర్చుంటూ.<br />"హాయిగా వుంది..కోరుకున్న ప్రియుడు ..పైగా అంతో..యింతో పేరున్న చిత్రకారుడు..? చెప్పింది కాంక్షిత.<br />"ఆయన వేసిన పెయింటింగ్స్ ఆల్బం..వుందా ఇప్పుడు..? కుతూహలంగా ప్రశ్నించింది స్నిగ్ధ .<br />"<span class=""> తరువాత</span> చూపిస్తాగానీ, మీవారు ఏ టైముకు వస్తారు రెగ్యులర్ గా ? " అడిగింది కాంక్షిత.<br />" జనరల్ గా సెవన్ ఎయిట్ అవుతుంది.."<br />" అంతదాకా ఒంటరిగా వుండాలంటే బోర్ కదే ..? "<br />" ఏం చెయ్యగలం..? ఏ టీ.వి నో చూడటం తప్ప.."<br />" బిజినెస్ బాగుందా..? " ప్రశ్నించింది కాంక్షిత.<br />"కాంట్రాక్ట్ వర్క్స్ బాగానే వున్నాయి. బిల్స్ క్లియరెన్సే సరిగ్గా జరగటం లేదు. ఆ మధ్య సిమెంట్ ఫ్యాక్టరీ వాళ్ళ స్ట్రైక్, ఆ తరువాత ట్రాన్స్ పోర్ట్ వాళ్ళ స్ట్రైక్, ఆ తరువాత పీపుల్స్ వార్ వాళ్ళు, ఆ తరువాత రాజకీయ పార్టీల వాళ్ళు..ఇలా స్ట్రైక్స్ ఎఫెక్ట్స్ తో వర్క్ డిలే.. ఎగైన్ పెనాల్టీస్..పెండింగ్ బిల్స్..! చచ్చిపోతున్నాం..తెచ్చిన చోట ఇవ్వలేకపోతున్నాం.. ఇంట్రెష్టులు చూస్తే పాపంలా పెరిగిపోతున్నాయి..."<br />మౌనంగా స్నిగ్ధనే చూస్తూ వింటుంది కాంక్షిత.<br /><br />" ఇంత కష్టపడి వ్యాపారం చేసి, గవర్నమెంట్ కు టాక్స్ లు కట్టాలి.. ఆఫీసర్లకు లంచాలు ఇవ్వాలి.. నష్టపోతే..ఈ ఇన్ కం టాక్స్ వాళ్ళు తిరిగి మనకేమిస్తారు..? కనీసం అప్పుగానైనా యివ్వరు.." ఆవేశంగా వుంది స్నిగ్ధ వాయస్.<br />"బిజినెస్ అంటేనే అంత. అయినా ఆ తలనొప్పి మనకెందుకు గానీ,..ఆల్బం పట్టుకోస్తానుండు.." అంటూ లేచింది కాంక్షిత. స్నిగ్ధ వ్యాపార వ్యవహారాల తలనొప్పి ఆమెకు పట్టేవేసింది అప్పటికే -<br />*****<br />రాత్రి పదకొండు గంటలు దాటుతుండగా, ఇంటికి వచ్చాడు అరవింద్. తలుపుతీసిన భార్యను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. బయటకు వెళ్ళేటంకుంకు నీట్ గా ముస్తాబై నట్ట్లుగా వుంది స్నిగ్ధ. ఆ వేళ్ళప్పుడు రోజులా నిద్రపోకుండా ఎదురుచూస్తూ<br /><br />" వ్వాట్టే గ్రేట్ చేంజ్..? ఏమిటీ విశేషం ? స్నిగ్ధాదేవి గారు ఈ వేళ్ళప్పుడు ఇంత అందంగా..అదీ నిద్రపోకుండా..? "<br />ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు అరవింద్.<br />"ష్..అరవకండీ.. గెష్ట్స్ వచ్చారు..." అంది స్నిగ్ధ నోటిమీద వేలువేసుకుని, పక్క గదివంక చూపిస్తూ.<br />" అదీ సంగతీ..అందాలు అతిధులకి..మందలిపులు మొగుడికి .. ఇంతకీ వచ్చిందెవరూ ?" గట్టిగా నవ్వుతూ ప్రశ్నించాడు అరవింద్.<br />"ముందు గదిలోకి రండి చెబుతా.." అంది స్నిగ్ధ తలుపుమూసి బెడ్ రూం వైపు<br /><span class=""></span><br /><span class=""></span>" గదిలోకి వస్తే చెప్పడమేమిటీ.. చక్కగా చూపించాలి గానీ.." మళ్ళీ గట్టిగా నవ్వాడు అరవింద్.<br />' బుద్ధివుందా..?' అన్నట్టు చూసింది స్నిగ్ధ భర్త వైపు. మరింతగా నవ్వుతున్నాడు అరవింద్ మందు మత్తులో. <span class=""></span><br /><span class=""></span><br />వినిపిస్తూనే వున్నాయా మాటలు .. శృంగారానికి తిధులు,నక్షత్రాలు పరిశీలించుకుంటున్న అతిధులకు. ఫలహారాలకంటే ముందుగానే తన భర్త అరవింద్ ని అతిధులకి పరిచయం చేసింది స్నిగ్ధ.<br />" రాత్రి బాగా పొద్దుపోయిందా వచ్చేసరికి..." అడిగాడు జోసెఫ్,<br />"కొత్త టెండర్కి వర్కవుట్ చేస్తున్నాం.. దాంతో కొంచెం లేట్ అయ్యింది.." చెప్పాడు అరవింద్.<br />" బిజినెస్ ఎలా వుంది..?" ప్రశ్నించాడు జోసెఫ్.<br />" లాభనష్టాల రైలు పట్టాలపై రైలు ప్రయాణం మా వ్యాపారం..." చెప్పాడు అరవింద్.<br />" ఆర్ట్ ఎగ్జిబిషన్ ఒకటి కండక్ట్ చేద్దామనుకుంటున్నాను.. ఎంక్వైరీ కోసమే వచ్చా.." చెప్పాడు జోసెఫ్ తన రాక గురించి.<br />" వెరీగుడ్ వెళ్దాం..పావుగంటలో రెడీ అవుతా.." అంటూ లేచాడు అరవింద్ డైనిగ్ టేబుల్ వద్ద నుంచి.<br /><br />* * * * *<br />డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద చేరాయి రెండు జంటలు. ఉదయం నుంచి కలిసి తిరగటం వలన పురుషుల మధ్య పరిచయం, మందుకొట్టే వరకు పుంజుకుంది. జోసెఫ్ కి రమ్ము అంటే యిష్టమని, అదే తాగాడు అరవింద్ కూడా. రెండు పెగ్గులు వేసి విందుకి సిద్దమయ్యారు .<br /><span class=""></span><br />" నేర్చుకో..కాయగూరల్ని కూడా ఎంత రుచికరంగా వండవచ్చో.." అన్నాడు జోసెఫ్ భార్యతో.<br />ఆనందం తొంగి చూసింది స్నిగ్ధ మోములో.<br />" పొరుగింటి పుల్లకూర రుచి.." అంది కాంక్షిత మూతి ముడుస్తూ.<br />" అన్నయ్యగారు తిన్నది ఆకుకూర కాదు..దుంపల కూర.." చెప్పింది స్నిగ్ధ కాంక్షితను రెచ్చగొడుతూ.<br />" స్నిగ్ధ ఏమి చేసినా దుంపల కూరలానే వుంటుంది.చికిన్ వండిందంటే, చిలకడదుంప కూరలా ,తియ్యగా వుంటుంది.." ఎగతాళి చేశాడు అరవింద్ భార్యని.<br />"బహుశా మీకు మా ఆవిడ చేసిన వంట నచ్చినట్లుంది. ఎందుకంటే కాంక్షిత చికెన్ వండిందంటే, బంగాళాదుంపల కూరాలా వుంటుంది.." చెప్పాడు జోసెఫ్ నవ్వుతూ.<br /><span class=""></span><br />అలా నవ్వులతో కాలాన్ని పువ్వులు పూయించి, తమ తమ గదుల్లోకి చేరాయా జంటలు, తమ మదిలోని కోరికల గంట మోత మోగించేటందుకు -<br /><br />ఇంటి తలుపులకు గడియ వేసి, పడక గదిలోకి చేరిన అరవింద్ కి మది తలుపులు తెరిచి ఎదురుచూస్తున్న స్నిగ్ధ కనిపించింది కనులుమూసుకుని. మెల్లగా ఆమె పక్కన వాలాడు అరవింద్. మూసిన ఆమె కనురెప్పల మాటున పరిగెడుతున్న కోరికల సెలయేరు . చూస్తున్న అతని కన్నుల్లో కాంక్షల జోరు.<br /><span class=""></span><br />చీర ముసుగు వేసుకున్న గిరులనూ, నారీ బరువులనూ చూస్తున్నాడు అరవింద్ ప్రశాంతంగా. గుండె లోతుల్లో భూకంపం వచ్చినట్లుగా ప్రకంపిస్తున్నాయి గిరులు. ఫ్యాన్ గాలి తీవ్రతకు భీతిల్లి తొలగిపోయింది చీరచెంగు. చూపుల చుట్టానికి స్వాగతం పలుకుతుంది ప్రధాన ద్వారం.. నాభీ రంద్రం.. చూపుడువేలుతో ఆ రంధాన్ని మూసే ప్రయత్నం చేసాడు అరవింద్.ఆలోచనలతో అనుభూతి అంచులకు చేరిన స్నిగ్ధ, ఆ చర్యతో అనుభవాల ఒడ్డుకు చేరింది.<br /><br />రమ్మంటూ రెచ్చగొడుతుంది ఆమె ఎదసొమ్ము. లెమ్మంటూ లేపుతుంది అతనిలో రమ్ము. ఆమె ఒంటిపై జోడు చేతుల సవ్వారీ మొదలెట్టాడు అరవింద్ మెల్లగా.అతని చేతివేళ్ళు ఛురికల్లా మారి, ఆమె చీర కుచ్చిళ్ళను తెగవేశాయి. కోరిక వెల్లువతో పెల్లుబుకుతున్న ఎదపొంగుల ఒత్తిడికి తెగిపడ్డాయి ఆమె జాకెట్ హుక్స్. బట్టబయలయ్యాయి ఆమె ఎద సంపదలు.. గుప్త నిధులు.. వెంటనే వాటిపై పడ్డాయి ఆ గజదొంగ లుక్స్.<br /><span class=""></span><br /><span class=""></span>ఆమెపై పడి, దోచుకుంటున్నాడు అరవింద్ ఎదురులేని మగసిరితో ఆమె సిరిని. తనువుతో పోరాడుతూ తనూ కలబడసాగింది స్నిగ్ధ. అది హోరాహోరి పోరు. ప్రేమ పారవశ్యపు కసితో, కోరికల పగతో, ఒకరికొకరు వశం కాని ఆవేశంతో, సాగిస్తున్నారు కారణం లేని రణం. అది భయంకరమైన స్త్రీ పురుషుల శృంగార రణం.<br /><span class=""></span><br />అవిశ్రాంతంగా పోరాడుతున్న స్నిగ్ధకు తెలిసిపోతూనే వుంది, సోలిపోతున్న తన స్థితి. తూలిపోయే శరీరంతో తను, తూనీగలా తన శరీరంపై అతను. వాలిపోతున్నది స్నిగ్ధ ఓటమిలో, అయినా సరే వదలటంలేదు అరవింద్ ఆమెను తన ఫోరాటంలో. ఆ....అనే మూలుగుతో సోలిపోయింది, పూల పుప్పొడి గ్రోలుతున్న గండు తుమ్మెద - తనువు మరిచి తరిచెను పువ్వు ఎద. చిరు చెమటల చిత్తడిలో తడిసి అలసి సొలసి పోయారు ప్రేమ కామపు శత్రువులు. చాలాకాలం తరువాత వారి సుఖసంసారంలో అది .... 'అమృతం కురిసిన రాత్రి ' -<br /><br />*****<br /><p>కాంక్షిత లేచేసరికి వంటగదిలో కాఫీ రెడీచేసే ప్రయత్నంలో వుంది స్నిగ్ధ. మెల్లగా వెళ్ళి వెనుకనుంచి ఆమెను బంధించింది కాంక్షిత మాట్లాడకుండా. </p><p>" అరవిందునుకి రాత్రి విందు కడుపు నింపలేదా ? పరగడుపునే ఏంటీ ఆకలి కౌగిలి..? " ప్రశ్నించింది స్నిగ్ధ తనని వాటేసుకున్నది భర్తేనని తలపోస్తూ. రాత్రి తలుకూ అనుభూతులు ఇంకా పొడారి పోలేదు ఆమెలో - </p><p>"అతిధులను అవతలకి నెట్టి, నీ మొగుడికిచ్చిన విందేమిటే చెలి..? " నవ్వుతూ చిలిపిగా ప్రశ్నించింది కాంక్షిత. సిగ్గుపడింది స్నిగ్ధ తన తొందరపాటుకి. </p><p>" వేడివేడిగా అతిధులు ముందు ఆరగించిన విందే, నేనూ మా ఆయనా పంచుకుంది.." చెప్పింది స్నిగ్ధ తనేం తక్కువేం కాదన్నట్టు. అప్పుడే కనిపించింది కాంక్షితకు ఆమె బుగ్గపై పంటిగాటు.</p><p>" సొట్టబుగ్గలో పంటిగాటు చుక్కైందేమిటే చిత్రంగా...? " అంది కాంక్షిత స్నిగ్ధ బుగ్గమీద పొడుస్తూ -</p><p>" మీ వారు పాన్ వేసుకుంటే నీ నోరు పండలా విచిత్రంగా..? " కాంక్షిత పెదవులమీద మృదువుగా తన చూపుడు వేలుతో రుద్దుతూ చెప్పింది స్నిగ్ధ.</p><p>" సరేగాని,రాత్రి మీ ఆయన మిగిలిన రమ్ముని నీతో పాటు రూంలోకి తీసుకువెళ్ళాడు కదా ? నిన్ను రమ్మనలా ? " అడిగింది కాంక్షిత కూతూహలంగా.ఎందుకలా అడిగిందో అర్ధంకాలేదు స్నిగ్ధకు.</p><p>" నన్నెందుకు రమ్మంటారు..? ప్రశ్నించింది </p><p>అమాయకంగా" రమ్మిస్తాం ..రా..అన్లేదా..? " చిలిపిగా చూస్తూ అడిగింది కాంక్షిత.క్షణకాలం పట్టింది స్నిగ్ధకు ఆ పదంలోని శ్లేష అర్ధమయ్యేందుకు.</p><p>" నిన్నూ ..." అంటూ కాంక్షితను పొడవటానికన్నట్లు షేపింగ్ నైఫ్ ని అందుకుంది స్నిగ్ధ.</p><p>" ఓ..మై గాడ్ .." అంటూ పరుగుపెట్టింది తన గదిలోకి కాంక్షిత చిన్నపిల్లలా -</p><p>*****<br /><span class=""></span></p><p>ఏదో అద్భుతమైన లోకాల్లో విహరిస్తున్నట్లుగా వుంది రామోజీ ఫిలంసిటీని చూస్తుంటే.</p><p>" రియల్లీ..వండర్ ఫుల్..అత్యంత అద్భుతమే యిది. కనువిందు కలిగించే అందాల స్వర్గం.. " అనుభూతిని మదిలో నిక్షిప్తం చేసుకుంటుంది స్స్నిగ్ధ. వెంటనే బదులిచ్చింది కాంక్షిత </p><p>" దీన్ని చూసి నువ్వంటున్నావుగానీ, నేనూ ఇలానే అనుకున్నా.. ఉదయం మనం బయలు దేరేటప్పుడు నిన్నుచూసి.." ఆ అభినందన అందలాన్నెక్కించింది స్నిగ్ధను.</p><p>స్నిగ్ధమోములోని వెలుగుని చూసి వెన్నెల రేడు మండిపడితే, ఆ వెలుగుమంటలో స్నిగ్ధ నడుమును గిచ్చుతూ తెగ మురిసిపోయాడు అరవిందుడు.</p><p>' ప్యార్ డైజ్ హోటల్ 'లో చవులూరించే బిర్యానీతో డిన్నర్ ముగించేసి ఇంటికి చేరారు అందరూ. బెడ్ రూములోకి స్నిగ్ధ కాలు పెట్టిందో లేదో వెనకగా వచ్చి వాటేసుకున్నాడు ఆమెను అరవింద్. </p><p>"అబ్బ వదలండీ చీర నలిగిపోతుంది..! " అంది యిబ్బందిగా</p><p>" అవును పాపం.. అనవసరంగా చీర నలుగుతుంది .." అన్నాడు చిలిపిగ. </p><p>"నోరుముయ్యండి..అవతల గదిలో వాళ్ళూ.." </p><p>" ఇదే పనిలో వుండివుంటారు.." అంటూ ఆమె విప్పుతున్న చీరని చకాచకా పీకి పారేసాడు.</p><p>" అయ్యో చీర.." అంది స్నిగ్ధ కంగారుగా.</p><p>" నువ్వనవల్సింది చీర..కాదు..చీరాల అనాలా.." అన్నాడు అరవింద్ అమాంతం ఆమెను పైకెత్తుతూ. "ఛీ..ఛీ.." అంది స్నిగ్ధ బిగి కౌగిలిలో నలిగిపోతూ.<br /></p><p>*****</p><p>" ఇక్కడ బాగా ఉక్కబోస్తున్నట్లుగా వుంది కదా..? " అడిగింది కాంక్షిత జోసెఫ్ ని.</p><p>" అవును ఈ కిటికీలు తెరిస్తే..కొంచెం గాలి తగిలి హాయిగా వుంటుంది.." అంటూ ఆమె జాకెట్ కున్న హుక్స్ ని వూడదీసేశాడు జోసెఫ్ -<br />గుండెల గూట్లోనుంచి బయటపడ్డాయి రెండు గువ్వపిట్టలు అనందంగా కదులుతూ. </p><p>" అబ్బ నిదరొస్తుంది జోసెఫ్.." అంది మగతగా కళ్ళుమూసుకుంటూ. </p><p>" అయితే నిద్దరపో..నే జో కొడతాను.." అంటూ జోకొట్టనారంభించాడు. </p><p>అతను జో కొట్టే ప్రతిసారి, అతని చేతివేళ్ళ కొసలు ఆమె ఎదపొంగుల అంచులను తాకుతున్నాయి . అతని తీరు చూస్తే, ఆమెను నిద్ర పుచ్చడం కంటే, రెచ్చ గొట్టడమే 'పనిగా' పెట్టు కున్నట్లుంది. ఇప్పుడు అదే జరుగుతుంది . అతను జోకొడుతున్న చోటు అటువంటిది మరి..!</p><p>మెల్లగా కాంక్షిత హృదయంలో కోరికల బావి ఊటవేయటం ప్రారంభించింది. నిదర్శనంగా కనిపిస్తున్నయి పొంగుతున్న అవయవాలు. పారవశ్యాన్ని తప్ప మరే వస్త్రాన్ని భరించే స్థితిలో లేదు కాంక్షిత. విలువైన వలువలు ఆమె శరీరం నుండి ఊడి వెలవెల బోతున్నాయి. బెడ్ లైట్ కాంతిలో మెరిసిపోతుందామె పసిడివన్నె శరీరం. </p><p>నఖశిఖపర్యంతం పరికించసాగాడు కాంక్షిత సౌందర్యాన్ని జోసెఫ్. నల్లత్రాచు వంటి కురులు. నారింజ రంగులో నయనాలు, దొండపండు ఎరుపు అధరాలు, పసుపువన్నె ఎదపొంగులు, వాటి అంచున ద్రాక్షపళ్ళ ఊదారంగు, నాభిలోయ నీలం, చివురించిన కాంక్షలలో ఆమె తనువైంది హరితం. కళ్ళు తెరిచిందికాంక్షిత. కోరికల సెగతో రగిలిపోతూ, జోసఫ్ ని చూసి సన్నగా కసిరింది. </p><p>" ఏమిటా తీక్షణ దృష్టి..దిష్టి తగెలేలా ..? "</p><p>" సృష్టి తెర మీద భగవంతుడు గీసిన సప్త వర్ణాల చిత్రమే స్త్రీ అనిపిస్తుంది నిన్నిలా చూస్తుంటే..." చెప్పాడు జోసెఫ్. చిత్రకారుడు విచిత్రానుభూతి పొందుతున్నాడు.</p><p>" చూసింది చాలు.. చలి చంపేస్తుంది..ఏదైనా కప్పండి బాబు ఒంటిమీద .." అర్ధించిందా అర్ధాంగి.</p><p>" ఇది చలికాదు చెలి..! కాంక్షల గిలి..ఇప్పుడు కప్పుకోవలసిన దుప్పటి 'కౌగిలి '.." అంటూ పెనవేశాడామెను.</p><p>అతని శరీరపు వేడితో చలిమంటలు కాచుకుంటోంది కాంక్షిత. ఇద్దరి శరీరాలు సెగపెట్టనారంభించాయి. ఆమె చేతివేళ్ళు గిచ్చుతూ , రెచ్చగొడుతున్నాయతనిని. ఇద్దరి మధ్యా భగ్గుమంది నిప్పుకణిక. మంటలు ఎగిసాయి వారిపైకి. కాలిపోతున్నారు.. కామపు మంటల్లో మైకంగా.. కరిగిపోతున్నారు మైనలా.... </p><p>*****</p><p>ఈ మూడురోజులు ఎంతో ఉల్లాసంగా, ఉత్సాహాంగా గడిచిపోయాయి నలుగురికి. చాలాకాలం తరువాత గత వైభవాన్ని గుర్తుచేసింది ఈ సమయం . స్నిగ్ధకు వాళ్ళు వెళ్ళిపోతున్నారంటే దిగులు కలిగింది. బయటకు వేళ్ళారు భర్తలిద్దరూ. స్నిగ్ధ, కాంక్షితలే మిగిలారక్కడ. మౌనంగా,ఎవరి ఆలోచనలలో వారున్నారు. ఆ మౌనాన్ని భంగం చేస్తూ చెప్పింది కాంక్షిత. </p><p>" నీ భర్త గురించి తెలియక, ఇంత నిస్సరంగా ఎందుకు బతుకీడుస్తున్నావని అపోహపడ్డాను. ఈ రెండు మూడు రోజులు మనం చాలా దగ్గరగా గడిపాం కదా అతనిలో ఏ తప్పూలేదు..! తప్పంతా నీదే..! </p><p>చూడు స్నిగ్ధ..! మనం ఆడవాళ్ళం బయటకు వెళ్ళేటప్పుడు ఎంతో అందంగా ముస్తాబవుతాం. కానీ, అదంతా ఎవరికోసం..? ముక్కూ మొహం తెలియనివాళ్ళెవరో, మన అందం చూసి కన్నెగరేయాలనుకుంటాం. మన అందాన్ని మెచ్చి వాళ్ళొచ్చి అభినందించగలరా..? మన అందం అక్కడ ఏమవుతుంది ? అడవిన కాచిన వెన్నెలవుతుంది..</p><p><span class=""></span>ఎవరితో నైతే శరీరాన్ని, జీవితాన్ని పంచుకుంటామో, వారికోసం మనం ముస్తాబు కాము. వారిని మన అందంతో ఆనందపరచే ప్రయత్నమే చెయ్యము. వెన్నెల కోసం ఎదురు చూసే కనులకు, కనీసం నక్షత్రాల వెలుగునైనా చూపించే ప్రయత్నం చెయ్యము. ఇది నీ గురించి..నా గురించి కాదే.. మన ఆడవాళ్ళందరం ఇంతే..! అన్వునా..? కాదా..? " అడిగింది కాంక్షిత సీరియస్ గా - </p><p>ఆమె చెప్పినదానికి అవునన్నట్లు తలూపింది స్నిగ్ధ.</p><p>" ఈ మూడు రోజులూ నీలో అందం క్షణక్షణం ప్రవర్ధమానమైంది. కారణం..? పెండింగ్ బిల్స్ క్లియరయ్యాయా..? కాదే..! మనసు ఆనందంతో నిండింది. మగాడు ఎన్నో వ్యాపార సమస్యలతో సతమతమై ఇంటికి వస్తాడు. వాటినుంచి చాల దూరంగా తీసుకెళ్ళి, మరో లోకాన్ని చూపించే దిక్సూచీ కావాలి భార్య. ఆడది భర్తకి జీవిత భాగస్వామి కావాలే గానీ, వ్యాపార భాగస్వామి కాకూడదు. అయితే వారి సంసారం కూడా లాభం లేని వ్యాపారమే అవుతుంది. </p><p>ఇంటి వాతావరణం స్వప్నలోకంలా, స్వర్గలోకంలా ఉండాలే కానీ, ట్రేడ్ సెంటర్ లానో, టెండర్ హాలులానో కనిపించగూడదు. అలా కనిపిస్తే, ఏ బారో, క్లబ్బో, వాళ్ళకి స్వర్గం అవుతుంది. మీవారి లాభనష్టాల ఖాతాకాదు నువ్వు చూడాల్సింది, సుఖసంతోషాల ఖాతా.. అదే నీ బిజినెస్..!ప్రేమ వాకిట్లో.. నీ అందాలను ఆరబోసి.. నీ మురిపాలను ఒలకబోసి నీ ప్రియ సఖుని శృంగారపు జడివానలో తడవనియ్యి. అదే ఇల్లాలుగా నీ డ్యూటీ. ఐ యాం వెరీవెరీ సారీ. ఇఫ్ ఐ హర్ట్ యు.."</p><p> కాంక్షిత అపాలజీ చెప్పిందే తడవు.. అమాంతం కౌగిలించుకుంది స్నిగ్ధ ఆమెను. వర్షిస్తున్నాయి కళ్ళు.. తనకు తెలియకుండానే జరిగిపోయిన గ్రహాపాటు తెలియవచ్చింది ఆమెకు. </p><p> " కాంక్షి నీ ప్రెండ్ ని అవ్వటం నిజంగా నా అదృష్టం.." ఆనందాభాష్పాలు వారి అనుబంధానికి పుష్పాలుగా మారాయి.<br />***** <br />ఇల్లంతా సర్దిపెట్టి నీట్ గా వుంది. బెడ్ రూంలో అగరువత్తుల పరిమళం. అశ్చర్యపోయాడు అరవింద్. శృంగార దేవతలా మనోహరంగా కనిపిస్తుంది స్నిగ్ధ. </p><p>" బయటకు వెళుతున్నామా..?" అడిగాడు అనుమానంగా</p><p><span class=""></span>" లేదు ఇంక అన్నీ లోపలే " అంది సిగ్గుగా.</p><p> " ఏమిటీ శుక్లపక్షపు వెన్నెల..బహుళ పక్షంలో.." </p><p> " మనసున క్లేశం లేకుంటే ప్రతి తిధి పున్నమే.. ప్రతి మది వెన్నెలే.. అందుకే.." ఆగింది స్నిగ్ధ.</p><p>" ఊ అందుకే.." అన్నాడు కౌగిలిలో బంధిస్తూ.</p><p>" మనసే వెన్నెల.. అంది అతడ్ని హత్తుకుంటూ.ఇక ప్రతిరాత్రీ ఇదే కళా..? " ప్రశ్నిస్తూ, ఆమె అధరాను బంధించాడు తన అధరాలతో, జవాబునివ్వనీకుండా. </p><p>" ఊ ' అంటూ మూలిగింది స్నిగ్ధ సమాధానంగా. శృంగార సమరానికి సంకేతంగా...!!<br />***** </p><p>( స్వాతి సపరి వార పత్రిక 26-12-2003 ) </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-6636361131292157362?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-60410237303836363972008-12-26T21:23:00.000-08:002008-12-31T14:20:02.787-08:00<span class=""></span><br />కార్తీక మాసం కావడంతో స్వామివారి దర్శనానికి కష్టపడాల్సి వచ్చింది. దర్శనం చేసుకుని బైటకువచ్చేసరికి, అల్లంత దూరంలో ఉల్లాసంతో నిండివున్న గుంపు అతని కంటపడింది. మాట కలిపితే పోలా అనుకుంటూ వారి వైపుకి దారితీశాడు కార్తీక్.<br />" ఎక్స్ క్యూజ్ మీ..మీరూ..." అంటూ అర్ధోక్తిగా ఆగిపోయాడు, ఆపై ఏమనడగాలో తెలియక -<br />"ఉయ్ ఆర్ మెంబర్స్ ఆఫ్ కాస్మిక్ స్పిరిచ్యుయల్ సొసైటీ..ఐ యాం ప్రభాకర్ ఫ్రం కాకినాడ.. " తనని తాను పరిచయం చేసుకున్నాడతను షేక్ హ్యాండ్ ఇస్తూ.<br />" ఎన్నాల్టినుంచో అనుకుంటున్నా<br />సార్.. నేను కూడా మీతో జాయిన్ కావచ్చా.." అని అడిగాడు కార్తీక్ తన మనసులోని మాటను తెలియజేస్తూ.<br />" ఎందుక్కాదు..? అందరం డిఫరెంట్ ప్లేసెస్ నుంచి వచ్చాం .. మెడిటేషన్ ప్రొగ్రాం లో భాగంగా శ్రీశైలం ట్రెక్కింగ్ కోసమని వచ్చాం వివరించాడు ప్రభాకర్.<br />" బై ది బై ఐయాం కార్తీక్ ప్రం హైదరాబాద్.. "ఎవరిని కలవమంటారు..? " అని అడిగాడు.<br />" అదిగో ఆ వైట్ షర్ట్ టక్ చెసుకుని వున్నారే.. ఆయనను కలవండి. హి ఈజ్ మణిశంకర్ ఫ్రం హైదరాబాద్. హి విల్ హెల్ప్ యూ.." ధ్యానమార్గం చూపించాడు ప్రభాకర్. థాంక్స్ చెప్పివెళ్ళాడు కార్తీక్ మణిశంకర్ని కలిసేందుకు .<br /><br />ఆ సంభాషణ అంతా విన్న ఓ యువతి ఆశ్చర్యంతో చూస్తుండిపోయింది వెళ్తున్నన కార్తీక్ వంక.ఎక్కడో బాగా పరిచయమున్న వ్యక్తిలా అనిపించింది. 'ఎక్కడా పరిచయం ' అన్న ఆలోచనలో మునిగిపోయిందా యింతి.<br />* * * * *<br /><br /><span class="">మెట్ల </span>దారిలో నడుచుకుంటూ ఒకరి వెంట ఒకరు పాతాళ గంగ వద్దకు చేరారు.<br />" ఇప్పుడు మనం ఎటువెళ్తున్నాం.." ప్రశ్నించాడు కార్తీక్ ముందున్న వ్యక్తిని.<br />" కదళీ వనం " బదులిచ్చాడా వ్యక్తి<br /><span class=""></span>." ఎలా వెళ్తాం..? " ఆశ్చర్యంగా ప్రశ్నించాడు కార్తీక్ ఎదురుగా ప్రవహిస్తున్న కృష్ణానదినే చూస్తూ.<br />" మీరు యోగులైతే నీటిమీదే.." వినిపించింది సమాధాన చిలిపిగా వెనుకనుంచి.<br />గిర్రున తలతిప్పి చూసిన కార్తీక్ షాకైయ్యాడు,రాశిగా పోసిన సినీతారల లావణ్యంతో నిండిన యువతిని చూసి. తన పక్కనున్న మరోకరితో కలిసి గలగలా నవ్వుతోంది.. ఆ సమాధానం తనకా..? లేక ఆమె ఫ్రెండుకా..?<br />ఆమెనే చూస్తున్న కార్తీక్ వంక ఓరకంట చూసిందామె. గుండె జల్లుమంది అతనికి. ' ఐశ్వర్యారాయ్ అంతటి అందగత్తే కానీ, ఆ చూపులో కరీనాకపూర్ కైపుంది ' అనుకున్నాడు<br />* * * * *<br />10 కి.మీ.లాంచీ ప్రయాణం.." చెప్పాడు మణిశంకర్ దూరంగా వస్తున్న లాంచీనే చూస్తూ.<br />" ఓహ్..! వండర్ ఫుల్.." అరిచారెవరో గట్టిగా.<br />" ఆ..ఆ..ఇప్పుడు వండర్ ఫుల్లు గానే వుంటుంది..దిగిన తరువాత..డర్ ఫుల్లు..ఒళ్ళు దగ్గర పెట్టుకోండి.." చెప్పారెవరో .<br />" డర్ దేనికీ...? " ప్రశ్నించాడు కార్తీక్ పక్కనున్న వ్యక్తిని. వెనుకనుంచి సమాధానం ఆశిస్తూ.<br />" మనం నడిచి వెళ్ళే కొండదారిలో పులులు తిరుగుతున్నాయట..." చెప్పాడా వ్యక్తి.<br />" ఙ్ఞానులను అవేం చేస్తాయ్. . ? " వెటకారంగా ప్రశ్నించాడు కార్తీక్. విన్నవారి నుంచి మెప్పుని ఆశిస్తూ.<br />అతని ప్రశ్న విని తలతిప్పి నవ్వుతూ చూసారు కొంతమంది -<br />" వాటికి తిన్న తరువాత గానీ తెలియదు..ఎవరు ఙ్ఞానో..? ఎవరు అఙ్ఞానో..? " వినిపించింది సమాధానం వెనుక నుంచి. గొల్లుమన్నారు జనం ఆ సమాధానం విని. సూటిగా అమెవంకే చూసాడీ సారి.<br />' నువ్వు పులికి ఆహారంకాక తప్పదన్నట్టు ' -<br />" కమాన్..స్నిగ్ధా..కమాన్.." అంటూ తిన్నగా దారితీసింది లాంచీ వద్దకు, ఆ యువతి పక్కనున్న సుందరి. "ఓహొ ..అందాల పరువాలతో, ఆనంద పారవశ్యంతో విరిసిన పారిజాతంలా వున్న ఈ ముగ్ధ పేరు స్నిగ్ధా..? అనుకుంటూ ఆమె వెంటే దారితీశాడు కార్తీక్. -<br />***<br /><br />లాంచీ ప్రయాణం ఎంతో ఆహ్లాదకరంగా వుంది. కృష్ణావేణీ ప్రవాహపు ఒంపుసొంపులు, నదీతీరలో ముచ్చట గొలిపే ఆకృతుల్లో అలముకున్న కొండలు , రంపంతో కోసినట్లుగా ఏర్పడిన నునుపైన శిలలు. ఎంతో అలౌకికానందాన్ని అందిస్తున్నాయి చూపరులకు. ' కదళీ వనం ' రేవు చేరింది లాంచీ.<br />సందడి మెదలైంది లాంచీలో. తన బ్యాగ్ ను అందుకుని లేచినిల్చుంది స్నిగ్ధ. అందరిలోనూ ఒకటే ఆత్రుత ముందుగా తామే కిందకు దిగాలని. అదే ఉత్సాహంతో తొపులాట మొదలైంది. నిల్చుని వున్న స్నిగ్ధను ఎవరో పక్కకి నెట్టేసరికి, పట్టుతప్పి పడిపోయింది,<br />దూరంగా కొండలవంక చూస్తున్న కార్తీక్ ఒళ్ళో. ఉలిక్కిపడి.. ఒళ్ళో పడిన మనిషిని, అప్రయత్నంగా గట్టిగా పట్టుకున్నాడు కార్తీక్. తన ఒళ్ళోకి వచ్చి వాలింది ఎవరో తెలియగానే, విద్యుత్ ప్రవహించినట్లైంది అతని బాడీలో. ఆ ...విధ్యుద్ఘాతానికి తాను లోనైంది స్నిగ్ధ ... అతని ఒడిలో.. !<br /><span class=""></span><br />నల్లమల కొండల్లో కాలిబాట- ఒకరి వెంట ఒకరు-అలవాటులేని నడక-మనసుకి ఉల్లాసం-శరీరానికి ఆయాసం. స్నిగ్ధ అడుగుల్లో అడుగులేస్తూ నడుస్తున్నాడు కార్తీక్, ఆమె శరీరాకృతిని గమనిస్తూ -తెల్లని శరీరచ్ఛాయ. వయసు సింగారింపుతో, లేత నిమ్మపండులా మాంచి నిగారింపుతో వుంది. ప్రతి అడుగుకి లయబద్దంగా స్పందిస్తూ ఊరిస్తుంది ఆమె నడుము ఒంపు. పైనుంచి వడివడిగా వచ్చి ఆ ఒంపులోకి చేరుకుంటున్నాయి స్వేదబిందువులు -<br /><span class=""></span><br /><span class=""></span>కాలుమోపుతూ, బరువుగా పైకి ఎక్కేటప్పడు, ఒక చేత్తో చీర కుచ్చిళ్ళను పట్టుకుని పైకెక్కుతుంది స్నిగ్ధ. నిలువునా ఆమె వంటిని అంటిపెట్టుకున్న చీర ఆమె పిరుదుల సొగసుని దాచలేకపోతుంది. చూస్తున్న కార్తిక్ లో కోరికాగ్ని శిఖ రగులుకోవడం ప్రారంభించింది. పాపం..! లగేజితో నడవలేక అవస్థ పడుతున్న, ఆ కన్నియను వీణియగా తన రెండు చేతులపై మోసుకుపోవాలనిపించిందతనికి. అందుకే ఉండబట్టలేక..<br />" ఇఫ్ యూ డోంట్ మైండ్..ఆ లగేజీ కాస్త యిటివ్వండి..కాస్త దూరం నేను తీసుకువస్తాను.." అన్నాడు.<br />" మీరేమైనా కూలీనా నా లగేజీ మోయడానికి..? " అంది. నిజంగా ఎంతో కోపం వచ్చినట్లు.<br />గ్రహించాడు కార్తీక్ ఆమె అంతరంగాన్ని.<br />" కొంతమంది బరువులు మోయడానికి కూలీగానూ మారవచ్చు..ఎంతో జాలీగా.." చిలిపిగా చూస్తూ చెప్పాడు సమాధానం.<br />" మాటలు ఎక్కువవుతున్నాయే.." ఈసారి నిజంగానే కోపంగా అంది. " దూరం తగ్గుతుందిగా..! " నవ్వుతూ బదులిచ్చాడు .<br />" ఒళ్ళు కాస్త జాగ్రత్తగా చూసుకోండి .." మందలిస్తున్నట్లుగా చెప్పిందామె.<br />" లేదండి..జాగ్రత్తగా వుంచుకోకుండా..ఒళ్ళో వాలిన వాటినే వదిలేస్తాను..ప్చ్..." బాధ పడుతున్నట్లుగా చెప్పాడు - తనుకోల్పోయిన వాటిని గుర్తుచేసుకుంటూ -<br />చమత్కారంతో కూడిన అతని సమాధానం ఛురికలా వచ్చి గుచ్చుకుంది ఆమె మనసులో.<br /><span class=""></span><br />తాను ఓ.. ముద్దబంతుల మూటలా, ఆతని ఒళ్ళో పడిన దృశ్యం ఆమె కళ్ళముందు కదలాడి, ఆమెను సిగ్గుల మొగ్గను చేసింది. " ఇటివ్వండి.." అంటూ చనువుగా అందుకున్నాడు బ్యాగ్ ను ఆమె చేతిలో నుంచి. అతని ప్రయత్నానికి ప్రతిఘటన లేదు ఆమెలో.<br /><span class=""></span><br />కదళీవనం రేవు నుంచి 11 కి.మీ. కొండదారి వెంట నడిచిన తరువాత, ఒక వాగు కనిపించింది. ఆ వాగుకి, కుడి ప్రక్క క్రిందుగా కనిపిస్తుంది.. లోయలో 'కదళీ వనం ' - ఆ వనంలో సహజాతిసహజంగా ఏర్పడిన శిలామండపం, ప్రకృతి శోభకు పరాకాష్ట. కొండనుంచి వచ్చిన ఓ శిలా కింద ఎలాంటి ఆధారమూ లేకుండా, పైకప్పు లాగా వుండి, మండపం వలే ఏర్పడింది. కింద భాగం చదును చేసినట్లుగా నున్నగా వుంది. అందరూ ఎంతో అలసటగా వాలిపోయారు ఆ బండరాయి మీద. అక్కడ వెయ్యమందికి పైగా జనం, విశ్రాతిగా కూర్చుని చేసుకోవచ్చు 'ధ్యానం ' -<br />* * * * *<br />ఒంటరిగా వాగుగట్టుమీద నడుస్తోంది స్నిగ్ధ. వాగులోని ప్రవాహంలానే సాగుతున్నాయి అమెలో ఆలోచనలు. ద్యానం తాలూకూ అనుభవాలు గొప్పవి. క్రమం పద్దతిలో చేసే ధ్యానం సక్రమ ఫలితాలనిస్తుంది.<br /><br />' ఎక్కడి వాడీ కార్తీక్..? ఇంతకు ముందే ధ్యానంలో కూడా కనిపించాడు. ఇప్పుడు ఇలా ఎంతో దగ్గరవాడులా అనిపిస్తున్నాడు. ఇది తనలో నిక్షిప్తమవుతున్న కాంక్షా..? లేక తాను పొందబోయే భవిష్యత్తా..? '<br /><span class=""></span><br />తీవ్రమైన ఆలోచనా స్రవంతిలో కొట్టుకుపోతున్న స్నిగ్ధ తన ఉనికినే మరిచిపోయింది. ఒంపు తిరిగిన కొండ వాగును గమనించక అడుగు ముందుకువేసింది.అంతే..! పెద్దగా ఆర్తనాదం చేస్తూ, గట్టుమీదనుంచి ప్రవాహంలోకి జారిపోయింది.<br />" హెల్ప్..హెల్ప్.." అని అరుస్తూ,తన ప్రాణాలను కాపాడుకునే ప్రయత్నం చేస్తూ, మునిగితేలుతుంది స్నిగ్ధ.<br /><br />అంతలో బలమైన రెండు చేతులు గట్టిగా ఆమెను పట్టుకుని, ఒడ్డు వైపుకి లాగే ప్రయత్నం చేస్తున్నాయి.ఒడ్డుకు చేరిన స్నిగ్ధ నిస్సత్తువతో తన శక్తిని కోల్పోతున్నట్టుగా వుంది. అమాంతం ఆమెను తన రెండు చేతులపై కెత్తుకుని వాగుకు ఒక పక్కగా ఇసుక మేట వేసిన చోట ఆమెను పడుకోబెట్టే ప్రయత్నం చేస్తుండగా, కళ్ళు తెరిచి చూసింది స్నిగ్ధ, స్పృహను కోల్పోతూ - అతను 'కార్తీక్ ' అనుక్షణం తన నీడలా అనుసరిస్తున్న కార్తీక్. పూర్తీగా స్పృహను కోల్పోయింది స్నిగ్ధ.<br /><br />"స్నిగ్ధా..స్నిగ్ధా.." ఎవరో లోయలో నుంచి పిలుస్తున్నట్లుగా వినిపిస్తుంది ఆమెకి. మెల్లగా స్పృహలోనికి వచ్చిన స్నిగ్ధ, నీరసంతో కళ్ళు తెరవలేదు. ఆమె పొట్టమీద చేతులు వేసి గట్టిగా అదుముతున్నాడు కార్తీక్. బహుశా తను తాగిన నీటిని కక్కించే ప్రయత్నం కాబోలు అనుకుంది మనసులో. వెంటనే మరో విషయం ఆమెను పూర్తీగా స్పృహలోకి తెచ్చింది. ఆమె పొట్టమీద అతని చేతుల ఉనికి గ్రహింపులోకి రాగానే, గగుర్పాటుతో కంపించింది ఆమె శరీరం -<br /><span class=""></span><br />ఆమె స్పృహలోనికి వచ్చిందన్న విషయాన్ని గ్రహించాడు కార్తీక్. కళ్ళు మూసుకుని ఆమె నటిస్తున్న వైనాన్ని గమనించాడు. ప్రేమోద్రేకంతో ప్రధమ చికిత్సను వీడి, కామోత్సుకుడయ్యాడు కార్తీక్ యిప్పుడు.ప్రమాదం తాలూకూ ఉద్వేగంతోనో, ప్రమోదం తాలూకూ ఉద్రేకంతోనో అతనికి తెలియటం లేదుగాని, అదిరిపడుతున్నట్లుగా తెలుస్తుంది ఆమె వక్షస్థలం. కవచంలా వుండాల్సిన ఆమె రవిక తడిసి, రవి కాంచని ఆమె స్తన సంపదను అతనికి బహిర్గతం చేస్తోంది. మరులు గొలిపే లోతైన ఆమె నాభిలో నిలిచిన నీళ్ళు అతనిని శృగారపు వూబిలోకి నెట్టేస్తున్నాయి. ఆమె ఒంటికి అంటుకుపోయిన చీర తడవటం వల్ల తన ఉనికిని కోల్పోయి పారదర్శకంగా మారి ఆమెలోగుట్టును అతనికి రట్టుచేస్తోంది.<br />ఆమెను నఖశిఖ పర్యంతం గమనించిన కార్తీక్ లో కోరిక కుబుసం విడిచి బుసలు కొట్టడం ప్రారంభించింది.కొండ ఎక్కేటప్పుడు కనిపించిన పిరుదుల సొగసును తడిమాడు కార్తీక్ మెత్తగా. ఝల్లుమంది స్నిగ్ధకు. ఏమి జరుగుతుందో గ్రహించే లోపలే ఆమె నడుముపై అతని అరచేయి ఉడుములా కదలాడుతుంది. ఏం చెయ్యాలో ఎలా ప్రతిస్పందించాలో తెలీని స్థితి ఆమెది.<br />ఇరవై రెండేళ్ళ ప్రాయపు పరువాలు కామపు పగను పెంచుతున్నాయి, పాతికేళ్ళ పురుషునిలో - ఒకచేత్తో ఆమె బొడ్డుపై నుంచి పైకి, మరోచేత్తో ఆమె తలపై నుండి క్రిందకి అణువణువునూ స్పృశిస్తూ, రెండు చేతులను మెల్లగా జరుపుతున్నాడు కార్తీక్. మోహం అతనిని పూర్తిగా వశపరుచుకుంది. ఆమె మౌనం దానికి మరింత బలాన్నందించింది. అతని రెండు చేతులు ఒకేచోట ఆగే వేళ... పలికింది మెల్లగా స్నిగ్ధ కనులు మూసుకునే --<br /><br />'నారీ స్తన భర నాభిదేశం .. దృష్ట్యామాగా మోహావేశం ..<br />ఏతన్మాంస వసాది వికారం .. మనసి విచింతయ వారం ..వారం '<br /><br />ఇంద్రియ లోలుడై అనుచితముగా స్నిగ్ధ శరీరాన్ని ఆక్రమించుకోబోతున్న కార్తీక్, కొరడా దెబ్బ తగిలినట్లుగా ఉలిక్కిపడ్డాడు. " అంటే.." అడిగాడు ఆశ్చర్యంగా, అంతకంటే అవమానంగా -<br />" మరులు గొలుపు నారి యొక్క నాభీ స్తనములను చూసి మత్తిలి ఎరలోన పడకు.<br />అది మాంసపు కండలతో ఏర్పడినది. ఈ విషయం మనసులో మళ్ళీమళ్ళీ భావించకు... "<br />చెప్పింది స్నిగ్ధ కనులు తెరిచి.<br />సిగ్గుతో కుచించుకుపోయాడు కార్తీక్. ఆమె మాటల్లోని తీవ్రత ఆమె ముఖంలో లేదు. కానీ మనసులోని బాధ మాత్రం కళ్ళల్లో కనిపించింది. ఇప్పటివరకూ తనకు కనిపించిన యవ్వనవతి ఇప్పుడు కానరావటం లేదు ఆమెలో. ఆత్మఙ్ఞానాన్ని పొందిన ప్రేమమూర్తిని చూశాడు కార్తీకిప్పుడు. ఆమెకు తన మొహం చూపించలేక, లేచి వడివడిగా వెళ్ళిపోయాడు.<br /><br />* * * * *<br />మరునాడు పశ్చత్తాపంతో కుమిలిపోతున్నట్టు కనిపించాడు కార్తీక్ ఆమెకి. అతనిలోని పరివర్తన ఆమెనెంతో ఆనందానికి గురిచేసింది. ' తన హృదయం దుర్మార్గాన దరి చేరలేని అబేధ్యమైన దుర్గం... తన జీవితం ధ్యానంతో సమ్మిళితమైన సమ్మోహన మార్గం... మనసు నిండా ఫీలయ్యింది స్నిగ్ధ ఎంతో గర్వంగా -<br />* * * * *<br /><br />వీరవిరాగిణిగా ప్రసిద్ధి చెందిన ' అక్క మహాదేవి ' శివ శరణులలో పేరెన్నిక గన్నది. ఆ శ్రీశైల మల్లిఖార్జునుని తన జీవిత భాగస్వామిగా భావించి, కదళీవనంలో తపస్సు చేసి, చివరకు సిద్ధిని పొందిందని కర్ణాటక భక్తుల నమ్మకం. అటువంటి అక్క మహాదేవి తపస్సు నాచరించిన చోటనే, ఒంటరిగా ధ్యానం చేసేందుకు ఉధ్యుక్తురాలై, కన్నులు మూసుకుంది స్నిగ్ధ ఉత్సాహాంగా -<br />ఆకాశాన్ని తాకుతున్న మహావృక్షాలు, నింగినుండి నేరుగా జాలువారుతున్న జలధారలు, కనుచూపుమేర కానవస్తున్న పచ్చని పచ్చికబయళ్ళు, వాటిలో పురివిప్పి నర్తిస్తున్న నెమళ్ళు, ఇలపై పరుచుకున్నట్లున్న ఇంద్రధనస్సులోని చిత్రవర్ణాలతో నిండిన వనం, సుగంధ పరిమళాలను వ్యాపింప చేస్తున్న పూలవనం..!<br />అంబరానికి ఆదరువుగా నిల్చిన గిరి శిఖరాలు- సంబరంగా పరుగులిడుతున్న సెలయేరులు- ఆ సెలయేరుల నడుమ మేట వేసిన ఓ ఇసుకతిన్నె-ఆశ్చర్యంగా ఆ తిన్నెపైనే కాంతులీనుతున్న వెండి వెన్నెల - ఆ వెన్నెల వెలుగులో- ఆ ఇసుక తిన్నెపై...ఓ జంట..!!<br />అంతటి అద్భుతమైన ప్రకృతి చుట్టూ నిలిచివుండగా, దానిని అనుభవించ కుండా, ఇంతకంటే మహాద్భుతమైన దానినేదో అనుభవిస్తున్నట్లున్నారు.. ఆ పురుషుని ఒడిలో తల పెట్టుకుని వున్నట్లుగా వుంది ఆ...స్త్రీ..!వారి మొహాలు కనిపించటం లేదు. అతని శరీరం యొక్క వెనుకభాగం , ఆమె మోకాళ్ళ నుంచి క్రింద భాగం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. అదీ నగ్నంగా - మెల్లగా వారిని సమీపిస్తుండగా, ఏదో అలికిడి అయినట్లుగా ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగి చూశాడా పురుషుడు. ఆశ్చర్యం..! అతను కార్తీక్..!! అతని ఒడిలో పరవశిస్తున్న ఆ యువతి మరింత కలవరపాటుగా లేచింది. మహాశ్చర్యం.. అది 'తనే '-!!<br />ధ్యానంలో లీనమైన స్నిగ్ధ శరీరం జలదరించింది ఒక్కక్షణం. అదిరిపడి కళ్ళు తెరిచింది. ' ఏమిటీ విచిత్ర స్వప్నం ? ఏమి సుందర దృశ్యాలు ? ఎన్ని వర్ణాల సుమాలు ? ఎంత అద్భుత పరిమళాలు ?<br />కానీ, విచిత్రం ? అతనూ..నేనూ..ఏమిటీ..అలా..? మదిని ఆలోచనలు ఉప్పెనలా ముంచివేస్తుండగా పైకిలేచింది స్నిగ్ధ..- ధ్యానం నుంచి - దగ్గరగా వస్తూ కనిపించాడు కార్తీక్.అతనినే చూస్తుండిపోయింది స్నిగ్ధ, మదిలోని చిలిపి సిగ్గుని అదిమి పెట్టుకుంటూ ..<br />" హల్లో..గుడ్ ఈవినింగ్..స్వచ్చమైన చిరునవ్వుతో పలుకరించాడు కార్తీక్. ఉదయం నుంచి అతనిలో కనిపించిన వ్యధ ఇప్పుడు కనిపించటం లేదు ఆమెకి.<br />" హాయ్.." బదులిచ్చింది హుషారుగా స్నిగ్ధ.<br />" అలా వాగు దాకా వెళ్దామా.." రిక్వెష్టుగా అడిగాడు.<br />" ఈ వేళప్పుడా ?" ప్రశ్నించింది ఆశ్చర్యాన్ని నటిస్తూ<br />" ఏం చీకటంటే భయమా ?" చమత్కారంగా మాట్లాడే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు కార్తీక్, ఆమె భయానికి కారణం తెలిసీ-"మీరున్నారుగా " వాక్యం పూర్తి చెయ్యకుండా ఆపి, అతని వంక చూసింది. ఉలిక్కిపడ్డాడు ఆ మాటకి. అతని ఉలికిపాటుని చూసి, నవ్వుకుంటూ పూర్తిచేసింది వాక్యం "మీరున్నారుగా.. ఇంక భయం దేనికీ.." అంటూ -<br />' మాటల ఈటెల ' అనుకున్నాడు మనసులో.<br />"ఎక్కడ వరకు మన ప్రయాణం..? " హుషారుని కొనితెచ్చుకుంటూ అడిగింది.<br />" నిన్నటి చోటుకి.." ముక్తసరిగా చెప్పాడు." ఎందుకక్కడికీ ? చిలిపిగా అంది.<br />" వెళ్ళిన తరువార నీకే తెలుస్తుందిగా " చెప్పాడు ఏ భావం కనిపించనీయకుండా<br /><span class=""></span>'' పద..పద..నీకూ తెలుస్తుంది ' అనుకుంది మనసులో స్నిగ్ధ ఆనందంగా.<br />ఆమె మనసునిండా నిండిపోయింది..కొన్ని నిముషాల ముందు తాను పొందీన ధ్యానానుభవం.<br />" ఇదే..నిన్న మీరు దివ్యానుభవం పొందిన చోటు.." అంటూ కూలబడింది స్నిగ్ధ ఇసుక తిన్నెపై.<br />మెల్లగా ఆమె ముందు కూర్చుని, తదేకంగా ఆమెనే చూడసాగాడు. నిజంగా భయమేసింది స్నిగ్ధకిప్పుడు. మెల్లగా ఆమె చేతిని అందుకున్నాడు కార్తీక్. ' కొంపదీసి తన మాటలేం రెచ్చగొట్టడం లేదుకదా..? " అనుకుంది మరింత భయంగా. ఆమె కళ్ళల్లోని బెదురు అతనికి మరింత బాధను పెంచింది.<br />"నన్ను క్షమించు స్నిగ్ధా..! నీ పట్ల చాలా దారుణంగా ప్రవర్తించాను. మనం ఇంతదూరం వచ్చిన ప్రయోజనాన్నే మరిచి, దుర్మార్గంగా ప్రవర్తించాను. రియల్లీ ఐ యాం వెరీసారీ. కామంతో మూసుకుపోయిన నా కళ్ళు తెరిపించి నందుకు నీకెంతో ఋణపడివున్నాను. " బాధగా చెప్పాడు కార్తీక్ .<br />" అందుబాటులో వున్న దానిని అనుభవించడం ఆ మృగ లక్షణం..మీ మగ లక్షణం.." అంది ఇంకా ఆ కోపం తనలో వున్నట్టు..తనని దహించి వేస్తున్నట్టు.<br />" నన్ను క్షమించు స్నిగ్ధా..! నిన్నటి వరకూ నేనెంతో వివేకవంతుడిని, సంస్కారిని అనుకున్నాను. కానీ నిన్నే తెలిసింది, నేను మృగం కంటే హీనమని..." హృదయం లోని కల్మషాన్ని కడిగివేస్తున్నాడు కార్తీక్ పశ్చాత్తాపంతో.<br />'నా అలోచనే తప్పేమో..? నువ్వు కాపాడ బట్టి బతకగలిగాను. లేదంటే ఏ జలాచరాలకో బలి కావలసిన దానినే కదా ? ప్రాణభిక్ష పెట్టిన వ్యక్తికి..? " ఆమె వాక్యం పూర్తికానేలేదు , వెంటనే బదులిచ్చాడు కార్తీక్.<br />" వద్దు స్నిగ్ధా..! వద్దు సూక్ష్మంగా నువ్వు మాట్లాడే ప్రతిమాట ఆ పరమశివుని త్రిశూలంలా నా గుండెల్లోకి దూసుకుపోతోంది. ఎక్కడైతే నేను అకృత్యానికి పాల్పడ్డానో.. అదేచోట నిన్ను క్షమాభిక్ష అడగాలని.. నిన్ను ఇంతదూరం తీసుకొచ్చా.. ఈ తపోభూమి సాక్షిగా చెబుతున్నా.. మరలా ఇలాంటి దుష్కర్మకు ఎప్పుడూ పాల్పడను. ఇది మన స్నేహం పై ఒట్టు.." అంటూ ఆమె చేతిలో గట్టిగా చెయ్యివేసి, వదిలేశాడు వెంటనే<br />" నిన్న అలా అవకాశం కలగకుండా వుండి వుంటే అసలే తప్పే జరిగి వుండేది కాదుకదా..!" మరింత సానబడుతుంది స్నిగ్ధ, అతని సౌశీల్యాన్ని.<br />" ఆహా..అవకాశం అందుబాటులోకి రానంత వరకూ అందరూ మహా యోగులే.." చెప్పాడు ఎంతో కసిగా.<br />ఆ కసి తనమీద తనకే. ఆశ్చర్యంతో మౌనంగా అతనినే చూస్తూ ఆలోచనలలోకి జరిపోయింది స్నిగ్ధ. ఏదో గుర్తొచ్చిన దానిలా ఆలొచనలలో నుంచి బయటపడి చెప్పింది.<br />" మీ మాటలు వింటుంటే.. శ్రీ ఆదిశంకరుల వారు చెప్పిన శ్లోకం గుర్తొస్తుంది.."<br />"చెప్పండి దానివలన నాలో ఇంకేం ప్రక్షాళన జరుగుతుందో.." అన్నాడు కార్తీక్ బాధగా.<br />" ఆయన చెప్పింది మీలో వచ్చిన మార్పును గురించి " వివరించింది నవ్వుతూ.<br />" అదేంటో..చెప్పండి.." అన్నాడు కార్తీక్ ఉద్వేగంగా-<br /><br />" సత్సంగత్వే..నిస్సంగత్వం.. నిస్సంగత్వే నిర్మోహత్వం.. నిర్మోహత్వే నిశ్చలతత్వం.. నిశ్చలతత్వే జీవన్ముక్తి.."<br />అర్ధంకాక ఆమెనే చూస్తుండిపోయాడు.<br />" అంటే.. సత్సంగం వలన నిష్కామి అవుతాడు. నిష్కామికి మోహభ్రాంతి తొలగుతుంది. మోహం నశిస్తే, ధృఢమైన తాత్వక చింతన కలుగుతుంది. దాని వలన జీవన్ముక్తుడవుతాడు.. కావున సత్సాంగత్యం శ్రేష్ఠమైనది. " చిన్న పిల్లాడికి చెప్పినట్టు చెప్పింది.<br /><br />"నిజమే మీ సత్సంగం వలనే.. నాలో ఈ పరివర్తన.." అభినందనగా చెప్పాడు.<br />" సత్ అంతే నిత్యము.. సంగం అంటే కలయిక.. మరి రేపు మనం ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపోతున్నాం.. మరి నిత్యమూ ఎలా కలుస్తాం..? " ప్రశ్నించిందామె, ఏ భావం లేకుండా అతని వంకే చూస్తూ.<br />ఏ సమాధానం దొరకక.. అయోమయంగా ఆమెనే చూస్తుండిపోయాడు కార్తీక్.<br />" మనం నిత్యమూ కలవాలంటే ఒకటే మార్గం.." అంది ఆలోచన స్ఫురించిన దానిలా.<br />" ఏమిటీ.." అడిగాడు ఆశగా.<br />" మనం భార్యాభర్తలం కావడమే..." అంది సీరియస్ గా మొహం పెట్టి. విభ్రాంతుడై చూసాడు కార్తీక్ ఆమె వైపు.<br />"ఏమిటా వెర్రిచూపులు..? ఇంకా విషయం అర్ధం కాలా..?" ప్రశ్నించింది చిలిపిగా. అదేమిటో అర్ధం కాలేదన్నట్టు తలూపాడు కార్తీక్ యమ హుషారుగా.<br />" అయ్యా..మగానుభావా..! మిమల్ని దారుణంగా ప్రేమిస్తున్నామ్మయ్యా..! రేపు పెళ్ళి అయిన తరువాత అయ్యవారితో సహచర్యం చేస్తాం.. అయ్యవారికి సపర్యలు చేస్తాం.. " అంది కార్తీక్ ను గాఢంగా కౌగిలించుకుంటూ.<br />" అయితే మీ అయ్యవారు ఇప్పుడే మీతో సఫా చర్యలు చేబడతారు కాచుకోండి.." అంటూ ఆమెను మరింత గట్టిగా తన బాహువులో బంధిస్తూ ఆమెతో సహా వెనక్కి వాలిపోయాడు .<br /><span class=""></span><br />ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతుంది ముగ్ధ సుకుమారి 'స్నిగ్ధ ' అతని బిగి కౌగిలిలో. ఆమె తనువునా అణువణువునా ముద్దుల మొహరులు అద్దేస్తున్నాడు కార్తీక్. అతను ముద్రించిన ప్రతి ముద్దునీ భద్రపరచుకుంటోంది స్నిగ్ధ తన మది గదిలో.అతని జుట్టుని తన రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని, అతని తలని పైకి లాగి ప్రశ్నించింది స్నిగ్ధ తమకంగా.<br /><br />" ఇది..కచ్ఛా..? నా పై ఇచ్ఛా..?? " పులకరింపుతో కూడిన ప్రశ్న ఆమెది.<br />" ఇది నాపై ఆ ఈశ్వరేఛ్చ.." పారవశ్యంతో చెలరేగుతున్న జవాబు అతనిది.<br /><span class=""></span><br />పులకరింతలతో తనువులూ, పారవశ్యంతో మనసులూ పరమానందానికి గురీవుతున్నాయి అచ్చోట...<br />అతి కాంక్షగా... ఆ.. కదళీవనం సాక్షిగా...!<br /><br />* * * * *<br /><p>( స్వాతి సపరి వార పత్రిక 4-2-2005 )</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-6041023730383636397?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-17783642766241097922008-12-22T06:22:00.000-08:002008-12-23T08:23:37.407-08:00<span class=""></span><div align="left"><br />నిలువుటడ్డం ముందు నిల్చున్న కేశవమూర్తికి ఒళ్ళు కుతకుతలాడింది. ఏమాత్రం ఫేసూ-ఫీలింగ్సూ లేనివాళ్ళు..ఆ టీ.వి లో..ఈటీ.వి లో పిచ్చిపిచ్చి వేషాలు వేస్తూ, తామేదో పెద్ద స్టార్స్ ల ఫీలవుతూ ఫోజులు కొడుతుంటే, సూపర్ స్టార్ కావడానికి అన్ని అర్హతలు వున్న తను, ఇంకా ప్రేక్షకుడిలా ప్రజల మధ్యనే వుండిపోవడం భరించలేని బాధనే కాదు..పిచ్చి కోపాన్నీ తెప్పించింది. లాభంలేదు..! ఇక బయలుదేరక పోతే, తన ముందున్న ఉజ్వలమైన భవిష్యత్తు ఖాయం..! సందేహం లేదు..!! ఓ..భయంకరమైన నిర్ణయానికొచ్చేశాడు ' పిండం కేశవ మూర్తి '<br /><span class=""></span><br />మొన్నటి కమల్ హాసన్ లా, నిన్నటి అరవింద స్వామిలా, నేడు కేశవమూర్తి..! సినీ వినీలాకాశంలో మరో వెన్నెల రేడు..! తెలుగు తెరకు మరో కొత్త అందగాడు..!' అంటూ పరిశ్రమ, పత్రికలూ తనని మోసెయ్యడం తథ్యం..! అనుకున్నాడు ఎంతో గర్వంగా - తన సొట్ట బుగ్గలను చూసుకుంటూ -<br /><br />నిజానికి కేశవ మూర్తి తను ఫీలయ్యేంతటి అందగాడేమీ కాదు. తమతో పోల్చుకున్నందుకు, కమల్ హాసన్, అరవింద స్వాములే ఫీలవుతారు. ఎందుకంటే, కేశవ మూర్తి చిన్నప్పటి 'సొట్ట బుగ్గలు ' అతని వయసుతో పాటే పెరిగి పెద్ద పెద్ద 'లొట్టలయ్యాయి '... అవి తమకు లేనందుకు -<br /><br />* * * * *<br />చలనచిత్ర సీమలో గొప్ప నటుడవ్వాలని, ఇంటి నుంచి ఒక్క అడుగు ముందుకేసిన కేశవ మూర్తి , అనుకోకుండా నటుడిగా, సహ నిర్మాతగా రెండు కాళ్ళు బలంగా మోపాడు సినీరంగం మీద. అదీ నిర్మాత 'గాలి వాలేశ్వరరావు ' అందించిన ఉత్సాహ,ప్రోత్సాహాల వలన - వాలేశ్వరరావు తీయబోయే అద్భుత చిత్రానికి సహ నిర్మాత అయిపోయాడు కేశవమూర్తి.<br />వాలేశ్వరావు జి మూవీస్ కాస్తా, జి.పి మూవీస్ గా మారిపోయింది పిండం కేశవమూర్తి పార్టనరై పోయేసరికి. మొదటి విడత మొత్తంగా ఓ పాతిక లక్షలు క్యాషుతో పాటు, కొత్తగా రంగేసిన పాతకారూ పట్టుకొచ్చాడు.ఆ డబ్బుల్తోనే ఆఫీసు , ఫర్నీచరూ గట్రా చకచకా ఏర్పాటు చేసేశాడు వాలేశ్వరరావు . వెరైటీగా వుంటుందని నార్త్ ఇండియా నుంచి హీరోయిన్ని కాకుండా , డైరక్టర్ని బుక్ చేయడానికి ముంబై వెళ్ళాడు వాలేశ్వర రావు ఒంటరిగా -<br />* * * * *<br />"మూర్తి గారు..! వీరు 'మటాండ్కోర్ ' గారని ముంబైలో మన దోస్త్ ..మన సినిమాకు డైరక్టర్..! ఈయన కేశవమూర్తి గారని..కో-ప్రొడ్యూసర్.. మాంఛి నటులు కూడా. మన సిన్మాలో ముఖ్యపాత్ర చేయించాలి మీరు..! " అంటూ వారిద్దరిని ఒకర్నొకరికి పరిచయం చేశాడు వాలేశ్వర రావు.<br />" నమస్కారం " ఎంతో వినయం గా రెండు చేతులు జోడించి నమస్కరించాడు కేశవమూర్తి.<br />నోట్లో కసాపిసా నముల్తున్న పాన్ పరాగ్ పేస్ట్ ని ' థూ ' అంటూ పిచికారీ చేసి, " నమష్కార్.." అన్నాడు మటాండ్కోర్ గార పట్టిన పళ్ళతో యికిలిస్తూ -<br />" పూర్వం బొమ్మేటైనా తీసినారా ..? " అడిగాడు కేశవమూర్తి ఉత్సాహంగా.<br />కేశవమూర్తి అడిగిందేమిటో అర్ధంకాలేదు మటాండ్కోర్ కి, విస్తుబోయి చూశాడు వాలేశ్వరరావు వంక. " లేదు..లేదు..సుభాష్ ఘాయ్ .. ఖల్ నాయక్..సినిమాతో .. డైరక్షన్ డిపార్ట్ మెంట్లోకి దిగాడు. ఆ తరువాత మనోడి వర్క్ చూసి, సుబాష్ ఘాయ్ గోవింద నిహలానీతో చెబితే, ఆయన ఇల్లాంటోడు నా 'ద్రోహకాల్ ' కి కావాలంటే, అటు వెళ్ళాడు.. " వివరంగా చెప్పాడు వాలేశ్వరరావు డైరక్టర్ ప్రొఫైల్ని.<br />" ఇస్కా బాద్..నిహలానీ..రామూకొ బోలా...! " చెప్పాడు మటాండ్కోర్ పిసరంత గర్వంతో.<br />" రామూ ఎవరు..? " అమాయకంగా అడిగాడు కేశవమూర్తి.<br />" అదే..మన రాం గోపాల్ వర్మ..! అని కేశవమూర్తికి చెప్పి, వెంటనే మటాండ్కోర్ వైపు తిరిగి..<br />" ఏ సిన్మాకి వర్క్ చేశావ్..? " అని అడిగాడు వాలేశ్వరరావు -<br />నోట్లోని పేష్ట్ ఎక్కడ మీద పడుతుందోనని టెంక్షన్ పడుతూ, ఆకాశం వైపు తలెత్తి, అడ్డంగా ఆడిస్తూ...<br />" నై..నై..కాం నై కరా.." అని చెప్పాడు మటాండ్కోర్.<br />" వర్మతో ప్రోబ్లం ఏటీ..? " ఎంతో కుతూహంగా అడిగాడు కేశవమూర్తి.<br />" నై..నై.. ఉనో బహుత్ అచ్చా ఆద్మీ హై..వెరిగుడ్ జంటిల్ మాన్.. ఆ..టైంలా..మేరికో హాలివుడ్ ఫిల్మ్ కేలియే,<br />కాల్ ఆయా.." చెప్పాడు మటాండ్కోర్ మరోసారి పిచికారీ చేసి.<br />కేశవమూర్తి మరలా ఏదో అడగబోయేంతలోనే, చెప్పాడు వాలేశ్వరరావు<br /><span class=""></span>." ఫస్ట్ టైం మన పిక్చర్ ద్వారానే డైరక్టర్ గా పరిచయం కాబోతున్నారు....అదే మన లక్.." ఏంతో ఆనందంగా చెప్పాడు వాలేశ్వర రావు.<br />' కలిసొచ్చే కాలమొస్తే..అన్నీ ఇలాగే కుదురుతాయి ' అనుకున్నాడు కేశవమూర్తి ఆనందంగా.<br />అంతలో అక్కడికి కో-డైరక్టర్ బి.యస్.మయ్యా తో కలిసి, చెదిరిన క్రాఫ్ ని దువ్వుకుంటూ, చెదరని చిరునవ్వుతో ఒక వ్యక్తి వచ్చాడు.<br />" సార్..నేను చెప్పలా..? డైలాగ్స్ అదరగొట్టే రైటరని..ఈయనే..చీకుల...." పరిచయం చేస్తున్న బి.యస్.మయ్య మాటలను ఓవర్ లాప్ చేస్తూ<br />"..చీకుల కావ్య చరణ్.." తనని తాను పరిచయం చేసుకున్నాడు రచయిత చీకుల కొమరయ్య ఉరఫ్ కావ్య చరణ్, ఎంతో కంగారుగా -<br />" కధేటైనా రడి చేసినారా...? " అడిగాడు కేశవమూర్తి డైరక్టర్ని.<br />" స్టోరీ..టైటిల్..సబ్ రడీ హువా.." చెప్పాడు మటాండ్కోర్ చిరునవ్వుతో.<br />" టైటిలేటి..? " హుషారుగా అడిగాడు కేశవమూర్తి.<br />" కదల్డూ-వదల్రూ..ఏ హైనా..? " కేశవమూర్తికి సమాధానం చెబుతూ, వాలేశ్వరరావుతో కంఫర్మ్ చేసుకున్నాడు మటాండ్కోర్. అదేనన్నట్టు తలాడించాడు వాలేశ్వరరావు.<br />" ఓల్డ్ టైటిల్ లాగుంది...? " కొంచెం ఇబ్బందిగా మొహం పెట్టి చెప్పాడు కేశవమూర్తి, సహ నిర్మాత హోదాలో.<br />" స్టోరీ నయా హై..! ఆప్ కదల్డూ...నా కేరక్టర్ కి మంచి లైఫ్ యిష్టార్.." యాసగా చెప్పడు మటాండ్కోర్ తెలుగు బాషలో.<br />" మరి వదల్రూ..అంటే హీరోనేటీ..? " ఉత్సాహం గా అడిగాడు కేశవమూర్తి..<br />"నై..నై..హీరో అవుర్ విలన్స్...అండ్రూ వష్టార్...ఆ..టైటిల్ల.." పొంగిపోయాడు కేశవమూర్తి.<br />' అదృష్టం ఎక్కడికో యీడ్చికెళ్ళిపోతుంది ' మురిసిపోయాడు మనసులోనే..!<br />పొంగిన కేశవమూర్తి మొహం చూస్తూ చెప్పాడు మటాండ్కోర్.<br />" సీ..కేషవ్ మూర్టీ సాబ్..! నా క్రియేషన్ల మీ కారెక్టర్ హాలివుడ్ని టచ్ చేష్టుంది..ఇస్ ఫిల్మ్ రిలీజ్ హోనేకాబాద్ ..మటాండ్కోర్ ..బోలేతో.. బి.వో.సి.డి..అంటార్ ..అంద్రూ.."చెప్పాడు మటాండ్కోర్ ఎంతో గర్వంగా అందరి వంకా చూస్తూ -<br />'బి.వో.సి.డి అంటే..?? ' అనే ఎక్స్ ప్రెషన్ వచ్చేసింది అందరిమొహాల్లోకి చాలా కాజువల్ గా -<br />కాని అది ఎక్స్ ప్రెషన్ లా కాకుండా, యక్షప్రశ్నలా వచ్చింది కేశవమూర్తి నోటి వెంట.<br />" బి.వో.సి.డి అంటే ఏటీ..? "<br />"బాక్సాఫీస్ క్రియేటివ్ డైరక్టర్..! " చెప్పాడు మటాండ్కోర్ కూల్ గా, అంత కంటే ఎంతో కాంఫిడెంట్ గా-<br />ఈసారి 'నో..డౌట్ !' అనే ఎక్స్ ప్రెషన్ వచ్చేసింది అందరి మొహాల్లోకి చాలా నేచురల్ గా.<br />" అబ్బా..! రియల్లీ అదిరిపోయింది సార్..! " ఉబ్బిపోతూ చెప్పాడు కో-డైరక్టర్ బి.యస్.మయ్యా.<br />"వండర్ ఫుల్ డైరక్టర్ సాబ్..! సిన్సియర్ గా చెబుతున్నా..! అసలు మీకు నేనే పెడదామనుకున్నా.." ఎమోషన్ లో వాక్యాన్ని పూర్తి చేయలేదు రచయిత చీకుల.<br />తెల్లబోయి చూసారందరూ అతని వైపు. ' రచయిత చీకుల డైరక్టరుకు పెడదామనుకున్నదేమిటో అర్ధంగాక.' -<br />"ఇంతకీ స్టోరీ ఏటీ ..? " పెద్ద స్టార్ డం వున్న హీరోలా అడిగాడు కేశవమూర్తి.<br />కోపం తన్నుకువచ్చింది బి.వో.సి.డి గా ఫీలయ్యే మటాండ్కోర్ కి. కానీ తమాయించుకుని చెప్పాడు సమాధానం..<br />" ఇది చెప్పే స్టోరీ కాదు..తీషి చూపించాలా..టోటల్ హైటెక్ ఫిల్మ్..ఆల్ మిక్సింగ్..సోషల్..హిష్టారికల్..మైథాలజీ..మిక్సిడ్ విత్ ఫాంటసీ..." చెప్పాడు కూల్ గా, అతన అద్భుతమైన స్టొరీ పాయింట్ ని-<br />అది విన్న వెంటనే భయంతో వణికిపోయాడు కేశవమూర్తి.<br />"ఏటి పులుసులా అనీ కలిపేసి తీత్తే ..సూత్తారంటారా జనం..? " ప్రశ్నించాడు వెంటనే,<br />తన టాలెంట్ నే శంకించేసరికి పిచ్చికోపం వచ్చేసింది మటాండ్కోర్ కి -<br />" సీ..కేషవమూర్టీ సాబ్..! ఆప్ కో.. డైరక్టర్ మటాండ్కోర్ కా టాలెంట్ నహీ మాలూం..! హం కో మిఠాసఖే యిస్ జమానా కో థం నహీ..జమానా చల్తీ హై హం సే..! హం జమానా సే నహీ..!!" ఆవేశంతో వూగిపోతూ, కవిత్వం చెప్పినట్టు చెప్పాడు మటాండ్కోర్.<br />ఆవేశం వచ్చినప్పుడు కవిత్వం అట్లా వూపేస్తుంది అతడ్ని.<br />"ఆహా...! ఏం చెప్పార్ సార్..! మాకు నేర్పించే దమ్ము ఈ కాలానికి లేదు..కాలం నడుస్తుంది మాతోటే.. మేము కాలంతో పాటు కాదు...ఆహా..అద్భుతం సార్..! ఎవరు చెప్పారో గానీ, మీగురించీ, మీ టాలెంటు గురించీ చెప్పినట్లుంది..," తెలుగు తర్జుమాతో ఫీలవుతూ, భజనమోత మోగించాడు రచయిత చీకుల.<br />లక్షలు పెట్టుబడి పెడుతున్న నిర్మాత తను. తనకే డౌట్ గా వుంటే, రేపు సిన్మా ఎలా హిట్ అవుతుంది..?<br />అందుకే కోపం వచ్చింది కేశవమూర్తికి.<br />"నానేటి అంతన్నను.. మీకేటి అంత సీరియస్సు...? " కోపంగా అడిగాడు కేశవమూర్తి.<br /><span class=""></span>కోపం వచ్చేసరికి గాలి వాలేశ్వరరావుకి పనిబడింది.<br />' వీడి మొహం మండా..! వీడికి అప్పుడే కోపం వచ్చేస్తే ఎలా..? కొంపలంటుకుపోవూ..? " అనుకున్నడు వాలేశ్వరావు మనసులో. వెంటనే కలుగజేసుకుని ...<br />"జగదేక వీరుడు - అతిలోక సుందరీ .. మన రాఘవేంద్ర రావు గారు తీస్తే, ఎగపడి చూడలేదాండీ జనం..? " చెప్పాడు సమాధానం కేశవమూర్తి భయాన్ని కొట్టిపారేస్తూ -<br />"నిజమే కదా ? నాబుర్రకెందుకు తట్టనేదూ..? " మనసులో అనుకోవాల్సిన మాటలను అమితాశ్చర్యంతో ఒళ్ళు మరిచి.. పైకే అనేసాడు కేశవమూర్తి -<br />" మీ రాఘవేండ్ర రావ్...అవుర్.. డాషరి నారయణ్ రావ్.. డైరక్షన్ అంటే ఏమిటో నేర్చుకుంటార్...మన ఫిల్మ్ చూషి.." చెప్పాడు మటాండ్కోర్ శూన్యం లోకి చూస్తూ-<br />ఉబ్బిన మటాండ్కోర్ మొహం చూసి, 'బహుశా వాళ్ళు నేర్చుకుంటున్న సీన్ కనిపిస్తుంది కాబోలు ' అనుకున్నారు మిగతా వాళ్ళు...<br />" సౌత్ లో మణిరత్నం ఒకడండి..గ్రేట్ డైరక్టర్..." తర్వాత ఏం చెప్పిచావాలో తోచక ఆగిపోయాడు రచయిత చీకుల.<br /><span class=""></span><br />చీకుల అసలు ఏం చెప్పదలుచుకున్నాడో, మణిరత్నం పేరు అసలు ఎందుకు చెప్పాడో, ఎవరికీ అర్ధంగాలేదు. విన్నవారికి మాత్రం ' పాపం మణిరత్నాన్ని మాత్రం వదిలిపెట్టండి..' అన్న్న అర్ధం స్ఫురించింది.<br /><br />"ఓ..హో.. ఉనో బహుత్ అచ్చా కిలాడీ..! హమారా ఫిల్మ్ ఉన్ కో భీ సిఖానా..స్క్రీన్ ప్లే బోలేతో క్యా హై.." కసిగా చెప్పాడు మటాండ్కోర్, మణిరత్నం మీద పగబట్టినట్టు -<br />బి.వో.సి.డి. భయంకరమైన కసికి మురిసిపోతున్నాడు నిర్మాత గాలి వాలేశ్వరరావు , తన సిన్మా సూపర్ హిట్ ని తలుచుకుని-<br />ఉద్రేకంతో వూగిపోతున్నాడు రచయిత చీకుల, తన అద్భుతమైన డైలాగ్స్ తో ప్రేక్షకుల మైండ్స్ అదరగొట్టాలని -ఉత్సాహంతో కొట్టుకుంటున్నాడు కో-డైరక్టర్ బి.యస్.మయ్యా -తన సహకారంతోనే బాక్స్ ఆఫీస్ రికార్డులు బ్రద్దలవుతాయని -<br />భయంకరంగా వణికిపోతున్నాడు సహ నిర్మాత కేశవమూర్తి, లాక్స్ లో పెట్టిన పెట్టుబడి కాకుండా, ఓన్లీ బాక్సులే తిరిగొస్తాయేమోనని -<br /><br />* * * * *<br />కేశవమూర్తి గదిలోకి వచ్చేసరికి మిగతా నలుగురూ, ఏదో ధీర్ఘాలోచనలో వున్నట్టు కనిపించారు. విషయం తెలియక కేశవమూర్తిలో టెంక్షన్ ప్రారంభమైంది.</div><div align="left">"కధ బాగా వచ్చింది..ఎంతో ఎక్సైటింగ్ గా వుంది. ఎంత బడ్జెట్ అయినా ఫర్వాలేదు..చిరంజీవి గార్నే ప్రయత్నిద్దాం..ఏమంటారు మూర్తిగారు..? అడిగాడు వాలేశ్వరరావు ఒక నిశ్చయానికి వచ్చినవాడిలా -</div><div align="left">" ఇప్పుడాయన పోలిటిక్స్ లోకి వచ్చారు కదా ఒప్పేసుకుంటారా అని..? " ఎంతో ఉద్రేకంగా అడిగాడు కేశవమూర్తి. </div><div align="left">" ఏమండీ..! యన్.టి.ఆర్. సి.యం. అయిన తరువాతనే కదా..శ్రీ విరాట్ పోతులూరి వీర బ్రహ్మేంద్ర స్వామి జీవిత చరిత్ర తీసింది..? " టక్కున ప్రశ్నించాడు వాలేశ్వరరావు. తెల్లమొహం వేసాడు కేశవమూర్తి. ఆ తెల్ల మొహం లోకి తొంగిచూస్తూ చెప్పాడు వాలేశ్వరరావు...</div><div align="left">" చూడండి మూర్తిగారు..! చిరంజీవి గారు పోలిటిక్స్ లోకి వచ్చేముందు ఎలాగైనా ఒక సినిమా చెయ్యాలని ప్లాన్ చెయ్యలా..? స్టోరి కుదరక ప్రొజెక్ట్ డ్రాప్ చెసారు గానీ..లేకుంటే ఒక పక్క యాక్షన్ని...మరో పక్క ఎలక్షన్ని ఒక పట్టు పట్టేవారు..అంతేకదా..? </div><div align="left">"అయినా మనం కొత్త వాళ్ళం గదా..? ఎంత స్టోరీ బాగున్నా మనకి ఓ.కే. అంటారా అని..? " </div><div align="left">"మూర్తిగారు ! ఫీల్డు మీకు కొత్త గానీ, నాకూ, చిరంజీవి గారికీ కొత్త కాదు కదా..? అయినా, ఠాగూర్, శంకర్ దాదా సిన్మాలు తీసినోళ్ళు, అంతకు ముందు ఆయనతో ఏ సినిమాలు తీసారో చెప్పండి..? సూపర్ డూపర్ అయ్యే స్టోరీలు కాబట్టే కదా..ఆయన డేట్లిచ్చింది..? రేపు మన కధ విన్న తరువాత, ఆయన ఏ పరిస్థితిలో వున్నా ఓ.కే అనాల్సిందే..నో..డౌట్.." తన ఇరవై ఏళ్ళ అనుభవాన్ని రంగరించి పరిశ్రమ తత్వాన్ని, చిరంజీవి మనస్తత్వాన్ని వివరించాడు వాలేశ్వరరావు.</div><div align="left">కేశవమూర్తి శంకలన్నీ పటాపంచలైపోయాయి.. </div><div align="left">" ఆయనకు నచ్చితే,తెలుగుతో పాటే ,హింథీలోనూ తీద్దామనొచ్చు..! " తన అభిప్రాయాన్ని వెలిబుచ్చాడు చీకుల. </div><div align="left">" ఆయన ఎక్కడ తీద్దామన్న..ముందు మనం ప్రిపేర్ అయివుండాలి..అడ్వాన్స్ మనీతో..." కేశవమూర్తినే చూస్తూ చెప్పాడు వాలేశ్వర రావు.</div><div align="left"></div><div align="left">'ఒకవేళ చిరంజీవి గారు డేట్స్ గానీ యిస్తే..ఎవరితో క్లాప్ కొట్టిచ్చాలి..ఎవరితో కెమెరా నొక్కిచాలి.. ఎంత గ్రాండ్ గా ఓపినింగ్ చెయ్యాలి..' అన్న ఆలోచనలో అప్పటికే డీప్ గా మునిగిపోయి వున్నాదు కేశవమూర్తి - </div><div align="left">*****<br />కాలంతో పాటే కధాచర్చలు జరుగుతున్నాయి. యథాప్రకారం రూపాయిలు ఖర్చవుతున్నాయి తన సినిమా ఏమిటో ? తన పాత్ర ఏమిటో ? అసలేమీ తెలియటం లేదు కేశవమూర్తికి. అందరూ కలిసి గదిలోకి దూరి నవ్వుకుంటారు. తను వెళ్ళేసరికి నవ్వటం ఆపేస్తారు. మొత్తానికి ఎదో గూడుపుఠాణి జరుగుతుంది. తీవ్రంగా ఆలోచిస్తున్నాడు కేశవమూర్తి, ఏలా తేల్చుకోవాలో తెలియక -</div><div align="left">"పి.కే గారు అర్జంటుగా.. ఓ .. ఐదు లక్షలు క్యాష్ కావాలండీ..! " సీరియస్ అడిగాడు ప్రొడక్షన్ మేనేజర్ నూకరాజు. అతని వెనుక నుంచుని వున్నాడు క్యాషియర్ భిక్షపతి, చేతిలో కాళీ బ్రీఫ్ కేస్ తో -నూకరాజు అందరిని ఇంగ్లీష్ పొడి అక్షరాలతో పిలుస్తుంటాడు. 'పి.కే ' అన్నందుకు కోపం తన్నుకువచ్చింది పిండం కేశవమూర్తికి. సీరియస్ గా చూసాడు నూకరాజు వంక. </div><div align="left">'ఎందుకేటి అంత సొమ్ము..? ' అన్న అర్ధాన్ని తీసుకున్నాడు నూకరాజు ఆ చూపుల్లోంచి.</div><div align="left">"బ్రహ్మానందం, భరణి,కోట గార్లకు అడ్వాన్స్ యివ్వడానికి...ఏమంటారు పి.కే గారు ..అవతల లైన్లో గుండు గారున్నారు.." తొందర పెడుతూ చెప్పాడు నూకరాజు.</div><div align="left">"ఉంటే ఉండానీయస్సా...! ఏటివాయ్..మంచి-మర్యాదా లేదా..? పి.కే ఏటి..? ఏటి పీకియ్యాలా ? సిరంజీవన్నారు...నాగార్జునన్నారు..సివరికి మరి ఉత్తదో నిజమో ? ఎంకటేసు సంతకం ఎట్టిన కాయితం సూయించి, మరో పదిలక్షలు తెప్పించేసినారు. ఇంకెక్కడి పైకం..? మావోల్లందరూ వోపినింగెప్పుడా ? సూటింగెప్పుడా అని ఎదురు సూత్తావున్నారు...ఇక్కడేమో సుయ్యీ-సయ్యీ నేదు.." బాగా మురికిపట్టిన గుడ్డని బండకేసి బాదినట్లు వుతికిపారేశాడు కేశవమూర్తి నూకరాజుని. బిక్క చచ్చిపోయాడు నూకరాజు. </div><div align="left">"హీరోయిన్ని తేవటానికి జీ.వి.గారు బొంబాయి ఎళ్ళారు కదండీ..? లేకుంటే ఆయన్నే అడుగుదును.." వూపిరి తీసుకుంటూ మరలప్రయత్నం మొదలెట్టాడు నూకరాజు.</div><div align="left">అతను చెప్పింది నిజమన్నట్టు గట్టిగా తలూపుతున్నాడు భిక్షపతి కాళీ బ్రీఫ్ కేస్ ను వదిలిపెట్టకుండా -</div><div align="left">" ఏటివాయ్.. <span class=""></span>..తెత్తారు బొంబాయి నుంచి ? అలవా ? " ఈసడింపుగా అడిగాడు.</div><div align="left">'అలవా ' అంటే ఏమిటీ అన్నట్టు చూశాడు నూకరాజు భిక్షపతి వంక.'</div><div align="left">హల్వా...హల్వా ' అంటూ లిప్ మూమెంట్ యిచ్చాడు భిక్షపతి నీరసంగా వెనక్కి తిరుగుతూ -</div><div align="left">* * * * *</div><div align="left">" సిన్మా హిట్ కి కదలడు పాత్రే ఆయువుపట్టు. .." నవ్వుతూ చెప్పాడు చీకుల.</div><div align="left">" ఆ పాత్రే అటువంటిది. ఆడియన్స్ నీ యిట్టేపట్టు.. " నవ్వాపుకోలేక ఇబ్బంది పడుతూ చెప్పాడు కో-డైరక్టర్ బి.యస్.మయ్యా.</div><div align="left"> " టెరిబుల్ సీన్స్..అండ్ ..డెడ్లీ కామెడీ..." పగలబడి నవ్వుతున్నాడు మటాండ్కోర్.</div><div align="left"> "మనోడేమో పిండం...పాత్రేమో బ్రహ్మాండం..." తుళ్ళుతూ చెప్పాడు వాలేశ్వరరావు.</div><div align="left">' ఓ..హో..." ఘొల్లుమన్నారందరూ ఒక్కసారిగా -</div><div align="left"><span class=""></span> </div><div align="left">అప్పుడే లోపలికి వస్తున్న్న కేశవమూర్తి చెవిలో పడ్డాయామాటలు. నిర్ఘాంతపోయాడు. సహనం చచ్చిపోయింది సహనిర్మాతకి. ఈ రోజు తనేమిటో ? తనకిచ్చిన పాత్రేమిటో ? తేల్చుకోవాలి. ఎంతో ప్రశాంతంగా వాళ్ళున్న గదిలోకి అడుగుపెట్టాడు కేశవమూర్తి. </div><div align="left"> </div><div align="left">"డైరక్టర్ గారు మీరు సెప్పే గొప్ప కదలడు పాతరేమిటండీ ..? " చాలా కూల్ గా అడిగినప్పటికీ, కేశవమూర్తి మాటల్లోని తీవ్రతకు అదిరిపడ్డారందరూ. చెప్పనా ? వద్దా ? అన్నట్లు చూసాడు మటాండ్కోర్ వాలేశ్వరరావు వంక. చెప్పమన్నట్టు కళ్ళతో సైగ చేశాడు వాలేశ్వరరావు. బిగుసుకుపోయి కూర్చున్నారు మిగతావారందరూ.<br /></div><div align="left">'కదలడు పాత్ర, సినిమాలో దాని నిడివి, హీరో, విలన్స్ మిగతా అన్ని పాత్రలు దాని చుట్టూ తిరగడం, దాని వల్ల పుట్టుకొచ్చే చచ్చేటంతటి కామెడీ... మొత్తం వివరించాడు మటాండ్కోర్ ధైర్యంగా- తన అద్భుతమైన హాలివుడ్ పాత్రని - ఓపికగా విన్న కేశవమూర్తి ఉగ్రరూపం దాల్చాడు ఒక్కసారిగా -</div><div align="left"> </div><div align="left">" ఛస్..ఊర్కోయస్సా..! ఏటిరా ? ఏటది గొప్ప పాతరా ? కద ఇంటావుంటేనే రోత పుడతా వుంది...డబ్బులెట్టి ఎవడు చూత్తాడురా దీన్నీ..? ఇలాంటి సెత్త కద నట్టుకుని ఇంతర్ నేసనల్ బొమ్మ తీసేత్తన్నానని కలలుగంతన్నావా ? నువ్వు తీసి సూపిత్తే ఆలివుడ్ ని టచ్ చేత్తదా ? మరి చెయ్యదేటి..? కళాకండం కదా ? థూ..నీ యమ్మా..! ఇలాటి సెత్త సినిమా తీసి సూపిత్తే..జనం తీసినోల్లని..చేసినోల్లని..కండలు..కండలుగా నరికి పోగులేట్టేత్తారు..నీ పాతరా వొద్దూ, పాడి వొద్దూ..నీ కాడే వుంచీసుకో.. " ఖాండ్రించి వూసినంత పనిచేసాడు కేశవమూర్తి. ఉగ్ర నరసింహుడిలా వున్నాడు ఊగిపోతూ -</div><div align="left"> బిక్క చచ్చిపోయాడు పాపం ..! 'బాక్సాఫీస్ క్రియేటివ్ డైరక్టర్ మటాండ్కోర్.... '</div><div align="left"> </div><div align="left">" అది కాదు సార్.. మీది మాంఛి..." ఇంకా ఏదో చెప్పబోయాడు రచయిత చీకుల. </div><div align="left">" ఆ..మాంఛి జీవకలున్న పాతరంతావా ? మరి కాదేటి ? నోర్మూయస్సా..సిడతలు కొట్టే నాయాలా.." ఉరిమాడు పులిలా. ఒంట్లో రక్తం ఇంకి పోయింది చీకుల కొమరయ్యకి.</div><div align="left">"కదలడు అంటే టైటిల్ రోల్ కదా సార్..! బాగా వెరైటీగా కూడా వుంటుంది.." తన వంతు ప్రయత్నం చేసాడు పాపం బి.యస్.మయ్య.</div><div align="left">" మరి మా గొప్ప ఎరైటీ..కాదేటి మరీ..? ఏటివాయ్..నీ పేరు బి.యస్.మయ్య అంటే ఎరైటీ అనుకుంతన్నావా...? ఎవులికి తెలీదు..నీ పేరు బొచ్చుల సోమయ్యని..." గాలి తీసేసాడు బి.యస్.మయ్య గా గొప్పపేరు సంపాదించుకోవాలని కలలు కంటున్న బొచ్చుల సోమయ్యది. </div><div align="left">"మూర్తిగారు..ఏమన్నా తేడా జరిగితే క్షమించండి..." అభర్ధిస్తూ చెప్పాడు వాలేశ్వరరావు. ఇంతలా రియాక్ట్ అవుతాడని వూహించలేదు వాలేశ్వరరావు ఎప్పుడూ కూడా-</div><div align="left">"ఏటివాయ్..తేడా ఏటి..? అంత సొమ్మిచ్చింది ఇసుంటి దిక్కుమాలిన పాతరకేటీ..? ఆ పాతరా వొద్దూ...ఈ జాతరా వొద్దూ..నా పైకం నాకిప్పించు..నానూరెల్లిపోతాను..ఛి..ఛీ.." చీదరించేశాడు వాలేశ్వరరావును, హీనంగా చూస్తూ -<br /><span class=""></span></div><div align="left">సరిగ్గ అప్పుడే గదిలోకి రాబోతున్న నూకరాజు, భిక్షపతి లోపలి వాతావరణాన్ని గ్రహించి, బయటే నిలబడిపోయి వినసాగారు చెవులురిక్కించి....<br /></div><div align="left">" అది కాదు మూర్తి గారు ! సిన్మా మధ్యలో మీరిలా...." అనునయంగా చెప్పబోయాడు వాలేశ్వరరావు. "మజ్జలో ఏటి..? ఆదినుంచి సూత్తానే వున్నా మీ సిన్నెలన్నీ.పదెకరాల రేగడి పొలం..పోరంబోకు ఎదవలకి ఖర్చెట్టేసినాను.. మోజుపడి వొచ్చినందుకు తీర్చేసినారు బులబాటం..నేర్పించేసినారు గునపాటం...." ఆపై మాటలు పెగలక, పొంగుకొచ్చే దు:ఖాన్ని దిగమింగుకుంటూ వడివడిగా వెళ్ళిపోయాడు కేశవమూర్తి. </div><span class=""></span><div align="left"><span class=""></span><span class=""></span> </div><div align="left">మాటలను విన్న భిక్షపతికి గానీ, నూకరాజుకి గానీ, కేశవమూర్తిని అంత బాధించిన ఆ 'కదలడు 'పాత్రేమిటో అర్ధంకాలేదు.అరగంట తరువాత బయటకొచ్చిన రచయిత చీకులని అడిగాడు నూకరాజు. </div><div align="left"> </div><div align="left">" సి.కే.సి. గారు ఇంతకీ కదలడు పాత్ర అంటే ఏంటండీ..?<br />" వాడి పేరులోని తలా-తోకా తీసెయ్యండి..మిగిలిన మొండెమే వాడి పాత్ర.. " కసిగా చెప్పాడు రచయిత చీకుల కోపంగా వెళ్ళిపోతూ. </div><div align="left">ఒక్కక్షణంలో అర్ధమైంది యిద్దరికీ కదలడు అంటే ఏమిటో..?</div><div align="left"> </div><div align="left"> " ఓరి దొంగముండా కొడుక్కుల్లారా ! కదలడూ అంటే శవమనా అర్ధం ?</div><div align="left"> అవునులే..! పాపం నోరులేని కేశవమూర్తికి.. మీరిచ్చింది నోరుమెదపని శవం పాత్ర.</div><div align="left"> ఆయన దగ్గర సొమ్ములు అయిపోయేంత వరకూ దెయ్యంలా పట్టుకున్న మీరు వదలరూ... </div><div align="left">అసలు 'కదలడూ-వదలరూ ' అన్న టైటిల్.. సినిమాకి కంటే, మీ బతుకులకే బాగా సరిపోతుంది .." </div><div align="left">మనసులో అనుకున్న మాటలను, తట్టుకోలేక పైకే అనేసాడు బిక్షపతి, కాళి బ్రీఫ్ కేస్ని ఒక మూలకి విసిరేస్తూ - కొయ్యబారిపోయాడు ప్రొడక్షన్ మేనేజర్ నూకరాజు శవం లా...గొప్ప షాకుతో...!!! </div><div align="left"> </div><div align="left">* * * * *<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-1778364276624109792?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-68997799016493388822008-12-21T02:42:00.000-08:002008-12-21T13:59:42.164-08:00<span class=""></span><br />ఆ ఇన్విటేషన్ కార్డ్ చూడటం తోనే, నా మనసు గతంలోకి జారిపోయింది. ఆ గతం నిన్నా-మొన్నటిది కాదు. పరుల వశమై నా మనసు పారవశ్యాన్ని తొలినాళ్ళది. కన్నుల్లో పున్నమి కాంతుల్ని నింపుకుని తొలిసారిగా క్లాసురూములోకి అడుగుపెట్టిన ' వైదేహి ' పదహారేళ్ళ ప్రాయానిది.<br />సరిగ్గా మా కాలేజీ ని స్థాపించి పాతికేళ్ళు పూర్తయిన సందర్భంగా , సిల్వర్ జూబ్లీ ఫంక్షన్ని నిర్వహిస్తూ, కాలేజీ యాజమాన్యం పంపిన ఆహ్వాన పత్రికది .<br /><span class="">అతివల నుదురుపై కుదురైన పెద్ద బొట్టుని చూసినా, విశాల నేత్రాలలో వెలుగుని చూసినా, అందంతో కూడిన అమాయకత్వాన్ని చూసినా.. నిజం చెప్పొద్దూ... నాకు వైదేహే గుర్తుకు వస్తుంది. కళ్ళముందు నుంచి నడిచి వెళుతున్న ఆమెను చూసిన క్షణంలోనే తెలిసింది .. నా మనసు ఎంతో గాఢంగా ఆమెనే కోరుకుంటోందని .. ఆమెలోనూ అదే కోరిక తీవ్రమవుతున్నదనీ -</span><br />* * * * *<br />మా కాలేజీకి అల్లంత దూరాన ప్రవహిస్తూ వుంటుంది ఏలూరు కాలువ. ఆ కాలువ గట్టున మరో ఇద్దరమ్మాయిలతో నడుచుకుంటూ వచ్చేది వైదేహి. నేను లంచ్ కి ఇంటికొచ్చి ఐదు నిముషాల్లో అయ్యిందనిపించి, వెంటనే పరుగు పరుగున వెళ్ళేవాడిని మరలా కాలేజీకి. ఆలుచిప్పలాంటి కళ్ళతో నాకై ఎదురుచూస్తూ వుండేది వైదేహి. నన్ను చూడటంతోనే ఆమె కన్నుల్లో చెమక్కుమంటూ మెరిసే మెరుపుని, ఆకాశంలో సైతం చూడలేదింతవరకూ నేను -<br /><span class=""></span><br />మనసు పోరు తట్టుకోలేక మాటకలపడం మొదలెట్టాన్నేను. అర్ధశాస్త్ర నిర్వచనాన్ని, ట్రయల్ బ్యాలెన్స్ టోటల్స్ ని ఎన్నోసార్లు ఆమెనే అడిగి తెలుసుకున్నాన్నేను. ఒకసారి అలానే...<br />"పౌరుని ప్రాధమిక హక్కుల్లో మొదటి పాయింట్ ఏమిటి వైదేహి ..? అని అడిగాను.<br />" ప్రేమించడం " బదులిచ్చింది నాకే వినిపించేలా. గుండె ఝల్లుమంది ఆమె సమాధానం విని.<br />"అవును అరవింద్..అదే ఫష్ట్ ఫండమెంటల్ రైట్ ఆఫ్ ఏ సిటిజన్.." ఈసారి గట్టిగా నలుగురికీ వినిపించేలా చెప్పింది. మొదటిసారిగా ఆమె మనసు మాట్లాడటం మొదలెట్టింది నోరు తెరిచి. అలా ఆరంభమైన మా మాటలు ...<br />' ఐ..లవ్..యూ..' అనడానికి ఎంత ఆరాటపడ్డాయో మా కంటే మా మనసులకే బాగా తెలుసు. తనువులు చేరువై మాటలు సుదూర తీరాలకి పరుగులిడుతున్నాయి..<br />"అరవింద్..మన ప్రేమ ఎప్పటికీ ఇలానే వుంటుందా...?" నా అరచేతిలో ఆమె మోముని వాల్చుతూ అడిగింది వైదేహి..<br />"ప్రేమకు మరణం లేదు వైదేహి..అది ఎప్పటికీ బతికే వుంటుంది..మనం చనిపోయినా.." చెప్పాన్నేను..<br />నా మాటలకు చెమర్చిన కళ్ళతో నా భుజం పై తల వాల్చేసింది. గతం తాలూకూ అనుభూతులన్నీ,<br />నన్నో.. ఆనందపు టూయలలో ఊపుతుండగా వినిపించింది సెల్ ఫోన్ లో రింగ్ టోన్ ...<br />' ఫీల్ మై లవ్ ' అంటూ...<br />* * * * *<br />నేనూ, జోసఫ్ బయలుదేరాం కారులో - హైదరాబాదు నుంచి హనుమాన్ జంక్షన్ కు. కాలేజీ ఫంక్షన్ కు -పాతికేళ్ళనాటి విషయాలు మా ముచ్చట్లలో దొర్లాయి.<br />" యశస్వీ..చాలా బాగుందిరా నీ పెన్ నేం.. మొన్న మొన్నటివరకూ తెలియదు. నువ్వే యశస్వీవనీ. మనసే వెన్నెల సీరియల్ అదిరి పోతుందిరా పాపులర్ పత్రికలో .." ఎక్సైటింగ్ గా వుంది జోసఫ్ వాయస్.<br />వాడివంక చూశాను చిరునవ్వుతో -<br />" ఇప్పుడు నీ విషయం తెలిసి..నీ వైదేహి.. ఎంత గొప్పగా ఫీలవుతుందిరా ? " అడిగాడు జోసఫ్. నా సమాధానానికై ఎదురుచూస్తూ...నేను ఆలోచనలో పడ్డాను.<br />" అవునురా అరవింద్.. వైదేహి డిగ్రీ పూర్తి చేయకుండానే పెళ్ళి చేసుకున్నట్లుంది కదూ..? "<br />" చేసుకోలా..బలవంతంగా చేసారు.." సరిదిద్దాన్నేను.<br />" ఆ..అది నిజమే.. అయినా తొందరపడి ఎందుకు చేశారంటావ్..? " కుతూహలంగా అడిగాడు జోసఫ్.<br />"మేము ప్రేమించుకుంటున్నామని మాకు తెలియక ముందే.. అందరూ చెప్పుకోవడం మొదలెట్టారు. ఏలానో చేరిందా వార్త వైదేహి ఇంట్లో. మనం ఇంటర్ పూర్తిచేసి డిగ్రీలోకి వచ్చాం.. ఆమె జీవితంలోకి ప్రవేశించింది. " గతం కళ్ళ ముందు నిలిచింది. తొంగిచూసింది గుండెల్లోని బాధ గొంతులోకి.<br />"నీకు తెలియదనుకుంటా..? " ప్రశ్నించాడు జోసఫ్.<br />కలుక్కుమంది నా గుండెలో బాధ. నాకు తెలిస్తే జరగనిస్తానా మరొకడితో వైదేహి పెళ్ళిని..?<br />సుళ్ళు తిరగసాగింది నాలో దు:ఖం. మాట్లడకుండా ఎం.పి.త్రి. సిడీ ఆన్ చేశాను పెద్ద సౌండ్ తో.<br />* * * * *<br /><p>ఎందరో విద్యార్ధులకి భవిష్యత్తును ప్రసాదించిన మా కాలేజ్ పెద్దగా అభివృద్ది చెందలేదనే అనిపించింది. నా ఉన్నతికి పునాది వేసిన మా కాలేజ్ కి ఓ లక్ష రూపాయిలు విరాళంగా ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకున్నాన్నేను వెంటనే. అదీ..చనిపోయిన మా తల్లితండ్రుల పేరుమీద. </p><p>ఆనాడు మాతోపాటు చదివిన అమ్మాయిల్లో రాని, ఐదుగురిలో వైదేహి ఒకతి. ఇప్పుడెలా వుండి వుంటుంది వైదేహి..? మెదడునిండా నిండిపోయిందాలోచన. నా నిరీక్షణ కొండంత ఆశతో కొనసాగుతుండగా, ఓ ఆటోవచ్చి ఆగింది గేటువద్ద. ఆటోలోంచి దిగిన మనిషిని చూడటంతోనే నా హృదయ స్పందన వేగవంతమైంది. ఆశ్చర్యంతో నిశ్చేష్టుడనయ్యాను. ఆమె అచ్చు వైదేహి లానే వుంది కానీ- వైదేహి కాదు. </p><p>ఇరవై ఏళ్ళకు పైబడిన వయస్సు, అందంతో వెలుగుతున్న ముఖవర్చస్సు, చకచకా నడుచుకుంటూ రాసాగింది. ఆమెనే పరికించసాగాయి నా కళ్ళు. ఏదో అడుగుతున్నట్లుంది ఎవరినో, తెలియదన్నట్టు తలూపుతున్నారు అవతలి వాళ్ళు. మెల్లగా ఆమె చెంతకు వెళుతుండగా, ఠక్కున వెనక్కి తిరిగింది . ఉలిక్కిపడ్డాన్నేను. సందేహం లేదు. ఆమె ముమ్మాటికీ వైదేహీ కూతురే..! </p><p>నా ముందు నుంచే వెళుతుందామ్మాయి. నా మనసులోని మాటని జోసఫ్ కి వివరించి, ఆమెను అనుసరించమని చెప్పాను. ఆ అమ్మాయి వెళ్ళి హిష్టరీ మేడం ని కలవడం, వారి చెంతకు వెళ్ళిన జోసఫ్ కి మేడం ఆ అమ్మాయిని అప్పగించడం, ఆమెను తీసుకుని జోసెఫ్ తిరిగి రావడం అంతా గమనించసాగాను. </p><p>" ఒరేయ్..యశస్వి..ఈ అమ్మాయి మన అరవిందకుమార్ ని కలవడానికి వచ్చిందట. నువ్వు కంపెనీ ఇవ్వు..వాడ్ని వెదికి పట్టుకొస్తా.." కన్నుగీటి చెప్పాడు జోసఫ్.</p><p>" మీరు పస్ట్ బ్యాచ్ స్టూడెంటా..? " ప్రశ్నించిందామ్మాయి ఎంతో ఉత్సాహంగా </p><p>" పేర్లతో మొదలు పెడదామా ? మన పరిచయాల్నీ , పద ప్రయాణాల్నీ.." అడిగాను కుర్చీలో కూర్చుంటూ. </p><p>" నా పేరు అరవింద..! " చెప్పింది నా పక్కనే కూర్చుంటూ.</p><p>ఆమె చెప్పిన పేరు వినగానే ఆశ్చర్యపోవడం నా వంతైంది - మా ఇద్దరి పేర్లూ ఒకటే కావడం యాదృచ్చికం కాదు ..అది వైదేహి ఐచ్చికం అనిపించింది. ఎంత ప్రేమగా నా పేరుని తన కూతురికి పెట్టుకుంది వైదేహి ? ఆ ఆలోచన ఎంతో గర్వాన్నిచ్చింది నాకు, సంతోషంతో కలిసి - అంతలోనే నా చెంపను ఛెళ్ళుమనిపించినట్టుగా ప్రశ్నించింది నా మనసు నన్నే.. </p><p>' మరి నీ కూతురికి ఏం పేరు పెట్టావ్ రచయిత మహాశయా ?' అంటూ -</p><p>ఏ రచయితా రాయని పేరుని, నిఘంటువులో వెదికి మరీ పెట్టాన్నేను..నా కూతురికి ' హసిత మాల్యా ' అని - సింధువు లాంటి వైదేహి ప్రేమ ముందు బింధువైంది నా ప్రేమ యిప్పుడు. </p><p>" నా పేరు యశస్వి.." నా మనసు నోరు మూసేస్తూ చెప్పాను అరవిందతో. ఆమె ఎందుకు నన్ను కలవాలని వచ్చిందో తెలుసుకోవాలనే ఉత్సాహంతో.</p><p>" విచిత్రంగా వుందే..నీ పేరు..మావాడి పేరు ఒకటే..అతనిని కలవాలనే నువ్వొచ్చావు..ఎనీ రిలేషన్ విత్ హిం.? " విషయ సేకరణా నిమిత్త్తం అడిగాను.. </p><p>" ఎస్..వుంది..అతను ఆత్మ బంధువు.."</p><p>" ఎవరికి ఆత్మబంధువు ? "</p><p>" మా అమ్మగారికి.." మెడలోని బంగారం గొలుసుని పంటికింద నుంచి లాగుతూ చెప్పింది అరవింద సమాధానం. </p><p>ఆమె చేస్తున్న తీరు చూస్తుంటే.. నాకు వైదేహే గుర్తుకు వచ్చింది వెంటనే. వైదేహి అంతే.. ఏవో ఆలోచనలల్లో మునిగి వున్నప్పుడల్లా మెడలోని ముత్యాల గొలుసుని పెదవుల మధ్య వుంచుకునేది. </p><p>సభ ప్రారంభమైనట్ట్లుంది. మినిస్టర్ గారు ఉపన్యాసం దంచేస్తున్నారు. కరస్పాండెంట్ శ్రీనివాసరావు గారు, ప్రిన్సిపాల్ వెంకట రమణారావు గారు వేదిక మీదున్న తదితర పెద్దలు చాలా శ్రద్దగా వారి మాటలను ఆలకిస్తున్నారు.</p><p>అంతలో 'అరవింద్ ' అన్న పిలుపు వినగానే నేను ఎంతలా ఉలిక్కిపడ్డానో, అంతలా ఉలిక్కిపడింది అరవింద కూడ. ఎదురుగా జోసెఫ్ నవ్వు మొహంతో -</p><p>" అరవింద్ గాడు కనిపించ లేదురా.మరలా వెళ్ళి వెదుకుతాను గానీ, నిన్ను వేదిక ముందుకు వచ్చి కూర్చోమని మన సివిక్స్ లెక్చరర్ ప్రభాకర్ గారు చెప్పారు.." నన్ను గుచ్చిగుచ్చి చూస్తూ వినయంగా చెప్పాడు.<br /></p><p>" నేను వెళతా గానీ..నువ్వెళ్ళి అరవింద్ ని వెతకరా.." కసిరాను వాడిని. </p><p>అరవిందకుమార్ కనిపించలేదన్న వార్తకు ఆమె మొహలో నిరాశ తొంగిచూసింది. అంతలో స్టేజీ మీద ప్రభాకర్ గారు, తమ విధ్యార్ధులు సాధించిన గౌరవాన్నీ, గుర్తింపుని తెలియజేస్తున్నారు. నేను చెప్పకుండానే నేనెవరో ఆమెకు తెలిసి పోతుందేమోనని కుర్చీలోనుంచి లేచే ప్రయత్నం చేశాను.<br />* * * * *</p><br /><p>"అరవింద్ కుమార్ గారిని కలవమని ఆ అమ్మ గారు చెప్పారు.. " మెల్లగా చెప్పింది అరవింద.</p><p>బహుశా నేను కూడా వెళ్ళిపోతే, అరవిందకుమార్ గురించి మరే సమాచారం తెలుసుకోలేనని దిగులు కాబోలు..పాపం పిచ్చిపిల్లకి..నవ్వుకున్నాను </p><p></p><p>మనసులో." ఎవరు మీ అమ్మా ..? ఎందుకు కలవమంది..? " అడిగాను నా మనసు నర్తనను గమనిస్తూ..</p><p>వై..దే..హి.." చెప్పింది అరవింద.</p><p>" అవునవును..వైదేహీ..నిన్నుచూసి ..ఎక్కడో చూశాననుకుంటున్నా..గుర్తుకువచ్చింది..అవునూ..మరి ఆమె రాలేదే..? ప్రశ్నించాను సునామీలా చెలరేగుతున్న ఆనందాన్ని అదుపులో వుంచుకుంతూ.. </p><p>అంతలో సివిక్స్ లెక్చరర్ ప్రభాకర్ గారు నా రచనల గురించి వివరిస్తున్నారు మైక్ లో.లేచి నిలబడ్డాను. ఇక వెళ్ళేందుకు ఉధ్యుక్తుడనవుతూ.. </p><p>" ఆమె రాలేదు.." బదులిచ్చింది అరవింద. గొలుసుని మరలా పంటికింద జరుపుతూ.</p><p>" అదే..ఎందుకని..." ఆనందాన్ని అదిమిపెడుతూ, టక్ సరిచేసుకున్నట్లు నటించాను. "ఆమె....రాలేదు....ఆమె....చని..పోయింది.... " మూగగా కుమిలిపోతూ అస్పష్టంగా పలికింది అరవింద. </p><p>ఒక్కసారిగా నా కాళ్ళు చచ్చుబడిపోయినట్లు కుప్పకూలిపోయాను కుర్చీలో. మెదడు మొద్దుబారిపోతుంది. </p><p>అంత ఘోరమైన వార్త వింటానని ఆ క్షణం వరకూ తెలియదు. ఎన్నో ఆశలనూ, ఊసులనూ మోసుకుంటూ ఇంత దూరం వచ్చిన 'నా మనసు ' ఇంత భయంకరంగా ఓ క్షణంలోనే తునాతునకలై పోతుందని తెలియదు.. సజీవమైన నా పాతికేళ్ళ స్మృతులన్నీ చితిలో కాలిపోయి.. ఇలా శూన్యంగా మారాయని అస్సలు తెలియదు. శక్తిని కూడదీసుకుంటూ చూశాను అరవింద వైపు. పంటిమధ్య గొలుసుని పట్టి వుంచి పొంగుకొచ్చే దు:ఖానికి ఆనకట్ట వేసే ప్రయత్నం చేస్తుంది. </p><p>" ఏలా... చని....పోయింది....? " అడిగాను నా దు:ఖాన్ని బయటపడనీకుండా. </p><p>" ఆమె చావుకి..ఆమె భర్తే కారణం..." బదులిచ్చింది. </p><p>' భగవంతుడా..! ఏ పాపం చేసిందని ఆమెకిలాంటి బతుకునిచ్చావ్..? ప్రేమ నిండిన మనిషి పట్ల నీ కెందుకింత అసూయ..? మౌనంగా రోదిస్తుంది నా మనసు. </p><p>" ఆమె భర్త అంటున్నావ్..మరి నీ తండ్రి కాడా..? " </p><p>" అలా బతకవలసి రావడం..నాకో శాపం.." పొంగుకొస్తున్న దు:ఖాన్ని దిగమింగుకుంటూ చెప్పింది. నా గుండెను చీల్చుకుంటూ వెళ్ళిందామె జవాబు. </p><p>'వైదేహి..నేనెంత దురదృష్టవంతుడిని..? నీకు పెళ్ళైపోయిందని తెలిసి..మరలా కలవడానికే ప్రయత్నించనందుకు ఇంత శిక్ష విధించావా..? కుమిలిపోతుంది నా హృదయం. అరవింద వైపు చూశాను. ' అమ్మా..! " అంటూ ఆమెను అక్కున చేర్చుకుని ఓదార్చలేక .. మనసు శూన్యమై .. మాట్లడలేని మూగవాడినయ్యాను. </p><p>" ఇప్పుడే వస్తా అరవింద.. నేను తిరిగొచ్చే వరకూ వెయిట్ చెయ్యి..అరవిందకుమార్ ని నువ్వు కలుసుకుంటవ్.. నీ ఆత్మ బంధువుని ..నువు కలుసుకుంటావ్.." చెప్పాను భారంగా కుర్చీలోంచి లేస్తూ. </p><p>నా మాటలు ఆమెకెంతో శక్తినిస్తాయని తెలుసు. నేను ఉండగా ఇక భవిష్యత్తులో అరవిందను ఏ కష్టం దరిచేరదు. నా ' ప్రేమపై ' వైదేహీ పెట్టుకున్న ' నమ్మకం ' ఎప్పటికీ తరిగిపోదు . </p><p>* * * * *</p><p>అప్పటివరకూ తనతో మాట్లాడిన వ్యక్తి గురించే ఆలోచిస్తుంది అరవింద. ' యశస్వి..' ఎంత మంచి పేరు..? పేరుకు తగ్గట్టు మంచి మనస్వి కూడా - తన క్లాస్ మేట్ చనిపోయిందని తెలిసి..ఎంతలా చలించిపోయారు..? ఓదార్పు కోసమే అయినా ' నీ ఆత్మ బంధువుని ' కలుసుకుంటావని ఎంత మంచిమాట చెప్పారు..? </p><p>ఏ పరిస్థితులలో తన తల్లి పాతికేళ్ళనాడు తన మనసులో పదిలపరుచుకున్న ప్రేమను తనకు తెలియచేసింది..? 'ధర్మేచ..అర్ధేచ..కామేచ..నాతిచరామి...' అంటూ ..పెళ్ళినాడు ప్రమాణం చేసిన వ్యక్తిపై లేని నమ్మకాన్ని, పాతికేళ్ళనాడు పరిచయమై, 'రెండేళ్ళ 'పాటు ఆమె మనసుకు దగ్గరగా చరించిన వ్యక్తిపై, తన కూతురి భవిష్యత్తు గురించి నమ్మకాన్ని వుంచుకుంది..? తనువు చాలిస్తున్న క్షణాలలోనూ అతని కోసం ఆమె హృదయం ఎంతలా తహతహలాడింది..? ఎప్పటికైనా, వైదేహీ కూతురుగా, అరవింద కుమార్ గారిని తను కలవాలని, ఎంత దృఢంగా తన నుంచి మాట తీసుకుంది ? తన కళ్ళతో ఆమె మనసులోని మనిషిని చూడగలనని ఎంత గాడంగా విశ్వసించింది ?</p><p>యశస్వి గారు ఎంత మంచి మనిషైనా..తమకేమీ కాని మనిషికి ఎలా చెప్పగలదు తను యివన్నీ..? ఆలోచనల్లోంచి బయటపడింది అరవింద, మైక్ లోనుంచి వినిపిస్తున్న మాటలు విని - </p><p>" ప్రముఖ వార పత్రికలో మనసే వెన్నెల సీరియల్ ద్వారా పాఠకుల హృదయాలను దోచుకుంటున్న మన రచయిత..మన కాలేజ్ పూర్వ విధ్యార్ధి అయిన అరవింద కుమార్ ని వేదికమీదకు రావలసిందిగా కోరుతున్నాను..." ఆహ్వానించారు సివిక్స్ లెక్చరర్ ప్రభాకర్ గారు. </p><p>ఉలిక్కిపడింది అరవింద మైక్ లో వినిపించిన పేరుని గుర్తించి. ఉత్తుంగ తరంగమై లేచింది కుర్చీలోంచి. మెల్లగా వేదిక మీదకు వచ్చి అందరికీ అభివాదం చేస్తున్న మనిషిని చూసి సంభ్రమాశ్చర్యాలకు లోనైంది. ఇంతవరకూ నేను మాట్లాడింది 'అమ్మ మనసు ' తోనా ? 'అమ్మ ప్రేమ 'తోనా ? కళ్ళల్లో అనందభాష్పాలు పొంగుకొస్తుండగా, తలెత్తి ఆకాశంలోకి చూసింది..</p><p>' అమ్మా..! నీ కోరిక నెరవేర్చానమ్మా..!' తపిస్తుంది ఆమె మనసు తల్లితో ఆ మాట చెప్పాలని....</p><p>* * * * * </p><p>" అరవింద కుమార్ ని మాట్లడవలసిందిగా కోరుతున్నాను.. " మైక్ వద్దకు ఆహ్వానించారు నన్ను ప్రభాకర్ గారు -<br /><span class=""></span></p><p>మౌనంగా చేతులు జోడించి అందరివైపూ చూసాను. అందరిలోనూ వైదేహి రూపమే కనిపిస్తుంది నాకు. సుళ్ళు తిరుగుతుంది నా హృదయం లో బాధ. అరవింద వైపు సారించాను నా దృష్టిని. కళ్ళల్లో కోటి కాంతులను నింపుకుని నన్నే చూస్తుంది అరవింద ఎంతో సంబరంగా. అందరికీ అభివాదం చేస్తూ, గొంతు సవరించుకున్నాను మనసు లోని మాటలను తెలియచేసేటందుకు.</p><p>" అందరికీ వందనం ..! నా పేరు అరవిందకుమార్... రచయితగా అవతరించిన పేరు యశస్వి..ఈ ఊరివాడిని.. ఈ కళాశాల మొదటితరం విధ్యార్ధిని.. అమ్మ బ్రతుకిస్తుంది..! కళాశాల బ్రతికేందుకు బాటనిస్తుంది..!!</p><p>' అనుభవం క్షణం..అనుభూతి అనుక్షణం..' </p><p>గతించిన కాలం తిరిగి వస్తే ఎంత బాగుంటుందీ అనిపిస్తుంది యిప్పుడు. ఎన్నో మధురమైన అనుభూతులు మమేకమై వున్నాయి నాలో..ఈ కళాశాలలో పొందినవి..! ఈ కళాశాలను స్థాపించి ఎందరికో విద్యను ప్రసాదించి వారి జీవితాల్లో వెలుగు నింపిన శ్రీ శ్రీనివాసరావు గారు దైవస్వరూపులు. ఈ కళాశాలే లేకుంటే నాకీ ఉన్నతే లేదు. బ్రతుకిచ్చిన తల్లితండ్రులు బ్రతికున్నా, లేకున్నా, బ్రతికేందుకు బాటనిచ్చిన కళాశాల బ్రతికుండాలీ కలకాలం.. అలా బ్రతికించుకోవాల్సిన భాధ్యత పూర్వ విధ్యార్ధులందరిపైనా వుంది..!! </p><p>ఈ భావనతొనే కన్నతల్లిలాంటి మన కళాశాలకు ..ఓ లక్ష రూపాయిలు విరాళంగా ఇవ్వదలిచాను. ఆ మొత్తాన్ని ఇదే కళాశాలలో మాతోపాటు విద్యనబ్యసించి, మా అందరికంటే మిన్నగా మార్కులు సాధించి...ఇవాళ ఈ ఫంక్షన్ లోనే కాదు.. ఈ... లోకంలోనే ... లేని... నా.... </p><br /><p> పొంగుకొస్తోంది నా గుండెల్లోంచి దు:ఖం. అందరిమొహాల్లోనూ విషాదం తొంగి చూస్తుంది. అలానే కొనసాగించాను వైదేహినే తలచుకుంటూ - </p><p> " నా సహచర విద్యార్ధినీ 'శ్రీమతి వైదేహి ' పేరుమీద ..ఆ లక్ష రూపాయిల మొత్తాన్ని ఇవ్వదలిచాను. యజమాన్యం సహృదయంతో స్వీకరించి, ఆమె పేరు మీద గ్రంథాలయ భవనాన్ని నిర్మించాల్సిందిగా కోరుతున్నాను. స్నేహ సౌహార్ధాలను పంచిన నా సహచర విద్యార్ధినీ,విద్యార్ధులకు , అభిమానాన్ని పంచుతున్న మా తరువాత తరాల విద్యార్ధినీ, విద్యార్ధులకు ... అభివందనాలు..అభినందనాలు..సెలవ్...." ముగించాను ప్రసంగాన్ని.</p><p> మిన్నుముట్టాయి కరతాళధ్వనులు..వెన్నుతట్టాయి ప్రశంసాపూర్వక కనులు. ఈ కళాశాల ద్వారానే పరిచయమైంది వైదేహి. ఓ శాశ్వతమైన అనుభూతిగా మారింది. మనసు మురుస్తుండగానే మంచులా కరిగిపోయింది.ఇప్పుడీ భవన నిర్మాణం ద్వారా వైదేహి ఓ స్మృతిలా మారుతుంది అందరికీ. </p><p>తన గుండెలో చోటిచ్చి నాకు ప్రేమామృతాన్ని పంచిన మనిషి, రేపు భవిష్యత్తులో తన గూడు నిచ్చి అందరికీ ఙ్ఞానామృతాన్ని పంచుతుంది. సంతృప్తితో నిండింది నా మనసు. </p><p> మినిష్టర్ గారి చేతుల మీద నన్ను పుష్పమాలాంకృతుడిని చేసి, శాలువాకప్పి, మా కళాశాల ఙ్ఞాపికను అందచేశారు శ్రీనివాసరావు గారు. నా ధాతృత్వాన్ని, సహచర విద్యార్ధిని పట్ల నా స్నేహ సౌజన్యాన్ని, ఎంతో గొప్పగా అభివర్ణిస్తున్నారు ప్రిన్స్ పాల్ గారు. నింగినంటాయి అభినందన పూర్వక ద్వనులు. </p><p> ఆనందభాష్పాలతో,బరువెక్కిన హృదయంతో వేదిక మీద నుంచి దిగాను.అందరి చప్పట్లూ ఏకమై, అందరి ఆనందమూ మమేకమై, ఆమె సొంతమైనట్లుగా 'చంద్ర ఛాఫం ' పై కూర్చుని చిరునవ్వుని చిందిస్తుంది వైదేహి నన్నే చూస్తూ.</p><p>ఏలా నడిచి వచ్చానో తెలియదు. ఆనందంతో వెలిగిపోతున్న అరవిందను చేరుకున్నాను. ఎంతో ఆర్తిగా నన్నే చూస్తుంది. నా మనసు లోని శాంతి కన్నుల్లో కాంతిగా మారుతున్న వేళ ...నా చేతిలోని ఙ్ఞాపికను ఆమె చేతిలో వుంచి, తియ్యని అనుభూతిగా నా శరీరాన్ని అంటివున్న శాలువాను తీసి.. నిండుగా ఆమెకు కప్పాను. </p><p> అంతే... అప్పటి వరకూ నిలిపివుంచిన దు:ఖం కట్టలు తెంచుకుంది ఆమెలో. అమాతం వచ్చి నా గుండెపై తలవాల్చి, గాడంగా హత్తుకుపోయి దు:ఖిస్తుంది అరవింద... </p><p>అలానే పొదవి పట్టుకున్నాన్నేను ఆ పసి పాపాయిని.. 'మా ప్రేమ తురాయిని ' - ఓ...కన్నతండ్రిలా..!!! </p><p>*****<br /></p><p>( స్వాతి సపరి వార పత్రిక ... 17-11-2006 )</p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-6899779901649338882?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-46551457910689250102008-12-20T07:30:00.000-08:002008-12-21T14:05:00.506-08:00<span class=""></span><br />చెంచురామయ్యకు ఆ దారి కొత్త కాదు. ఎడ్లబండ్లు నడిచే మట్టి రోడ్డు, దారి పొడవునా తుమ్మ చెట్లు, అక్కడక్కడా ఎంతో జీవితాన్ని చూసిన అనుభవంతో ఊడలు దిగిన మర్రిచెట్లు. ఇవన్నీ చెంచురామయ్య రోజూ చూసేవే. చూడనిదల్లా వేపచెట్టు దగ్గర కొత్తగా వెలిసిన కల్లు పాక.<br /><span class=""></span><br />మూడు రోజుల క్రితం తను ఆ దారిన వెళుతున్నప్పుడు, ఏవరో చిన్న పాక వేస్తున్న హడవుడి కనిపించింది. తను పెద్దగా పట్టించుకోలా.ఇవాళ కొత్తగా కనిపిస్తుంది కల్లుపాక కూడా కాదు, రంగు కాగితాల తోరణాలు కావు, అలికిపెట్టిన ముగ్గులూ కావు, నురగతో నిండివున్న కల్లుకుండలూ కావు,<br /><span class=""></span><br />వయసు పొంగుతో నిండి, నలుపు రంగులో వుండి, లేత సూర్యకిరణాలకి మిలమిలా మెరుస్తున్న కొరమీను చేప లాంటి పిల్ల. పిల్లంటె పిల్ల కాదు,ముప్పై, ముప్పై ఐదుకి మధ్య వుండొచ్చేమో వయసు. లేత తమలపాకులా కాకుండా, ముదురిన కోనసీమ కొబ్బరిబొండంలా వుంది. పెదాల మీద పరిచయమున్న నవ్వుతో, ఓరకంట చూసిన చూపు, సుడిగుండంలా చుట్టేసింది చెంచురామయ్యను.<br /><span class=""></span><br />చెంచురామయ్యకు యాభై ఏళ్ళు దాటి రెండెళ్ళైయ్యింది.మనిషి పెద్ద పొడవు కాదు. పొట్ట బాగా పెరిగినందువల్లనేమో, పొట్టే అంటారు చాలామంది. మూతిమీద మీసాల్లానే పెరిగాయి, చెవులమీద వెంట్రుకలు. మిగిలిన కాసిన్నీ.. కోటకు కాపలా కాస్తున్న సైనికుల్లా బుర్ర చుట్టూ పెరిగాయి. గింజలు రాల్చడానికి చదును చేసిన చేనులా వుంటుంది బట్టతల.<br />చెంచురామయ్యకు ఊళ్ళో మంచిపేరే వుంది. ఇరవై ఐదు ఎకరాల రైతేగానీ, ఏనాడూ పనివాళ్ళను గట్టిగా తిట్టికూడా ఎరగడు.<br />' గాడిద కొడకా ' అనిగానీ అన్నాడంటే చాలా కోపంగా వున్నాడన్నమాటే. భార్య చనిపోకముందు చెరువు దగ్గరి రావిచెట్టు కింద చేరి, ఊరి పెద్దలతో పిచ్చాపాటి మాట్లాడటం చేస్తుండే వాడు. విలేఖరిలాగా వార్తా సేకరణలేగాని, ఏనాడూ గట్టిగా స్టేట్ మెంట్ ఇచ్చికూడా ఎరగడు. అందుకే కాస్త నోరున్నవాళ్ళు, తాము చెప్పిందాన్ని బలపర్చుకోవటానికి .. చెప్పాల్సింది చెప్పి...<br />" నువ్వేమంటావు చెంచురామయ్య..? " అని అడుగుతారు.<br />" అనటానికేముంది నువ్వు చెప్పింది సబబే.." అనేవాడు.<br /><br />ఏడేళ్ళ క్రితం భార్య చనిపోయినప్పటి నుంచి, ఆ పక్కకు వెళ్ళటం తగ్గించేశాడు. పొలం పనులు చూసుకోవటం, సాయంత్రమయ్యేసరికి పడక్కుర్చీ వేసుకుని టి.వీ చూడటం దినచర్యగా గడపసాగాడు. అలా సాఫీగా, తాపీగా సాగిపోతున్న చెంచురామయ్య జీవితంలో ఇవాళ 'అలజడి 'మొదలైయ్యింది.<br /><br /><br /><p>పొలం దగ్గరకు వచ్చాడన్నమాటే గానీ, పనిమీదకు మనసు మళ్ళడం లేదు. పొద్దుతిరుగుడు పువ్వులాగా మనసు కల్లుపాక దగ్గర చూసిన పిల్లమీదకే మళ్ళుతుంది. ' దీని సిగతరగ ' ఎలాంటి చూపు చూసింది..? ' ఈతముల్లు గుచ్చుకున్నట్టు బాధతో గిలగిల్లాడిపోయాడు. తన పరిస్థితి తనకే ఆశ్చర్యమేసింది. ' తనేమిటి ? అదేమిటీ..? ' ఆలోచనలో పడిపోయాడు.<br /></p><p>* * * * *</p><p>" బాబు ఆ దిగువ పొలానికి నీళ్ళెట్టమంటారా..? " ఆలోచనలకు అంతరాయం కలిగేసరికి కళ్ళు తెరిచి చూశాడు . ఎదురుగా కిష్టిగాడు కనిపించాడు. పెట్టమన్నట్టు కళ్ళతోనే సైగచేశాడు. </p><p>" ఓరే కిష్టిగా..ఇలా దగ్గరికి రా " వెళ్ళిపోతున్న కిష్టిగాడిని పిలిచాడు చెంచురామయ్య. రాములవారి పాదాలవద్ద హనుమంతులవారి ఫోజులోలా ఎంతో వినయంగా వచ్చి నిలబడ్డాడు కిష్టిగాడు. </p><p>" ఎవర్రా అది ? నాయుడి గారి పొలం పక్క కల్లు పాక పెట్టింది..? " లేని గంభీరతని ప్రదర్శించాడు.</p><p>సారా ప్యాకెట్టును చూసినప్పుడు కలిగే ఆనందం కంటే రెట్టింపు ఆనందం కలిగింది కిష్టిగాడికి. యజమాని అటువంటి ఆరాలడగటం పనివాళ్ళకు ఎంతో ఉత్సాహాం కల్గిస్తుంది. </p><p>" ఎక్కడ్నుంచి వచ్చిందో నాకుమాత్రం తెల్దండి..ఇద్దరు పిల్లలంట. పెద్దాడేమో అప్పిగాడి సైకిల్ షాపులో పనిచేత్తనాడండి..చిన్నాడేమో.." చిరాకేసింది చెంచురామయ్యకు. ఈ వెధవ ఎప్పుడూ ఇంతే. కావాల్సింది మాత్రం చెప్పడు. </p><p>" గాడిదకొడకా..పెట్టినోడు ఎవర్రా అంటే ఎదవ సొద చెబుతావు " విసుకున్నాడు..కాదు నటించాడు. పైగా 'పెట్టినోడు ' అంటూ వత్తి పలికాడు.</p><p>" ఆడమగోళ్ళెవరూ లేరు బాబు..ఆడకూతురే ఎట్టినాది. మొగుడు వదిలేసినాడల్లేవుంది బాబు. అక్కడెవ్వరూ కానరారు. అయినా యాపారం కూడా మాంచిగా సాగుతున్నాది బాబు. దీని దెబ్బకు కొండలుగాడి దుకాణం కాళీ అయిపోనాది.." హుషారుగా చెబుతున్నాడు కిష్టిగాడు. </p><p>మళ్ళీ దారి తప్పుతున్నాడు వెధవ అనుకున్నాడు చెంచురామయ్య.<br />" పోరా పోయి నీళ్ళపని చూడు. పోరంబోకు సొద ఎప్పుడూనూ.." విసుక్కున్నాడు. </p><p>తనేం తప్పుచేశాడో అర్ధంకాలేదు కిష్టిగాడికి. మొహం వేలాడేసుకుని వెళ్ళిపోయాడు. అందిన సమాచారం ఆనందాన్నే ఇచ్చింది చెంచురామయ్యకు. పైగా మొగుడొదిలేశాడన్న మాట మరింత హుషారునిచ్చింది. అంతలోనే దిగులు కమ్ముకుంది. తనకేమో కల్లు తాగే అలవాటు లేదు. మరి దేని కోసమని కల్లుపాక దగ్గరకెళ్ళటం ? మళ్ళా ఆలోచనలో పడిపోయాడు చెంచురామయ్య.</p><p>* * * * * </p><p>" రండీ బాబూ..! ఈ నులక మంచమ్మీద కుర్చోండి.." పాక లోపలికి ఆహ్వానించింది రత్తాలు. చెంచురామయ్య వెళ్ళేసరికి అక్కడ ఎవ్వరూ లేరు. </p><p>" పిల్లా..నీ పేరేంటే..? " అన్నాడు కాస్త భయంగా.</p><p>" రత్తని అంటారుగానీ, నా పేరు రత్తాలండీ.." వినయంగా చెప్పింది. </p><p>తాటి ఆకును కత్తితో మధ్యగా చీల్చుతుంది రత్తి. అది చూస్తున్న చెంచురామయ్య హృదయం కూడా తాటి ఆకులానే సర్రున తెగినట్లైంది.<br /><span class=""></span></p><p>రవిక లోపల వేరే తొడుగు లేదేమో, చిన్న లొట్టెలు రెండు గుండెలమీద పెట్టుకున్నట్లనిపించింది. ముందుకు వాలిన పొట్ట నల్లని కొత్తకుండలా నిగనిగలాడుతోంది. వంగుని వుండటం మూలానా, చీర ఒంటికి బాగా అంటుకుపోయి అవయవ సౌష్టవాన్ని చూపిస్తోంది. కనిపించని కాలి తొడలు ఎదిగిన తాటిచెట్టు మొదలునే గుర్తుకుతెస్తున్నాయి. కత్తిని కిందపడేసి, ఆకుని ముడులు వేస్తూ నిలుచుంది రత్తి. చీర బాగా కిందకు కట్టిందేమో, లోతైన బొడ్డు కల్లుముంత నోరులా కనిపించింది. </p><p>దొంగ చూపులు చూస్తున్న చెంచురామయ్యలో యవ్వనం గువ్వలా ఎగిరి, రగులుకోవటం మొదలెట్టింది కామపు సెగ. </p><p>' దోనెను 'తెచ్చి చెంచురామయ్య చేతికి అందించింది. మారుమాట్లాడకుండా అందుకున్నాడు . కల్లు ముంతను ఎత్తి, అభిముఖంగా వచ్చి వంగుని వంపసాగింది.</p><p>"మెల్ల్లగా పొయ్యవే పెద్దగా అలవాటు లేదు.." గుసగుసలాడినట్టు చెప్పాడు.</p><p>" గుటకేసి చూడండి బాబు.. కమ్మగుంటేనే తాగండి..నాకాడ కల్లు రుచి చూసినోళ్ళు మరేకాడికీ పోరు.." అంది కళ్ళల్లోకి చిలిపిగా చూస్తూ. </p><p>ఒక్కసారిగా షాకు తగిలినట్లనిపించింది చెంచురామయ్యకు. మెల్లగా గుటకలు వేస్తూ, కళ్ళెత్తి చూశాడు రత్తి వైపు. అంత దగ్గరగా అమెను చూసిన చెంచు రామయ్యకు గుటక పడలేదు. పొలమారింది వెంటనే. ఒళ్ళంతా పడింది కల్లు.<br />టప్ టప్ మని అతని నెత్తిన అరచేత్తో కొట్టింది రత్త్తి. ఆశ్చర్యంగా చూశాడు రత్తి వైపు.</p><p>" సమించండి బాబు..పొలమారితేనూ..." సంజాయిషీగా చెప్పింది..</p><p>" నెత్తినేమి ఒలికిందే, ముందు ఇక్కడ తుడూ.." అంటూ రత్తి చెయ్యిని తన గుండెల మీద పెట్టి రుద్దుకోసాడు. ఆశ్చర్యపోలేదు రత్తి. చెంచురామయ్య రాకలోని కోరికను ఎప్పుడో పసికట్టింది. సిగ్గులొలకబోస్తూ మొహం తిప్పుకుని రుద్దసాగింది. అతి సుకుమారంగా కదులుతున్న ఆమె చేతివేళ్ళ స్పర్శకు గమ్మత్తైన అనుభూతి కలిగింది చెంచురామయ్యకు. తమకంతో ఆమెవంక చూశాడు. </p><p>అదే క్షణంలో ' ఇక చాలు బాబు ' అన్నట్టు కళ్ళార్పుతూ ఓరకంటగా చూసింది రత్తి. </p><p>'దీని సిగతరగ మళ్ళా అదే చూపు ' మనసులోనే మురిసిపోయాడు చెంచు రామయ్య.<br /><span class=""></span></p><p>' కల్లిచ్చిన కైపూ- కామపు ఊపూ ' ఇక నిభాయించుకోలేక పోయాడు. అమాంతం రత్తిని వాటేసుకుని వెనక్కి వాలిపోయాడు నులకమంచం మీద. పత్తిపువ్వులా ఒదిగిపోయింది రత్తి, చెంచురామయ్య కౌగిట్లో. ఆమె పెదవులు అతని బుగ్గల్ని తాకుతున్నాయి. ఆమె గుండెలమీ బరువు తన గుండెలమీద పడ్డట్టనిపించింది. గట్టిగా బంధించాడామెను తనలో వున్న శక్తినంతా కూడదీసుకుని. </p><p>" వదలండి బాబు..! ఎవరైనా చూత్తారు .." అంది వదిలించుకోబోతూ.<br />"చూస్తే చూడనీయే. మన్నేటి చేత్తారు..నీయవ్వ..! ఒక్క గుక్క ఏస్తేనే ఇంత మత్తుగుందేటే..? " ఆన్నాడు మైకంగా. ఆమె బుగ్గను కొరకబోతూ.</p><p>" మీకు మత్తిచ్చింది కల్లేటీ..? " అంది మొహాన్ని అతనికి అందకుండా చేస్తూ. </p><p>" మరేటే..?" ప్రశ్నించాడు మరింత కౌగిలి బిగిస్తూ.</p><p>" అబ్బ..! మొరటోళ్ళు బాబూ..పక్కటెముకలు యిరగొట్టేత్తున్నారు.." అంది అతని గుండేల మీద గోళ్ళతో రాస్తూ. </p><p>గిలిగింతలు పెట్టినట్టనిపించింది చెంచురామయ్యకు. ఆమె వీపు మీద నుంచి చేతిని మెల్లగా కిందకి జరిపాడు. కండపట్టి కవ్విస్తున్న నడుము ముడతల్ని అరచేత్తో గట్టిగా నొక్కాడు. సన్నగా మూలిగింది రత్తి మరింత దగ్గరవుతూ. చెంచురామయ్య చేతులు ఒక్కచోట నిలవడం లేదు - రత్తి ముద్దులు ఒక్కచోట ఆగటం లేదు -<br /></p><p>ఆ ..ఆటలో ఎవరు నెగ్గారో తెలియదు కానీ, నైతికంగా ఓడిపోయాడు చెంచురామయ్య నిజజీవితంలో. గెలుపూ-ఓటములూ తెలియని ఆ ఆట రోజూ ఆడుతూనే వున్నాడు చెంచురామయ్య రత్తితో -</p><p>* * * * * </p><p>కమ్మని తాటికల్లు బాగా మషాలా దట్టించిన కోడికూర మనసారా తింటున్నాడు. ఇలాంటి సరికొత్త రుచులు గత మూడు నాలుగు నెలలుగా కొనసాగుతూనే వున్నయి చెంచురామయ్య జీవితంలో. తొలినాడు పరిచయమైన రత్తికి, ఇప్పటి రత్తికి తేడా కొట్టొచ్చినట్టు కనిపించింది. కట్టూ , బట్టా పద్దతుల్లో శుభ్రత ఎక్కువైంది. కల్లు అమ్ముకుని బతకాల్సిన అవసరం ఇంక లేకపోయింది. చెంచురామయ్య హైదరాబాదు నుంచి కొని తెచ్చిన 'దిల్ కుష్ ' అత్తరును క్రమం తప్పకుండా వాడుతూనే వుంది. చుక్కల చీర కట్టిన రత్తి, ఈ రోజు ఎందుకో మరింత ఆకర్షణీయంగా కనిపించింది. ఆ మాటే అన్నాడు ఆమె బుగ్గగిల్లుతూ.. </p><p>" ఏంటే..ఆకాశంలో మెరిసే చుక్కల్ని చీరలో సింగారించావు..? పైగా మొహం చంద్రబింబంలా వెలిగిపోతాంది..? ఏంటి కత..? " </p><p>" ఏంలేదు మామ..! ఆ విషయం నీకు చెప్పాలంటేనే సిగ్గవుతా వుంది.." అంది </p><p>కులుకుతూ" చెప్పవే చిలకా..! పండక్కేమన్నా కొత్తకోక కావాల్నా..?" అడిగాడు చెంచురామయ్య పక్కనే వున్న కల్లుముంతను అందుకుంటూ.</p><p>" ఛ..ఛ..అదేం కాదు మామ.." సిగ్గుపడిపోయింది. ముచ్చటగా వుంది అతనికి దాని సిగ్గు. </p><p>" చెప్పవే నా దొంగముండా..? ఏటి కావాలే..? " అన్నాడు నడుమ్మీద గిల్లుతూ .</p><p>" నువ్వు తండ్రివవుతున్నావు మామ..! " అంది రత్తి గారాలు పోతూ.<br />తాగుతున్న కల్లు పొలమారింది..</p><p>"ఏంటే నువు చెప్పేది..?" ఆడిగాడు ఆశ్చర్యంగా.</p><p>"నిజం మామ ఇప్పుడు రెండో నెల.." అంది. </p><p>తాటిచెట్టు మీద నుంచి కిందపడ్డట్టుగా గతుక్కుమన్నాడు చెంచురామయ్య. తనెప్పుడూ ఊహించలేదీ విషయం. ఊహించాల్సిన అవసరం లేదనుకున్నాడు తన వయస్సుకి. నిజంగా ఇది పిడుగులాంటి వార్తే. ప్రతి పురుషుడూ, ఆనందించే ఈ సమయంలో ఎదో తెలియని భయంతో వణికిపోయాడు చెంచురామయ్య. తాగలేకపోయాడు ఆపైన. ఉండలేకపోయాడు అక్కడ. లేచి నిల్చున్నాడు..<br /></p><p>"అదేమిటి మామ..అర్దాంతరంగా లేచిపోనావు.." అంది రత్తి చెయ్యిపట్టి ఆపుతూ.. </p><p>" రేపు వస్తాలే .." అంటూ ముఖం చూపించకుండా ఏదో పనున్నట్లు వచ్చేశాడు బయటకు </p><p>* * * * * </p><p>ఇది జరిగి వారం పది రోజులు అవుతున్నా, పొలం వైపుకు వెళ్ళలేదు చెంచురామయ్య. ఒంట్లో బాగుండలేదని ఇంటిపట్టునే వుండిపోసాగాడు.ఏంచెయ్యాలో తోచకుండా వుంది. ఆలోచించటానికి కూడా మనస్కరించంటం లేదు. ఈ విషయం బయటపడితే ఎంత పరువుదండగా ? ఊళ్ళో తలెత్తుకుని తిరగలేడు. ఇంతకాలం ఎంతో గుట్టుగా బతికాడు.<br /><span class=""></span></p><p>యాభై ఏళ్ళకు పైగా పెంచుకున్న మంచీ - మర్యాదా, ఓ.. ఐదు నిముషాల బలహీనతకు బలికానున్నాయా..? బుద్దిమాలిన పని చేశానని దిగులు పడ్డాడు. ఎంత ప్రయత్నించినా నిద్ర పట్టకుండా వుంది. మనసంతా నిస్తేజమై పోయింది. మునుపటి ఉత్సాహం లేదు. దెయ్యం పట్టిన మనిషిలా నీరసించిపోయాడు -</p><p>' మనసు తీర్చుకుంది కరువు. వయసుకు తెచ్చింది బరువు. '</p><p>కొంతకాలం ఆ పక్కకు వెళ్ళకుండా వుంటే సమసిపోతుందని సమాధానపడ్డాడు. దేవునిమీద భారం వేసి ఈ కష్టం నుంచి గట్టెక్కించమని ప్రార్ధించాడు. </p><p>* * * * * </p><p>గదిలో కూర్చుని టీ.వి చూస్తున్న చెంచు రామయ్యకు, కాంపౌండ్ వాల్ గేటు తీసుకుని లోపలకు వస్తున్న రత్తి కనిపించింది. చెమటలు పట్టాయి చెంచు రామయ్యకు. ' ఈ దరిద్రపు ముండ ఇక్కడుకు దాపురించిందేమిటీ..? కొంపమీదకు తెచ్చిపెడుతుందా ఏమిటి నిప్పు.. ? వణికిపోసాగాడు. </p><p>" ఎవరుకావాలి ? " ప్రశ్నించాడు చెంచురామయ్య పెద్దకొడుకు రత్తిని చూసి</p><p><span class=""></span>" ఏం లేదు బాబు..! నాయుడు గారు ఏప చెట్టుకాడ స్థలం కాళీ చెయ్యమంటున్నారు..పిల్లలు గలదాన్ని.. అయ్యగార్ని అడిగి.. మీ పెద్ద బావికాడ కాస్త జాగా ఇప్పిస్తే, చిన్న గుడిసేసుకు బతుకుతాము..ఈ మాటే అయ్యగార్ని అడిగిపోదామని వచ్చా.." అంది ఎంతో వినయంగా - </p><p>ఆ మాటలు విన్న చెంచు రామయ్యకు ఒంటిమీద గొంగళిపురుగు పాకినట్లు కంపరమెత్తింది. </p><p>' దొంగముండ..మెల్లగా పాగా ఏద్దామనుకుంటుంది.. దీని సంగతి తేల్చాలి..లేకుంటే తను మునగటం ఖాయం ' అనుకున్నాడు దృడంగా. ఇంతలో పెద్దకొడుకు గదిలోకి వచ్చి చెప్పాడు రత్తి విషయం.</p><p>" తర్వాత చూద్దాంలే..ముందు పొమ్మను.." సౌమ్యంగా చెబుదామనుకున్నాడుగానీ, చెప్పలేకపోయాడనే అనిపించింది ..తనకే. ఇక లాభంలేదు..దీనికి ముగింపు పలకాల్సిందే. ఎవరి ప్రాణం పోయినా పర్వాలేదు. తన పరువు మాత్రం పోకూడదు. చివరికి ఒక నిశ్చయానికి వచ్చేశాడు. </p><p>* * * * * </p><p>" ఇదిగో పదివేలు..ఈ డబ్బు తీసుకుని ఊరువదిలి పెట్టి ఫో.." డబ్బుకట్టను ఆమె ఒళ్ళోకి విసిరి ఆఙ్ఞాపిస్తున్నట్టుగా చెప్పాడు చెంచు రామయ్య.</p><p>" అన్నాయం బాబు..కల్లాకపటం తెలీనిదాన్ని తల్లిని చేశారు.. ఈ విషయం నలుగురికి తెలిస్తే నా బతుకేం కాను..? " వలవలా ఏడ్చింది. </p><p>' నీ బతుకేం కాదు..పోయేది నా బతుకే.. ' అనుకున్నాడు లోలోపలే.</p><p>" తెలిసేదేముంది..ఎక్కడనుంచి వచ్చావో ఎవరికి తెలుసు..అట్లానే గుట్టు చప్పుడు కాకుండా ఎల్లిపో.." సూటిగానే చెప్పాడు.</p><p>" నా వల్ల కాదు..నన్నాయం చెయ్యకండి బాబు..మిమ్మల్నే నమ్ముకున్నాను.."భోరున ఏడ్చింది. </p><p>ఇదంతా చూస్తున్న చెంచ్చు రామయ్యకు చిరాకేసింది. ఇవాళే దీని విషయం పరిష్కరించుకోవాలి. మరల ఈ తోవకు రాకూడదు అనుకున్నాడు. కుడిపక్క జేబులోంచి మరో ఐదువేల రూపాయిల కట్టను బయటకు తీశాడు. </p><p>" ఇదిగో మరో ఐదువేలు. మొత్తం పదిహేను వేలు. ఇవి తీసుకుని పట్నం వెళ్ళిపో..నేను వచ్చి కలుత్తా వుంటాగా.." అనునయంగా చెప్పాడు. నిజమేనా అన్నట్టు చూసింది. </p><p>" నిజమేనే పిచ్చిదానా.." అన్నాడు తల నిమురుతూ.</p><p>సుడిగాలిలా వచ్చి వాటేసుకుంది రత్త్తి. ఇంతకు ముందు ఇలా వాటేసుకుంటే, ఒంట్లో వేడి రగులుకునేది. ఇప్పుడు మంటల్లో కాల్చుతున్నట్టుగా వుంది.</p><p>" మామ నువ్వు లేందే బతకలేను. నన్నాయం చెయ్యకు..నా మీద ఒట్టేసి చెప్పు.."</p><p>" ఎందుకే మనం శాశ్వతంగా ఏరై పోతున్నట్టు యిదై పోతున్నావు. నేను పట్నం వచ్చి కలుత్త్తానంటున్నాగా.." రత్తి కన్నీళ్ళు తుడుస్తూ ప్రేమగా చెప్పాడు.</p><p>'అవసరం అన్నింటిని నేర్పిస్తుంది..నటన నేర్చాడు చెంచు రామయ్య ' -</p><p>" రేపు తెల్లారి బస్సుకెళ్ళిపో..పట్నంలో అన్ని ఏర్పాట్లు చూసుకుని రా.. అడ్రస్సు యిద్దువుగానీ.." అన్నాడు శాంతంగా నమ్మబరుస్తూ. సరేనంది రత్తి.</p><p>" చీకటిపడింది. పెద్దాడు వచ్చే ఏళయ్యింది. మరి వస్తా.. డబ్బు జాగ్రత్త.." అంటూ వడివడిగా వచ్చేశాడు. మారు సమాధానం కోసం ఎదురుచూడకుండా - </p><p>పోతేపోయింది వెధవ డబ్బు. గుండెల మీద బరువు ఇంత తేలికగా వదిలిపోతుందనుకోలేదు. ఎలాగైతేనేం.. వదిలించుకున్నాడు ఇలాంటి బుద్దితక్కువ పని జీవితంలో మరోసారి చెయ్యకూడదని మనసులోనే ఒట్టు పెట్టుకున్నాడు.<br />* * * * *</p><p>ఆ..దారి..చెంచు రామయ్యకు..కొత్తే..!</p><p>కాలువగట్టు - దారి పొడవునా ముళ్ళకంచెలూ - జిల్లేడు చెట్లు - పాముల పుట్టలూ -</p><p>అది తన పొలానికి అడ్డదారేకానీ, దొడ్డదారి మాత్రం కాదు. అయినా ఆ దారినే ఎంచుకున్నాడు. పరిసరాలని పరికించడం మానివేశాడు. </p><p>పైగా ఇప్పుడు 'కల్లు ' తాగడం పూర్తిగా మానివేశాడు చెంచు రామయ్య...!! </p><p>* * * * * </p><p></p><p>( స్వాతి సపరి వార పత్రిక 15-9-1995 ) </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-4655145791068925010?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-68796183406108396132008-12-15T21:59:00.000-08:002008-12-20T07:27:54.262-08:00" షీ యీజే పంప్కిన్.."చెప్పాడు శశాంక్.<br />" అంటే..? " అర్ధంకాక అడిగింది అతని తల్లి అంజనాదేవి.<br />" అంటే నువ్వు వడియాలు పడాతావు చూడు..గుమ్మడికాయ..అదీ దానర్ధం.." చెప్పాడు శశాంక చేతులతో సహా వైశాల్యం చూపిస్తూ.<br /><br /><p>" చాల్లే వూర్కో..అది గానీ<span class=""> బాధపడుతుంది </span>..కాస్త లావుంటే మాత్రం నీకు పెళ్ళాం కాకుండా పోతుందా ఏమిటీ..? " మందలింపుగా అంది అంజనా దేవి.</p><p>"ఖచ్చితంగా కాకుండా పోతుంది..గుమ్మటంలా వున్న దాన్ని గుమ్మానికి కట్టుకోవాలిగానీ, గుదిబండలా మెడకు కట్టుకోకూడదమ్మా..!" కారెట్ ముక్కని తుంచి నోట్లో వుంచుకుంటూతాపీగా చెప్పాడు. </p><p>అప్పుడే వంటగదిలోకి రాబోతున్న 'లావణ్య ' చెవిలో పడ్డాయామాటలు. తన గురించి బావ ప్రేలాపన అంతా వింది ప్రక్కనుంచి.</p><p>" పిచ్చవాగుడు కట్టిపెట్టు..నీకు ఇష్టం లేకపోతే నోర్మూసుకో.." మందలింపుగా అంది.</p><p>"అబ్బో..మేనకోడల్ని అంటే నీకే యింత కోపమొస్తుందే..? " వెటకారంగా అన్నాడు. </p><p>" వంట గదిలో నీకేం పనిరా..ఫో బయటికి ముందు.." కసిరింది కోపంగా.<br /></p><p>" ఫోన్ చేసి ఎప్పుడొస్తావ్..ఎప్పుడొస్తావ్..అని గొడవచెస్తావ్.. తీరా నేను ప్రేమగా వస్తే.. పొమ్మంటున్నావ్.. మీ లావమ్మ వచ్చినప్పటినుంచి నీలో చాలా ఛేంజ్ వచ్చింది మమ్మీ..! మీ తమ్ముడు పేరు మాత్రం గొప్పగా పెట్టాడు లావణ్య అని.. ఏ మెరుపుతీగ లాగానో..సన్నజాజి తీగ లాగానో తన కూతురు వున్నట్టు.." నవ్వుతూ చెప్పాడు చాలా వ్యంగ్యంగా, బయటికి వెళ్తూ.</p><p>ఆ మాటలు విన్న లావణ్య కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయి. తన గదిలోకి వచ్చి మంచం మీద పడి ఏడ్చేసింది. </p><p><span class=""><span class="">తన</span></span> తమ్ముడి గురించి శశాంక వాగటం అంజనా దేవికీ కోపం తెప్పించింది. తమ్ముడంటే ఎంతో ఇష్టం ఆమెకి. అతని చిన్నతనంలోనే తమ తల్లి చనిపోవడంతో , తనే తల్లిలా అతని ఆలనా - పాలనా చూసింది. తనని ఇప్పటికీ 'అమ్మ ' కంటే అపురూపంగా చూసుకుంటాడు. లేకలేక పుట్టిన ఒక్కగానొక్క కూతురుని తన ఇంటి కోడలిగా పంపాలని ఆతని ఆశ. అదే మక్కువ తనకీ, తన భర్తకీ కూడా </p><p><span class=""><span class=""><span class="">అల్లారు</span></span></span> ముద్దుగా పెంచారేమో, కాస్తంత బొద్దుగా వుంటుంది లావణ్య. కోనసీమలా కళకళలాడే మొహం. గోదావరిలా గలగలా పరవళ్ళు తొక్కే వయసు. సారవంతమైన భూమిలా జీవం తొణికిసలాడే రూపం. అందులో పచ్చని పైరులా స్వచ్చమైన మనసు. మొత్తానికి లావణ్య పదహారణాల పల్లెపడుచు. ఇంటర్ వరకూ ఇంటిపట్టునే వుండి చదివుకుని ఫష్ట్ క్లాస్ లో పాసయ్యింది.యం.సి.ఎ. చేయ్యాలన్న కోరికతో, డిగ్రీ హైదరాబాద్ లో జాయిన్ అయ్యింది. ఇక్కడి వాతావరణం, కల్చర్ ముందులో కాస్తంత ఇబ్బంది పెట్టినా, మెల్లగా ఎడ్జెస్ట్ కాసాగింది, తల్లిలాంటి మేనత్త సాహచర్యంతో -</p><p></p><p>అంజనాదేవికి లావణ్య అంటే వల్లమాలిన అభిమానం. ఆడపిల్లలంటే ఎంతో ఇష్టం ఆమెకి. అందుకేనేమో ఆమెకి ఆడపిల్లలను ఇవ్వలేదు భగవంతుడు. ఇద్దరూ మగపిల్లలే. పెద్దవాడు అమెరికాలో స్థిరపడి అక్కడి అమ్మాయినే పెళ్ళిచేసుకుని, తల్లి ముచ్చట్లన్నింటికి, నీరుకార్చాడు.చిన్న కొడుక్కి మేనకోడలను చేసుకోవాలనే, ఆలోచన ఆమెది. మొదట్లో, తన భర్త కొంచెం ముభావంగా వున్నప్పటికీ, ఒకానొక పరిస్థితిలో వ్యాపారం దెబ్బతిని, ఆర్ధికంగా నష్టపడి, పరువుపోయే సమయంలో, పెద్దకొడుకు ఏమాత్రం ఆదుకోలేదు , సరికదా..అప్పటినుంచి ఇండియా రావడమే తగ్గించివేసాడు. </p><p>ఆ పరిస్థితులలో బావమరిది బ్రతుకు కోరతాడన్నట్లు, లావణ్య తండ్రి కొంత తన కొబ్బరి తోటను అమ్మివేసి, అక్క కుటుంబానికి కొండంత అండ అయ్యాడు. ఆ సంఘటన దరిమిలా, అంజనాదేవి భర్త రమణారావు లోనూ, మార్పు వచ్చింది. లావణ్య పట్ల అనురాగం పెరిగింది. టీ బిస్కట్స్ వున్న ట్రే ని తీసుకుని ' బుజ్జీ ' అంటూ పిలిచింది అంజనా దేవి. అత్తయ్య తన గదివైపు వస్తుందని గ్రహించిన లావణ్య, వడిగా లేచి, తనకు ఇష్టమైన కాసెట్ ని టేప్ రికార్డర్ లో వుంచి, బాత్ రూం లోకి పరుగుతీసింది మొహం కడుక్కునే మిషతో. గదిలోకి అడుగుపెట్టిన అంజనా దేవికి వినిపిస్తుంది పాట తియ్యగా...</p><p>" అత్త ఒడి పువ్వువలే మెత్తనమ్మా..ఆదమరచి హాయిగా నిదురపోమ్మా..ఆడుకుని..ఆడుకుని..అలసిపోతివా..? అలపు తీర బజ్జోమ్మా...అందాల బొమ్మా.. " </p><p>ఎంత కమ్మని పాటా ? అయినా పిచ్చి పిల్లకి ఎప్పుడూ, ఇదేపాట..' అనుకుంది మనసులో అనందంగా. </p><p>* * * * *<br />" ఏంటి మమ్మీ స్పెషల్ ఇవాళ ఇంట్లో ఘుమఘుమల మోత..? " కంచం ముందు కూర్చుంటూ ప్రశ్నించాడు శశాంక. " రేపు గురువారం నువ్వు వెళ్ళిపోతున్నావుగా..? రేపు ఇంట్లో నాన్-వెజ్ వండముగా..! అందుకనే నీకిష్టమైనవన్నీ ఇవాళే వండాము..." చెప్పింది అంజనా దేవి. </p><p>" వండాము అంటే..మరెవరో..ఆ..డాము..." వెటకారంగా అన్నాడు లావణ్య వంక చూస్తూ.</p><p>"ఇంకెవరూ..మన బుజ్జే .." అంటూ లావణ్యను చూపిస్తూ చెప్పింది అంజనా దేవి, ముగ్గిరికి అన్నం వడ్డిస్తూ -</p><p>"చచ్ఛాం అయితే.. ఎపెరెన్సెస్ ఆర్ డిసెప్టివ్ ..అని .. కేవలం కంటికి, ముక్కుకేనా, నోటిక్కూడా రుచినిస్తాయా..? " అడిగాడు శశాంక వేళాకోళంగా.</p><p>" అంత భయమైతే తినటం మానివేసి, చూస్తూ వాసన పీల్చుకుంటే సరి.." ఈసడింపుగా చెప్పింది లావణ్య. </p><p>" వాడు చిన్నప్పటి నుంచీ అంతే..! చెయ్యడం చేతకాక పోయినా వంకలు పెట్టటం బాగా వచ్చు.." </p><p>అత్తాకోడళ్ళ కోపం గమ్మత్తుగా వుంది శశాంకకు. లావణ్యను మరింత ఉడికిస్తూ చెప్పాడు. </p><p>"యాంగర్ ఈజ్ బ్లైండ్ అన్నారు బేబీ..! ఇంతలోనే అంత కోపం వచ్చేస్తే ఏలా..? కంటికి, ముక్కుకి, నచ్చాయన్న కాంప్లిమెంట్ ని స్వీకరించటం కూడా మరిచిపోతున్నారు తమరు. కంటికి అందాన్నిచ్చేది, నోటికి నచ్చాలి కదా..! తినవద్దంటే ఏలా..? " కూల్ గా అడిగాడు లావణ్యని.</p><p>ఒక మెట్టు దిగొచ్చాడు దొర అనుకుంది లావణ్య మనసులో. ఇంతకాలం అతనేమన్నా సహించింది, అతని మీదున్న పిచ్చి ప్రేమతో. తన ప్రేమనే పిచ్చిది - మొద్దుదీ అనుకుంటే ఏలా..? ముంబాయిలో ఏదో పెద్ద ఉధ్యోగం వెలగబెడుతున్నానన్న బోడీ గర్వం. రేపు తనూ ఎల్లలు దాటి ఎగరగలదు ఈ చదువు పూర్తైతే..! అప్పుడు తన కొంగు పుచ్చుకుని తిరుగుతాడు..మహారాణీ..! మహారాణీ..! అంటూ - అవును ఇలాంటి వాళ్ళను అలాగే తిప్పాలి. ఇలా మెంటల్ గా కామెంట్ చేసేవాళ్ళకి అదే సరైన ట్రీట్ మెంట్. దృడంగా అనుకుంది లావణ్య. </p><p>" అబ్బా..ఈ చింత చిగురు మాంసం అదిరింది మమ్మీ..రియల్లీ..బ్రహ్మాండంగా వుంది.." అభినందనగా చెప్పాడు శశాంక. ఎంతో మక్కువగా తినడాన్ని ఓరకంట గమనిస్తుంది లావణ్య. </p>సంతోషం ఉరకలు వేసింది మనసులో. పిచ్చివాగుడు వాగకుండా వుంటే మరింత సంతోషించేదాన్నిగా అనుకుంది మనసులో.<br />"చేపల పులుసు రుచి చూడు..ఇది కూడా లావణ్యే చేసింది. ఇక మళ్ళీ ఎప్పుడూ వాగవు.." అంది అంజనా దేవి,<br />ఆతని ప్లేట్లో కూర వడ్డిస్తూ.<br />"అంటే నోరే పడిపోద్దా..? " భళ్ళుమని నవ్వుతూ అడిగాడు తల్లిని, నోట్లో చేపముక్కని కుక్కుకుంటూ.. ఓరకంట లావణ్యనే చూస్తూ -<br />ఆ గొంతులో చేపముల్లు గుచ్చుకుంటె బాగుండు.." అనుకుంది లావణ్య.<br />" శశీ..! నువ్వు ప్రశాంతంగా తినవు. ఎదుతివారిని తిననివ్వవు.." కసిరింది అంజనా దేవి.<br />" నేనేం అన్నా మమ్మీ..? అమ్మాయిగారి టాలెంట్లన్నీ 'మాలావు ' గా వున్నాయని మెచ్చుకుంటున్నా..అదీ కూడా తప్పేనా..? " అన్నాడు లావు అన్న పదాన్ని సాగదీస్తు.<br /><br />తన్నుకోచ్చే కోపాన్ని దిగమింగుకుంది లావణ్య. తన శరీరం తీరే అంత. తినకపోయినా కరిగి చావదు. తిండిపోతులా తింటూ, నామీదే కామెంట్స్ 'మొద్దుగాడు ' అని తిట్టుకుంటూ చకచకా భోజనం ముగించి, లేచింది లావణ్య అతని ముందు కూర్చోవడం ఇష్టం లేక.<br /><br />" అదేంటి బుజ్జీ..పెరుగు వడ్డించుకోలేదు..? " గాబరాగా అడిగింది అంజనా దేవి.<br />లావణ్య సమాధానం చెప్పే లోపే కలుగజేసుకుని, చెప్పాడు శశాంక.<br />" నువ్వేమో పెరుగు..పెరుగు అంటావ్..మీ బుజ్జేమో ఇంత పెరిగింది ఇక చాలు అంటుంది..ఏం లావు-అణ్యా ? " ఆమె పేరుని విరిచి, భళ్ళున నోరు తెరిచి బిగ్గరగా నవ్వుతూ అన్నాడు వెటకారంగా -<br />" క్లోజ్డ్..మౌత్..క్యాచెస్..నొ..ఫ్లైస్.." పదం పదం విడివిడిగా చెప్పింది లావణ్య కసిగా.<br />ఘొల్లుమని నవ్వాడు శశాంక. మేనకోడలు అన్నదేదో అర్ధంకాక నోరు తెరిచింది మేనత్త.<br />* * * * *<br />ప్లాట్ ఫారం మీద రైలు బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా వుంది. శశాంకకు వీడ్కోలు చెప్పడానికి అత్తకు తోడుగా వచ్చింది లావణ్య. కొడుకుకోసం ఎదో కొనడానికి వారిద్దరిని వదిలి పక్కకు వెళ్ళింది అంజనా దేవి. ఇద్దరే మిగిలారక్కడ.<br /><br />" చూడు లావణ్య..! ఈ వారం రోజులు ఎంతో ఉల్లాసంగా గడిచిపోయాయి..నిన్ను ఆటపట్టించడం నాకు సరదా. అఫ్ కోర్స్ నీకీ అంతేననుకుంటాను. ముఖ్యంగా నేను చెప్పదలుచుకున్నది..బాడీ మీద శ్రద్ధ లేని వారు.. మరీ దేనిమీదా కేర్ తీసుకోలేరేమోననిపిస్తుంది నాకు. ఏన్ ఓపెన్ ఎనిమీ ఈజ్ బెటర్ దాన్ ఫాల్స్ ఫ్రెండ్ ..అంటారు. అలా నిన్ను టీజ్ చేసినదానికి, నీకు నేను ఓపెన్ ఎనిమీని, క్లోజ్ ఫ్రెండ్ ని అనుకో.." చాలా సీరియస్ గా చెబుతున్న అతని మాటలను, మధ్యలోనే తుంచేస్తూ..<br />" నువ్వేమీ ఫీల్ కాకు..నేనేమీ నీ మాటలను పట్టించుకుని ఫీల్ అవ్వట్లేదు.." అంది చాలా తేలికగా కొట్టిపారేసినట్లు. అతనిని డామినేట్ చేసానన్న ఈగో ఫీలింగ్ ఆమె కళ్ళల్లో.<br />" అయ్యో..నేను అనుకున్నంత అయ్యిందే.. నువ్వు ఫీల్ కావాలని కదే.. నేను అంత ఫీల్ అయ్యింది. ." అన్నాడు బాధగా ఏదో దారుణం జరిగిపోయినంత ఎక్స్ ప్రెషన్ ఇస్తూ. పిచ్చికోపం వచ్చింది లావణ్యకు, అతని ఓవర్ ఏక్షన్ చూసి.<br />ఇంతలో చెతిలో బిస్కెట్ పాకెట్స్ మినరల్ వాటర్ బోటిల్ తోటి వచ్చింది అంజనా దేవి. తన చేతిలోనివి కొడుకుకి అందిస్తూ....<br />" ఎక్కడపడితే అక్కడ తిని ..ఆ పంపు నీళ్ళు తాగకు..ఆరోగ్యం జాగ్రత్త..వెళ్ళంగానే ఫోన్ చెయ్యి.." చంటిపిల్లాడికి చెబుతున్నట్టుగా చెప్పిందామె. రైలు మెల్లగా కదలసాగింది.<br />" మమ్మీ..! నేనేదో లావణ్యను అన్నానని..ఫీల్ అయ్యి చిక్కిపోకు..మీ బుజ్జి అసలేం ఫీల్ కావటంలేదంటలే..! కావాలంటే నువ్వే అడుగు..ఏం బుజ్జి..? " నవ్వుతూ అరిచి చెబుతున్నాడు రైలు ఎక్కుతూ.<br />అతని మొహం నవ్వుతున్నా, నొసలు వెక్కిరించటం గమనించింది లావణ్య.<br />* * * * *<br />"వ్వాట్టే గ్రేట్ ఛేంజ్? " ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ తన్మయత్వంగా అరిచాడు శశాంక్. లావణ్య శరీరంలో కలిగిన మార్పుని గమనించి,అప్పుడే కాలేజీ నుంచి వచ్చింది లావణ్య.<br />"నువ్వెప్పుడొచ్చావ్..? " గర్వం మనసులో గంతులు వేస్తుండగ కూల్ గా అడిగింది.<br />" మీటింగ్ పని మీద మార్నింగ్ వచ్చా.. ముందుగా ఇంఫార్మ్ చేయకుండా వచ్చి మీకు సర్ ప్రైజ్ షాక్ ఇద్దామనుకుంటే మీరే ఇచ్చేస్తున్నారు ఒన్ బై ఒన్ .." అన్నాడు సిన్సియర్ గా.<br />' షాకేంటిరా బావా..మా షాన్ చూసి, ఇక షేక్ అయిపోతావ్ చూడు..! ' అనుకుంది మనసులో. పైకి మాత్రం అమాయకంగా మొహం పెట్టి.<br />." షాక్ అవ్వాల్సినంత పనేం జరిగింది.." అంది.<br />" షాక్ కాక మరేమిటి..ఇంట్లో మమ్మీ ఏమో ఇంగ్లీష్ దంచేస్తుంది..నువ్వేమో.." ఆగిపోయాడు ఆపై ఏమి చెప్పాలో తెలియక.<br />" ఆ..నేనూ ..? " అంటూ దీర్ఘం తీసింది ఓరకంట చూస్తూ.<br />లావణ్య బాడీ షేపే కాదు..మాట్లాడే స్టైల్ కూడా మారిపోయింది అనుకున్నాడు. అతని సమాధానం కోసం ఎదురుచూడకుండానే, " అత్తయ్యా..! " అంటూ పిలుస్తూ వంట గదిలోకి దారి తీసింది.<br /><span class=""></span><br />వచ్చినప్పటినుంచి గమనిస్తూనే వున్నాడు శశాంక్ లావణ్య దినచర్యని. మునుపటిలానే వుంది, ఏమార్పు లేదు. మరి ఈ నాలుగైదు నెలల్లో లావణ్య శరీరంలో అంత మార్పు ఏలా వచ్చింది. ఒబెసిటీ సెంటర్ లాంటి దాంట్లో, ఏమన్నా ట్ర్రిట్ మెంట్ తీసుకుందా..? తల్లికూడా క్లూ ఇవ్వడం లేదు. పైగా తల్లి కూడా ఏలా నేర్చుకుందో గానీ, ఇంగ్లీష్ దంచేస్తుంది. డాడీక్కూడా తన తల్లి ఇంగ్లీష్ విషయం తెలియనట్లుంది.<br />" దాని మొహం అది ఇంగ్లీష్ మాట్లడటం ఏమిటీ..?" అంటూ తన మొహం మీదే నవ్వేసారు అమాయకంగా.విచిత్రంగా వుందే ఈ అబలల బలం..ఏమిటో పసికట్టాలి అనుకుని, మరో వారం రోజులు సెలవు పెట్టాడు శశాంక్ తన కొలువుకి-<br />* * * * *<br />ఉలిక్కిపడి లేచాడు శశాంక ఎవరో నిద్రలేపినట్లు, సమయం 4.30 కావొస్తుంది. తెల్లవారటానికి చాలా సమయం వుంది. లావణ్య గుర్తుకువచ్చింది. మెల్లగా లేచి ఆమె గదివైపు నడిచాడు నిశ్శబ్ధంగా. తలుపులు తెరిచే వున్నాయి. శబ్ధం రాకుండా అతి మెల్లగా నెట్టాడు తలుపులని. ఎదురుగా కనిపించి దృశ్యం చూసి బిగుసుకుపోయాడు. ఫ్యాన్ గాలికి చెలరేగి ఆడి ఓడిన ఆమె సిల్క్ లంగా, ఆమె తొడల పైభాగానికి చేరింది. ఒడలు మరిచి నిద్రిసుంది లావణ్య. మిల్క్ నైట్ కాంతిలో మిలమిలా మెరిసిపోతున్నాయి ఆమె పాలరాతి ఊరువులు. గూటిలో నుండి నింగికి ఎగరటానికి సిద్ధామౌతున్న చక్రవాకపు పక్షుల్లా, బిగించిన ఆమె రవికలో నుంచి తొంగిచూస్తున్నాయి ఆమె వక్షోజాలు. వాటి నిగారింపు అతనిలో దాగిన కోరికల ఆకలిని పెంచసాగింది. మొదటిసారిగా మోహపు ప్రవాహంలో మునిగిపోయాడు శశాంక. అనన్య సామన్యమై లావణ్య మేని సౌందర్యాన్ని చూసి -<br />* * * * *<br />రాత్రి వేళ నిద్ర రావటం మానివేసింది- నిశాచురునిల చరిస్తూ , చోరునిలా ఆమె అంగాల అందాలను హరిస్తూ , కలల ఒడిలో చేరి మురుస్తున్నాడు శశాంక్ మూడు రోజుల్నుంచి - ఆ సాయంత్రం ఆరు గంటలు కావస్తుండగా నిద్ర లేచాడు శశాంక్ . పేరేంట్స్ ఏదొ ఫంక్షన్ కెళ్లి లేటుగా వస్తామన్నారు .లోపలి తలుపులు వేసివున్నయంటే లావణ్య ఇంట్లోనే వుందన్నమాట. ఆలోచిస్తూ బాత్ రూం లోకి దారితీసాడు శరీరపు సెగలు అరేలా.. తలారా స్నానం చేసి తడి ఆరని బాడి పై స్ప్రే చల్లుకున్నాడు. బాత్ రూం లోనుంచి బయటకు వస్తుండంగా, దభేల్ మని ఏదో పడిన శబ్ధం వినిపించింది లావణ్య గదిలోనుంచి.<br />" అమ్మా.." అన్న లావణ్య మూలుగు వినిపించింది వెంటనే. నడుముకి టవల్ని గట్టిగా బిగించుకుని, ఆందోళనగా పరుగుపెట్టాడు ఆమె గదిలోకి . , కళ్ళముందు కనిపిస్తున్న దృశ్యాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు శశాంక్ .<br /><span class=""></span><br />కేప్రస్ ప్యాంట్, దానిపైన లూజ్ టీషర్ట్ వేసుకుని నేలమీద గోడకు ఓ ప్రక్కగా పడివుంది లావణ్య. లోపలికి వచ్చిన శశాంక్ ను చూసి సిగ్గుపడిపోయింది.<br />" ఏలా పడ్డావ్..? " కంగారుగా అడిగాడు శశాంక్.<br />" ఈ మధ్య యోగ నేర్చుకుంటున్నాను బావ..! కొన్ని బాగానే వేయగలుగుతున్నాను. ఒకటి రెండు ఆసనాలు వచ్చి చావడం లేదు..అవి ప్రాక్టీస్ చేయబోతుంటే పడిపోయా.." చెప్పింది సిగ్గుతో నలిగిపోతూ.<br />" ఆ..హా..యిదన్నమాట సీక్రెట్..! మన బుజ్జి బేబీ గారు తన ఫాట్ తగ్గించుకోవడానికి ఎంచుకున్న రూట్ యోగా అన్నమాట.." ఏదో చిదంబర రహాస్యం కనిపెట్టిన వాడిలా, చిద్విలాసంగా నవ్వుతున్నాడు.<br />' మళ్ళా మొదటికొచ్చింది వ్యవహారం..' అనుకుంది లావణ్య.<br />" ఏది నువ్వు నేర్చుకున్న యోగాసనాలు వెయ్యి చూద్దాం.." అన్నాడు శశాంక్ దర్పంగా. సిగ్గు దొంతరలలో దాగుండిపోయింది లావణ్య మోము.<br />"సిగ్గులమొగ్గలు తర్వాత పూయించోచ్చు..ముందు నువ్వు నేర్చుకున్న ఆ పిల్లి మొగ్గలు వేయిచూద్దాం... " ఆఙ్ఞాపిస్తున్నట్లుగా చెప్పాడు. దొంగను పట్టుకున్ననన్న అధికార గర్వంతో....<br />కానీ, తన కోరికే విష సర్పమై తన సర్వాన్ని హరిస్తుందని ఆక్షణం అతనికి తెలియదు పాపం...!<br />మెల్లగా వెల్లకిలా నేలపై పరుండిపోయింది లావణ్య. శ్వాసను మెల్లగా పీలుస్తూ శవాసనంలో పరుండిపోయింది, కొంచెం సేపు కళ్ళు మూసుకుని -<br />అదే అదనుగా పదునైన తన చూపుల బాకుతో, ఆమెను నఖశిఖపర్యంతం చీల్చుతున్నాడు.<br /><span class=""></span><br />నేలపైనుంచి కొంత ఎత్తుకు తన రెండు కాళ్ళను పైకి లేపింది లావణ్య. అదే స్థితిలో కాళ్ళనుంచి, తన తల భాగాన్ని పైకి లేపి, రెండు చేతులను కాలి తొడల పక్కకు చేర్చింది. ఇప్పుడు ఆమె నడుం నేలపై నుంది. ఆ ఆసనం వేస్తున్నప్పుడు లావణ్య పొట్ట భాగం మిషన్ లా షేక్ అవ్వడం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది శశాంకకు. స్విచ్ ఆన్ చేసినప్పుడు, గజగజా వణికే మిక్సీలా కదులుతుంది ఆమె ఉదర భాగం . దానిలోని నాభి స్థానం .. ఎంతో సెక్సీగా అనిపించింది శశాంకకు.<br /><span class=""></span><br />అతనిలో ఆ ఆలోచన రావడమే తరువాయి ఎద పొదలోనుంచి నిద్ర లేస్తున్న కోడెనాగు కదలిక తెలిసివచ్చింది శశాంకకు.<br /><span class=""></span><br />అలాగే తల వెనుక చేతులను పెట్టుకుని మోకాళ్ళను తల వద్దకు చేర్చి రెండు కాళ్ళను ఒక వైపుకి, దానికి అభిముఖంగా నడుము నుంచి పైబాగం మరో వైపుకి వంపింది. తడి టవల్ని పిండే తప్పుడు మెలికలు తిరుగూతూ, టర్కి టవల్ పొందే ఆకృతిని చూస్తున్నాడు లావణ్య నడుములో. మెల్లగా నలిగే నడుమే కాదు, కరిగే కండరాలు కని పిస్తున్నాయి అతనికి స్పష్టంగా. ఆ నడుము వంపుల్ని స్పృశించాలన్న కాంక్షను బలవంతంగా అణచుకున్నాడు.<br /><span class=""></span><br />బోర్లా పడుకుని పొట్ట భాగాన్నుంచి కాళ్ళవరకూ నేలకు ఆనించి, రెండుచేతులను భుజాలపక్కగా నేలకు అదిమి పెట్టి, మెల్లగా తల పైకెత్తి ఎద భాగాన్ని గాలిలోకి లేపింది. స్ప్రింగ్ లా వెనుకకు వంగుతున్న్న వెన్నుపూసనే కాదు, గట్టిగా బలం చేకూర్చుకుంటున్న ఆమె పిరుదులపట్టునూ గమనించాడు ఈసారి. అతని నరనరాలు మదనుని శరాలకు తెగి పోతున్నాయేమోననిపించింది.<br /><span class=""></span><br />అలాగే పరుండి రెండు చేతులతోనూ కాళ్ళను గట్టిగా పట్టుకుని, శక్తిమీర కాళ్ళను వెనుకకు నెడుతుంది లావణ్య. చేతులు బలంగా కాళ్ళనే పట్టి వుంచటంవలన తల, ఎద భాగం పైకిలేచి విలుకాని చేతిలో ఎక్కుపెట్టిన ధనుస్సైంది ఆమె తనువు. ఆ భంగిమలో కాళ్ళ ,చేతుల, పిక్కల బలమే కాదు...ఆమె వక్షోజాలు నిక్షిప్తం చేసుకుంటున్న శక్తిపుంజాన్ని చూశాడు. క్షణక్షణానికి తీవ్రమవుతున్న కోరికల లావా తననే దహించి వేస్తుందేమోననే భయం కలిగింది శశాంకకు.<br />గట్టిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు, భరించలేని బాధను నిభాయించుకునే ప్రయత్నం చేస్తూ - ఆలోచనలలో క్షీణిస్తున్న శక్తిని కూడదీసుకుని అడిగాడు మెల్లగా... " ఇంతకీ..నీకు రాని ఆ ఆసనం ఏమిటీ..? " అంటూ -<br />కనులు తెరిచి చూసింది లావణ్య. మిలమిలమంటూ మెరుస్తున్నాయి నక్షత్రాల్లా..<br />' తనకు కావల్సిన శుభఘడియలు సమీపిస్తున్నాయి ' అనుకుంది ఆనందంగా -<br />" సర్వాంగాసనం ..." అంది చిన్నపిల్లలా. " అంటే..? " అడిగాడు అమాయకంగా.<br />" ఏం లేదు..తలా మెడపై బరువునుంచి, మొత్తం శరీరాన్ని నిటారుగా పైకి లేపటం. అదే రావటం లేదు. మెల్లమెల్లగా నా కాళ్ళను పైకి లేపు బావా..! ఒక్కక్షణం గోడలాగా కాస్త సపోర్టివ్వు చాలు..." అంది.<br />అదేదో చాలా స్వల్ప విషయమయినట్లుగా..<br />పల్లెపల్లెలనూ దావాగ్ని జ్వాలల్లో దహించి వేయడానికి కేవలం ఒక చిన్న అగ్గిపుల్ల చూలు. ఇప్పుడు దాన్నే మండించే ప్రయత్నం చేస్తుంది ముద్దుగుమ్మ.ఆమె చెప్పినట్లే చేశాడు శశాంక. తెలియటం లేదు అతనికి - తనలో తనేం కోల్పోయాడో..? ఇంకా ఏమేమి కోల్పోబోతున్నాడో..??<br />నేలపై తల వెనుక భాగాన్నుంచి, నడుకుకి చేతులను ఆనించి, అతని చేతులకు తన కాళ్ళను అప్పగించింది. ఒకప్పుడు తనని వెక్కిరించిన దానికి మూల్యం చెల్లిస్తున్నాడు శశాంక అమాయకంగా. తప్పదు ' ఆల్ యీజ్ పేర్ ఇన్ లవ్ అండ్ వార్ ' అనుకుంది మనసులో -<br />ఎంతటి బాసైనా కాంతదాసుడే.. ! దాసుడయ్యాడిప్పుడు శశాంక తనకు తెలియకుండానే..!<br />" జాగ్రత్త..బావా..! " అంటూ అతడిని మరింత మైకం లోకి నెట్టింది.<br /> ఆమె రెండు కాళ్ళను తన చేతులతో పట్టుకుని, గుండెలపై సపోర్టింగ్ గా పెట్టుకుని, నిలుచున్నాడు శశాంక ఏ శంకా లేకుండా - ఇప్పుడు అతని శరీరం ముందుభాగం ఆమె శరీరానికి తాకుతుంది వెచ్చగా రగులుతూ. ఆమె శరీరం వెనుకభాగం అతని శరీరానికి అద్దుకుంది మంచుగడ్డలా చల్లగా మండిస్తూ. ఇద్దరిలోనూ ఒకేరకమైన 'ఇచ్చ ' రెచ్చిపోతూవుంది విచ్చలవిడిగా -<br /> ' ఇఫ్ యు వాంట్ టు డీల్ విత్ ఏ ఫాక్స్..ధింక్ ఆఫ్ హిజ్ ట్రిక్స్ ' అన్న పదానికి ప్రాణప్రతిష్ఠ చేస్తుంది ఒక మిషతో కన్య - రోషంతో లావణ్య.<br />మెల్లగా కాలివేళ్ళను అటూ-యిటూ కదిలిస్తూ, ఆచ్ఛాదనలేని అతని ఛాతీపై ' సరిగమలు ' పలికిస్తుంది లావణ్య. తట్టుకోలేక 'మగరిసలు ' ఆలపిస్తున్నాడు క్షీణ చంద్రుడు. కావాలనే ఆమె అలా ప్రవర్తిస్తుందని తెలుసుకుని సిగ్గుపడ్డాడు తన తెలివి తక్కువతనానికి.<br />" ఏం బావా..! మొహం అలా మాడిపోయిందేమిటీ..? నా కాళ్ళు పట్టుకోవలసి వచ్చిందనా ? ఏం చేస్తాం ? సం ఒన్ ఆర్ వైజ్ అండ్ సం ఒన్ ఆర్ అదర్వైజ్ ..కోపంతో కాళ్ళు వదిలేయకే..ప్లీజ్..!! " అంది నోటితో అభ్యర్ధిస్తూ, నొసలుతో వెక్కిరిస్తూ -<br />అంతే..అమాంతం వదిలేసాడు శశాంక ఆమె కాళ్ళని. ఆశ్చర్యం..! పడిపోతుందనుకున్న లావణ్య పడిపోలేదు సరికదా..!మరిన్ని కదలికలను చేసి చూపించింది గాలిలో కాళ్ళతో. విభ్రాంతుడయ్యాడు శశాంక ఆమె చర్యలకి. శరీరాన్ని నేలపై ఆనించి, బాడీని రిలాక్స్డ్ గా వుంచి, నవ్వుతూ అడిగింది...<br />" ఏం బావా..! అలా అయిపోయావేమిటి..? లావు ఒక్కింతయూ లేదు అన్నట్లు.." అంది .'లావు ' అన్న పదాన్ని సాగదీసి అతనిపైకి విసురుతూ. తెల్లబోయిచూస్తున్నాడు ఆమెవంక.<br />" ఏం...యిప్పుడు..మాతలు..లావేం.." అంది మరీ చిన్నపిల్లలా. బుంగమూతి పెట్టి వెక్కిరిస్తూ. <br /><br /> ఆ ఇంతి కేరింతలతో, కవ్వింతలతో ముద్దబంతి అయ్యింది. ఆ మగధీరునిలో అహం చెలరేగి కలహానికి దిగింది. మోహపు మాయతో నిండి అతడిని రెచ్చగొడుతూవుంది ఆమె నాభి లోయ. ఆమె కళ్ళల్లో కాంక్షాంబరం..దేహమంతా కాంతి సంబరం.<br />ఆమెనే గమనిస్తున్న శశాంక మనసు పరవశానికి గురై, ఆమె ప్రేమపాశానికి వశమైపోయింది. అమాంతం ఆమె పైకి ఒదిగిపోయి గాఢంగా బంధించి వేశాడు తన కౌగిట్లో - అధ్భుతానందాంభుధిలో ఓలలాడుతుంది లావణ్య. అతడినే పెనవేసుకుంటూ - <br />" మై డియర్ స్వీట్ హార్ట్..! మొత్తానికి నువ్వే జయించావు..అదీ పగతో సాధించావు..నీ కసి తీరిందా..? " అంటూ ముద్దుల ముద్రలతో ఆమె తనువంతా అద్దేస్తున్నాడు శశాంక.<br />"పగతో కాదు బావా..! నాకు ఇంత యోగానిచ్చింది. యోగానే..! నీపై కసికాదు..వసివాడని ప్రేమ.." అంది పారవశ్యంతో తేలిపోతూ -<br />మరింత గాఢంగా హత్తుకున్నాడు శశాంక ఆమెని. పులకింతలతో, పున్నమికాంతులతో, వెలిగిపోతుంది గర్వంగా లావణ్య మోము - సర్వం కోల్పోతున్న అమావాస్య చంద్రుడిని చూసి-<br /> * * * * * <br /><br /> ( స్వాతి సపరి వార పత్రిక 9-8-2002 )<br /><br /><br /><br /><br /><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-6879618340610839613?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-34185569507160541482008-12-13T07:46:00.000-08:002008-12-15T04:27:14.996-08:00మూడు పదుల వయస్సు ముదురుతున్న దశలో 'అప్పారావు ' కొడుకు 'సూరిబాబు 'కి జోడుగుళ్ళపాలెం నుంచి మంచి సంబంధం పట్టుకువచ్చాడు మేరేజ్ బ్రోకర్ 'చీకుల సన్యాసిరావ్ '<br />" నమస్కారమండీ అప్పారావ్ గారు..! మన అబ్బాయికి అదిరిపోయే సంబంధం తీసుకొచ్చా యీసారి..<br />గంటా వారి సంబంధం.. మోత మోగాల్సిందే..ఏవన్ క్లాస్.."<br />"క్లాస్ మాట తర్వాత..ముందు క్యాషు ఎంతో చెప్పు " చిరాగ్గా అడిగాడు అప్పారావు, చుట్ట చివరి ముక్కను పంటికింద పెట్టి పటుక్కున కొరుకుతూ -<br />"కట్నందేముంది కానీండి..పిల్లమాత్రం బంగారం అనుకోండి..ముడికో లక్ష చొప్పున మూడు లక్షలు యిస్తారు. ఆ నాలుగు అక్షింతలూ వేయించి..ఆ ఏడడుగులూ నడిపించండి..." నవ్వుతూ చెప్పాడు సన్యాసి రావు - సంచిలోనుంచి అమ్మాయి ఫోటోని తీస్తూ...<br />"మూడు ముళ్ళేం ఖర్మయ్యా..? ఏకంగా ఏడుముళ్ళూ ఏపిస్తా..ఏడిప్పించు.." చుట్టని గట్టిగా దమ్ముపట్టి లాగి బిగిస్తూ చెప్పాడు అప్పరావు.<br />"అయ్యా..! భలే తమాషాగా మాట్లాడతారు తమరూ..!" కితకితలు పెట్టబోయాడు సన్యాసిరావ్.<br />"నీతో తమాషాలేంటయ్యా..? నాకున్న ఆస్తికి ఒక దామాషా ప్రకారం రావాలి కదా కట్నం..? "<br />"ఆ మాట నిజమనుకోండి..! కానీ వారు అంతకుమించి ఇవ్వలేరు..పిల్లంటారా ? బంగారం ! మీరేచూడండి.." అంటూ ఫోటోని అందించాడు.<br />"మాటమాటకి..పిల్ల బంగారం..పిల్ల బంగారం అంటున్నావ్..ఇంతకీ అసలు బంగారం మాటేమిటీ..?" ఫోటోని అందుకుంటూ అడిగాడు అప్పారవు.<br />"ఇరవై కాసుల దాకా పెడతారండి..అసలు అమ్మాయే..బంగారపు బొమ్మ...!" ఫోటోని చూస్తున్న అప్పారావు మొహంలోని ఫీలింగ్స్ ని పసిగడుతూ హుషారుగా చెప్పాడు సన్యాసిరావ్ .<br />"ఇంకా ఈ కాసుల గోలేంటయ్యా..? విషయాన్ని వీశెల్లో చెప్పక.<br />."అయ్యా..! మనం మాట్లాడుకుంటున్నది బంగారం గురించి గానీ.. బెల్లం గురించి కాదుగా..?<br />" మరి ఇవాళ ఈ బెల్లం తూకం సరిపోతేనే కదా..? రేపు ఆ జీలకర్రా..బెల్లం కలిసేది..? వెటకారంగా ప్రశ్నించాదు అప్పారావు.<br />' ఈ డబ్బు పిచ్చోడిని ఒప్పించటం ఎలారా దేవుడా..! ' అని మనసులోనే మొత్తుకున్నాడు సన్యాసిరావ్.<br /><br />ఇంతలో ఆ భగవంతుడే పంపించినట్లుగా, నెత్తిమీదున్న నాలుగు పరకల్ని సరి చేసుకుంటూ లోనికి వస్తున్నాడు<br />సూరిబాబు . కొడుకు రావడాన్ని చూసి, టేబుల్ మీదున్న ఫోటోని సంచి లోపల పెట్టుకోమన్నట్లు కళ్ళతో సైగ చేసాడు అప్పారావు సన్యాసిరావ్ కి. అప్పారావు టెన్షన్ పడటాన్ని గమనించాడు సన్యాసిరావ్. కానీ, అప్పారావు చెప్పిన అటెంక్షన్ విషయాన్ని గమనించనట్లు, టేబుల్ మీదున్న ఫొటోని చేత్తో పట్టుకుని...<br />"ఇదిగో..మనం మురిసిపోవటం ఎందుకు ? మాటల్లోనే వచ్చాడు కధానాయకుడు..అతనికే చూపిద్దాం నాయకిని..అతగాడి మురిపెం కూడా చూద్దాం.." అంటూ పెళ్ళి కూతురి ఫోటోని సూరిబాబు చేతిలో పెట్టాడు సన్యాసిరావ్.<br />ఒళ్ళు మండిపోయింది అప్పారావుకి. 'దొంగ గాడిద కొడుకు ' మనసులోనే కసిగా తిట్టుకున్నాడు సన్యాసిరావ్ ని -<br />ఆ ఫోటోని చూడటంతోనే..స్విచ్ వేయగానే వెలిగే బల్బులా వెలిగిపోసాగింది సూరిబాబు ఫేసు. ఫిలమెంట్ కొట్టేసిన ట్యూబ్ లైట్ లా మాడిపోయింది అప్పారావు ఫేసు . కొడుకు మొహం లోని వెలుగుని చూసి..<br />"ఎలా వుంది బాబు అందాల భరిణ..? కుందనపు బొమ్మలా వుందా..? భాషలో కూడా బిల్డప్ పెంచేసాడు సన్యాసిరావ్. సిగ్గుపడిపోయాడు సూరిబాబు అంత వయసు లోనూ. ఆ 'ముదురు సిగ్గు ' ముచ్చటగా వుంది సన్యాసిరావ్ కి.<br />అతని అతి విన్యాసమే పిచ్చకోపం తెప్పిస్తుంది అప్పారావుకి -<br />"అబ్బ..సిగ్గుపడే సమయం దగ్గరలోనే వుందయ్యా..పెళ్ళి కొడకా..! కాస్తంత అట్టేపెట్టుకో ఆ పెళ్ళి వరకూ.." పంపుతో గాలి కొడుతున్నట్టు కొడుతున్నాడు సన్యాసిరావ్ హుషారుని.<br /><br /><p>వూరిపోతున్నాడు సూరిబాబు ఆ హుషారు గాలికి. సూరిబాబు ఆనందంలోనే తానూ మునిగితేలుతున్నట్టు గొప్పగా నటించేస్తున్నాడు సన్యాసిరావ్. అస్సలు అప్పారావు వంక చూసే ప్రయత్నమే చెయ్యటం లేదు - పొరపాటున గానీ, సన్యాసిరావ్ అప్పారావు వంక చూసివుంటే తెలిసొచ్చేది - నోట్లొవున్న చుట్టని కసిగా ఎలా నుసి నుసి చేసాడో, అలానే , ఒక్క కంటి చూపుతోనే , సన్యాసిరావ్ ని మసి మసి చేసేటందుకు రగిలిపోతూ అప్పారావు కాచుక్కూర్చున్నాడని -<br />అప్పారావులో ఆగ్రహం తారాస్థాయికి చేరుతుండగానే, 'బుడుంగు ' మని బయటకు వచ్చింది అప్పారావు భార్య<br />' మంగ తాయారు ' అంతే - చిల్లుపడ్డ సైకిల్ ట్యూబ్ లా కుచించుకుపోయాడు అప్పారావు.<br /></p><p>" ఏం సన్యాసిరావ్..? మళ్ళా ఆ దిక్కుమాలిన సంబంధాలే తీసుకొచ్చావా..? దర్పంగా అడిగింది మంగ తాయారు. "అమ్మమ్మా..ఎంతమాట..? ఈసారి సాక్షాత్తూ, ఆ ధనలక్ష్మే మీ యింటి కోడలయ్యేందుకు సిద్ధంగా వుంది కావాలంటే మీరే చూడండి..." అంటూ, సూరిబాబు మురిపెంగా సవరదీస్తున్న ' గంటా ధనలక్ష్మి ' ఫోటోని సున్నితంగా అతని చేతుల్లోంచి అందుకుని, అపురూపంగా అందించాడు సన్యాసిరావ్ మంగ తాయారు చేతికి.<br />"పిల్ల బాగానే వుంది.." అంది మంగ తాయారు చూసిన వెంటనే.<br />"శుభం..." అన్నాడు సన్యాసిరావ్ తుమ్ము వచ్చినంత తొందరగా-<br />" వెళ్ళీ చూసొద్దాం.. " అన్నాడు సూరిబాబు ఆనందంగా.<br />"శుభస్య శీఘ్రం.." అన్నాడు సన్యాసిరావ్ మరింత కోలాహలంగా -<br />కుడితిలో పడ్డ ఎలుకలా కొట్టుకుంటున్నాడు అప్పారావు ఒక్కడై. కొంపలు అంటుకుపోతున్నట్టు అరిచి చెప్పాడు వెంటనే -<br />" చూసి రావడానికి అదేమన్నా పెంటపాడు సంతా..? పెళ్ళిసంబంధం..! మంచీ- చెడూ విచారించ్చోద్దూ..? " పాల పొంగు లాంటి సూరిబాబు ఉత్సాహంపై నీళ్ళు చిలకరించేసాడు అప్పారావు.<br />"మీరు త్వరగా విచారించండి..లేకుంటే నేను తీరిగ్గా విచారించాల్సి వస్తుంది.." మెల్లగా గొణుకుతున్నట్టు పలికాడు సూరిబాబు.<br />ఆవేశంలో ఆ గొణుకుడు వాల్యూం పెరిగి, స్టీరియో ఫోనిక్ సౌండ్ సిస్టం లోలాగా వినిపించింది అక్కడున్న అందరికీ - అదిరిపడ్డాడు అప్పారావు అందం తాలూకూ ఎఫెక్ట్ ని చూసి. పిచ్చకోపంతో సన్యాసిరావ్ వంక చూసాడు. ఎదురుగ్గా పిచ్చికుక్క వచ్చి నిలుచున్నప్పుడు కలిగే భయం లాంటిదే కలిగింది సన్యాసిరావ్ కి ఆక్షణంలో, నిగ్రహం తప్పిన 'తిప్పల అప్పారావు ' ఉగ్రరూపాన్ని చూస్తుంటే..!<br />* * * * *'<br />జోడుగుళ్ళ పాలెం ' వెళ్ళి ధనలక్ష్మిని చూసి," వెళ్ళి కబురు పంపిస్తాం " అని చెప్పి తిరిగొచ్చి పది, పదిహేను రోజులవుతున్నా, ఆడపిల్ల వారికి కబురు పంపలేదు అప్పారావు. గానుగెద్దులాగా తిరగసాగాడు సన్యాసిరావ్ అప్పారావు ఇంటి చుట్టూ. మరో లక్ష కట్నం పెంచమని డిమాండ్ చేసాడు అప్పారావు. చచ్చీ-చెడీ ఒప్పించాడు సన్యాసిరావ్, పిల్ల తండ్రి 'పరంధామయ్యని '<br />"ఇది ఆషాడం కదా..! శ్రావణం రానీయ్..! మిగతా విషయాలు మాట్లాడుకుందాం .." అంటూ మరో నెల రోజులకి సన్యాసిరావ్ రాకపోకలకి బ్రేక్ వేసేసాడు అప్పారావు.<br />* * * * *<br />' ఆషాడం పోనీయ్ - శ్రావణం రానీయ్ ' అంటూ పరంధామయ్య సంబంధానికి గడువు గడియ వేసి, మరో కొత్త సంబంధానికి, తలుపులు తెరిచాడు అప్పారావు, మరో మేరేజ్ బ్రోకర్ 'మెలిక పోతురాజు 'తో కలిసి. పోతురాజు చెప్పిన కొత్త సంబంధం తాలూకు వివరాలకు అప్పారావు హృదయంలో ఆనందం రెట్టింపైనా, మనసులో ఆందోళన మాత్రం నాలుగింతలైంది -<br />* * * * *<br />సూరిబాబు తన గదిలోనుంచి బయటకు రాబోతుండగా తండ్రి హాల్లో ఎవరితోనో చాలా కోపంగా మాట్లడటం వినిపించింది. గుమ్మం వద్దకు వచ్చి చూసేసరికి, ఫోన్లో ఎవరిమీదనో వీరావేశంతో అరుస్తూ కనిపించాడు -<br />" ఏడుస్తున్నావెందుకురా అంటే..ఎగ్గొట్టడానికి అన్నాట్టా..వెనకటికొకడు నీలాంటోడు..."<br />" ఛాల్లే..నోర్మూసుకోవయ్యా..వాడి మొహం చూస్తుంటేనే తెలుస్తుంది వాడొట్టి దరిద్రుడని.."<br />" చెప్పు తీసుకుని కొడతానని చెప్పు వెధవని.. వాడికి వుంటే ఏమిటీ..? మా వాడికి లేకుంటే ఏమిటీ..? "<br /><span class=""></span><br />బి.పి.వచ్చినట్లు అరుస్తున్నాడు అప్పారావు. తండ్రి మాటల్లో తన గురించి ప్రస్తావన వచ్చేసరికి సూరిబాబుకి టెంక్షన్ పెరిగింది. ' ఇంతకీ నాకు లేనిదేమిటీ..? ' లేచి ఎగురుతున్న నాలుగు పరకల్ని, నెత్తికి అడ్డంగా రుద్దుకుంటూ,యమ సీరియస్ గా ఆలోచించసాగాడు సూరిబాబు. అంతలోనే తెలిసిపోయింది, తనకు లేనిదేమిటో..అదీ తండ్రి మాటల్లోనే -<br /></p><p>" అవునయ్యా..! మా వాడిది బట్టతలే. ఆ ముగ్గుబుట్ట వాడి కూతుర్ని చూసేందుకు మావాడేం సిగ్గుపడి, విగ్గుపెట్టుకుని రాలేదే...? " రెచ్చిపోతున్నాడు అప్పారావు ఉద్రేకంతో ఊగిపోతూ -<br />సిగ్గుతో చచ్చిపోయాడు సూరిబాబు. విషయం పూర్తిగా అర్ధమైపోయింది. ముగ్గుబుట్ట వాడు అంటే, పరంధామయ్యే..! ధనలక్ష్మి రూపం మెల్లగా కరిగిపోసాగింది.<br />"తియ్యవయ్యా..తొక్కలో సంబంధం.. నెల తిరక్కుండా మా వాడికి పెళ్ళి చేయకపోతే, నా పేరు తిప్పల అప్పారావే కాదు..ఇదే నా సవాల్.. చెప్పు ఆ దరిద్రుడికి..." ఆవేశంతో వూగిపోతూ ఫోన్ పెట్టేసి,<br />విసురుగా బయటికి నడిచాడు అప్పారావు. అడుగు వెనక్కి వేసాడు సూరిబాబు ఎంతో భారంగా -<br />' హమ్మయ్యా..<span class=""> కొడుకు </span>విన్నాడు చాలు.. బట్టతలే గట్టెక్కించింది. ఇక పరంధామయ్య సంబంధాన్ని తెంపేసుకున్నట్లే..! ' మురిసిపోతున్నాడు అప్పారావు భవిష్యత్తుని తలుచుకుని, తనలోని నటుడిని తెలుసుకుని -<br />* * * * *<br />"ఏయ్..బావా..! " అంటూ పిలిచాడు మెలిక పోతురాజు అటుగా వెళ్తున్న సన్యాసిరావ్ ని చూసి.<br />" ఏంట్రోయ్..పోతురాజూ..కనపడటమే మానేసావ్..?" నవ్వుతూ వచ్చాడు సన్యాసిరావ్.<br />" ఓరేయ్ సీనూ..రెండు సింగిల్ టీలు పట్రారా.." ఆర్డరిచ్చాడు పోతురాజు ఆనందంగా.<br />"ఏంట్రోయ్..బండి మంచి గెలాపూ మీదుంది..గట్టి బేరం ఏమన్నా తగిలిందా..? " హుషారుగా అడిగాడు సన్యాసిరావ్.<br />పోతురాజు చెప్పిన బేరం సంగతి విని షాకైపోయాడు సన్యాసిరావ్. నమ్మలేకపోయాడు చెప్పిన పోతురాజు నోటినే కాక, విన్న తన చెవుల్ని కూడా -<br />" నువ్వు చేప్పేది నిజమా ? ఏది చిట్టినగర్ అప్పారావు కొడుక్కేనా..? " మరింత అనుమానంగా అడిగాడు సన్యాసిరావ్. " అవును బావా..! కుదించి కట్టిన తవుడు బస్తాలాగా వుంటాడు చూడు. నల్లగా..ఆ అప్పారావ్ కొడుక్కే నేకుదిర్చింది.." "ఇంతకు ముందు ఇటుసైడు సంబంధం ఏదో కురిరిందని..రేపు శ్రావణంలోనే మాట్లాడుకుంటున్నారని విన్నాను.." ఆరా తీసాడు సన్యాసిరావ్ తన ఉనికిని బయటపడనీయకుండా -<br />"ఎవడో ..సన్నాసి తెచ్చాడంట బావా .. ఆ దిక్కుమాలిన సంబంధం.. అది తెచ్చినోడే ముష్టోడనుకుంటే, ఆ సంబంధం మరీ వీర ముష్టంటా..! మనం పట్టుకెళ్ళిన సంబంధం తగలగానే, ఆ సంబంధాన్ని పీకి పారేసాడు..." పగలబడి నవ్వుతూ చెబుతున్నాడు పోతురాజు.<br />ఒళ్ళు మండిపోయింది సన్యాసిరావ్ కి <span class="">ఆ నవ్వుని చూసి.</span>. తను తెలుసుకోవలసిన వివరాలు మరికొన్ని వున్నాయి. అందుకే ..! పాపం సన్యాసిరావ్ సహనం వహించాడు... హృదయం దహిస్తున్నా...!!</p><p>" అయినా బావా..! ఏడెక్కడా..? మూడెక్కడా..? మనం ఏడిప్పిత్తున్నాం.." తనే యిస్తున్నట్లు చెప్పాడు పోతురాజు. "ఏంటీ ఏడిపిస్తున్నావా ? అలానే కానీయ్..ఇంతకీ ఎక్కడి సంబంధం ? " కడుపుమంట తీర్చుకుంటూ కూపి లాగసాగాడు సన్యాసిరావ్. </p><p>" కత్తి మార్కండేయుల్ గారని.. వారి స్వస్థలం 'గుత్తి '- ఆస్తులన్నీ అక్కడే వున్నాయి. ఇప్పుడు వ్యాపారం పనిమీద తిరుపతిలో సెటిలయ్యారు. ఒక్కటే కూతురు ..బొచ్చెడంత ఆస్థి..." హుషారుగా చెబుతున్నాడు పోతురాజు టీ చప్పరిస్తూ..</p><p>"ఇంతకీ ఏం వ్యాపారం వాళ్ళది..?"" వెంట్రుకల వ్యాపారం...బాగనే కూడబెట్టారు.."</p><p>" ఏంటీ ..? వెంట్రుకలా..? కసిగా అడిగాడు సన్యాసిరావ్.</p><p>"భలేవాడివి బావా..! కూడ బెడుతున్నవి ఆస్థులు. కూడు బెడుతున్నవి వెంట్రుకలు. ఆళ్ళకి ఈ వ్యాపారంతో పాటు 'టోపీల ' వ్యాపారం కూడా వుంది.."</p><p>"అయితే ఇంకేం .. అప్పారావ్ కి పెడతాడులే గుత్తి వియ్యంకుడు 'కుచ్చుటోపి..." కసిగా చెప్పాడు సన్యాసిరావ్.</p><p>"మనకు పెట్టకుండా వుంటే అంతే చాలు బావా.." ఘొల్లున నవ్వుతూ చెప్పాడు పోతురాజు. </p><p>" అది నీకెట్టాగు..ఆ అప్పారావు గాడు పెడతాడులే.." అనుకున్నాడు సన్యాసిరావ్, అప్పారావ్ తనకి పెట్టిన టోపిని తలుచుకుంటూ -<br />* * * * *<br />అర్ధరాత్రి యస్.టి.డి రింగ్ వినిపించేసరికి, ఉలిక్కిపడి లేచాడు అప్పారావు. " హల్లో..ఎవరూ.." అన్నాడు కంగారుగా ఫోనందుకుని.<br />"అప్పారావ్ గారేనాండి మాట్లాడేది..? " వినిపించింది అవతలి వైపు నుంచి.<br />" అవునవును..మీరెవరూ.." ఉత్సాహంగా అడిగాదు అప్పారావ్. బహుశా తిరుపతి నుంచేనేమోననుకుంటూ.<br />" నేనెవరో ఇవరంగా చెబుతాగానీ, నీ కొడుకు పెళ్ళి ఎప్పుడురా అప్పారావ్..? " జీరగా వినిపించింది కంఠం.</p><p>ఏకవచనంలో తనపేరు వినిపించేసరికి తోక తొక్కిన త్రాచులా బుసలుకొట్టాడు అప్పారావు.<br />" ఎవడివిరా నువ్వు తాగుబోతు వెధవా..? " పిచ్చికోపంతో వూగిపోయాడు అప్పారావు.<br />" నీయమ్మా మొగుడినిరా అప్పారావ్..! వీరభద్రాన్ని..! జోడుగుళ్ళ పాలెం నుంచి..! మా బాబాయ్ సంబంధాన్ని లూప్ లైన్లో పెట్టి, మరో సంబంధం చేసుకుంటావా..? ఆడపిల్ల వాళ్ళంటే అంత అలుసురా నీకు..? చెయ్యరా కొడకా..చెయ్య్..! నీ కొడుకు పెళ్ళి ఎలా చేస్తావో నేనూ చూస్తాగా..! దుర్గమ్మోరి గుళ్ళో పెళ్ళంట కదరా..? మంచి చోటే ఎట్టుకున్నావ్ మువుర్తం..! నిన్ను అమ్మోరికి బలిచ్చి.. ఆ కృష్ణమ్మలో స్నానం చేసి చక్కా పోకబోతే..నా కొడకా..! నా పేరు వీరభధ్రమే కాదు..." గోదాట్లో వరదలా బండబూతులు సాగిపోతున్నాయి వీరభధ్రం నోట్లోంచి -<br />గొంతు పిడచ కట్టుకుపోయింది అప్పారావుకి. గొంతు చించుకుని అరుస్తున్నాడు..<br />" హల్లో..వినిపించి చావడం లేదు..హల్లో..హల్లో..." వినిపించనట్లు అరుస్తున్నాడు అప్పారావు వినిపించే బండబూతులు వినలేక. ఆ అరుపుకి అదిరిపడి లేచింది మంగ తాయారు మంచం మీదనుంచి. పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు సూరిబాబు తండ్రి గదిలోకి.<br />" ఏమైంది నాన్నా..? " కంగారుగా అడిగాడు. చెమటలు పట్టి వణికిపోతున్న తండ్రిని చూసి-ఏమని చెప్పగలడు అప్పారావు..? అందుకనే...<br />" ఏం లేదు..ఏం లేదు..ఏదో రాంగ్ నెంబర్..వెళ్ళిపడుకోండి.." అంటూ హడావుడిగా పంపించివేసాడు కొడుకుని.<br />కాబోయే ముప్పుని తలుచుకుంటూ కూర్చుండిపోయాడు అప్పారావు. నిద్రపోవడానికి ప్రయత్నించకుండా -<br />* * * * *<br />విజయవాలో గానీ కొడుకు పెళ్ళి చేస్తే, కృష్ణా బేరేజ్ మీదనుంచి నీళ్ళులేని చోట రాళ్ళ బండల మీదకి విసిరేస్తారేమోననే భయంతో, ముందుగా పెట్టిన కండీషన్ని సడలించి, తిరుపతిలో పెళ్ళికే మొగ్గుచూపాడు అప్పారావు. ముందుగా తనయింట్లో, ఎటువంటీ ఖర్చులేకుండా, విజయవాడ చుట్టుప్రక్కల నున్న తన బంధువులందరికీ, వియ్యంకుడు పెట్టే 'పెళ్ళి ' భోజనంతోనే సరి పెట్టోచ్చన్న 'కక్కుర్తి 'తో 'దుర్గమ్మ గుళ్ళో పెళ్ళి మొక్కు ' అంటూ మార్కండేయుల్ని సెంటిమెంట్ తో పడేసాడు.<br />మరి అలాంటి సెంటిమెంట్నే కాదని, మొక్కుబడినీ పక్కన పెట్టి, తాను యిబ్బంది పడుతూ, సంప్రదాయాన్ని పాటిస్తున్నాడంటే, అప్పారవు బావగారి విశాల ధృక్పధానికి ఎంతగానో మురిసిపోయాడు మార్కండేయులు -<br /></p><p>అలా మురుస్తున్న వేళ, అప్పారావు బావగారి నుంచి ఫోన్ వచ్చిందని తెలియగానే, అనందంగా అందుకున్నాడు ఫోన్ని మార్కండేయులు.</p><p>" చెప్పండి బావగారు..ఏమిటీ..యిలా. మేము గుర్తొచ్చాం.." ఎంతో సంబరంగా మొదలెట్టాడు మార్కండేయులు సంభాషణని. అవతల నుంచి అప్పారావు చెప్పిన విషయం విని షాకైపోయాడు . ముచ్చెమటలు పట్టాయి. </p><p>" ఇదెక్కడి న్యాయమండీ బావ గారు " బేలగా అడిగాడు మార్కండేయులు.</p><p>" నా కొడుక్కి కట్నం..నా కూతురికి ఆడపడుచు కట్నం.. యిస్తుండగా లేంది..నాకు ఇవ్వడానికి ఎందుకు బాధపడతారు..? " రీజన్ చెప్పాడు అప్పారావు ఎంతో లాలనగా-</p><p>" అసలు ఏ రీతి అని మీకివ్వలంటారు..?" మొత్తుకున్నాడు మార్కండేయులు. </p><p>" వాళ్ళను పుట్టించినోడిని కాబట్టి.. పాపం..అసలు నవమాసాలు మోసిన కన్నతల్లికి ఏం ఇస్తున్నారని అడగటం లేదు సంతోషించండి..." రాయితీ కూడా యిచ్చాడు అప్పారావు ఎంతో కనికరంగా -</p><p>" అసలు ఇలాటి ఆచారం.. ఎక్కడైనా వుందాండీ...? " బావురుమన్నాడు.</p><p>" ఎక్కడా లేదా.. ? అయితే మరీ మంచిది..! ఈ సంప్రదాయం నాతోనే మొదలవుతుంది. రేపు భవిష్యత్తులో తెలివైనోళ్ళందరూ నాపేరే చెప్పుకుంటారు..." గర్వంగా చెప్పాడు అప్పారావు. </p><p>గొంతు పెగల్లేదు పాపం మార్కండేయులుకి. </p><p>" ఇప్పుడే తేల్చిచెప్పండి..నేనడిగిన ఆ 'లక్షా ' యిస్తానంటేనే..ఈ పెళ్ళి..లేదంటే కాన్సిల్ అనుకోండి..మరోమాట ...ఈ విషయం మనిద్దరి మధ్యనే వుండాలి..మూడోకంటికి తెలియకూడదు.." హెచ్చరించాడు గట్టిగా - </p><p>చివరిక్షణంలో కూతురి పెళ్ళి తప్పిపోయిందంటే, నలుగురూ నాలుగురకాలుగా అనుకుంటారని - 'మామగారి కట్నం 'గా అప్పారావు అడిగిన ఆ ముష్టి లక్షా యిచ్చేందుకు ఒప్పుకున్నాడు మార్కండేయులు ఎంతో కుమిలిపోతూ - </p><p>* * * * *</p><p>అందరినీ కళ్యాణ మండపానికి పంపి, పచార్లు చేస్తున్నాడు అప్పారావు విడిదింట్లో, తన కట్నం కోసం. అంతలో కాలింగ్ బెల్ మ్రోగేసరికి ఆనందంగా వెళ్ళి తలుపులు తెరిచాడు. ఎదురుగా ఓ ముప్పైఏళ్ళ కుర్రాడు, చేతిలో స్వీట్ పాకెట్ తో నిలుచుని వున్నాడు. </p><p>" నమస్కరమండీ..నా పేరు గోవిందం. మార్కండేయులు గారి మేనల్లుడిని. మామయ్య గారు ఈ స్వీట్ ప్యాకెట్ మీ చేతికిచ్చి ..మిమ్మల్ని వెంటపెట్టుకుని మండపం వద్దకు తీసుకురమ్మన్నారు.." ఎంతో వినయంగా వివరించి, తన చేతిలోని ప్యాకెట్ని అప్పారావు చేతికి అందించాడు గోవిందం భయపడుతూ - </p><p>బరువుగా, అందంగా ప్యాక్ చేయబడిన ఆ " స్వీట్ ప్యాకెట్ " ని అందుకోంటూనే, </p><p>" పుచ్చుకోలేదంటే మాళ్ళా బావగారు నొచ్చుకుంటారు గానీ, నాకెందుకయ్యా.. ఈ స్వీట్ ప్యాకెట్టు..? అసలే నాకు మధుమేహం కూడానూ..! " చెబుతూనే ఆరా తీసాడు అప్పారావు, గోవిందానికి అసలు విషయం ఎంత వరకు తెలుసునని ..!</p><p>" వియ్యంకుడికి స్వీటిచ్చి ..మండపం వద్దకు తీసుకురావలంట కదండీ..? " అమాయకంగా బదులిచ్చాడు గోవిందం.</p><p>" ఏమైనా..మీ మర్యాదలే వేరు..వస్తానుండు.." అంటూ గబగబా లోనికి వెళ్ళి డబ్బుని లెక్క చూసుకుని, అతి జాగ్రత్తగా, తన సూటుకేసులోనే భద్రపరచుకొని, సంతోషంగా వచ్చి కారులో కూర్చుంటూ .. </p><p>" ఏం చేస్తుంటావయ్య గోవిందం ..? " అడిగాడు అప్పారావు .</p><p>" మావయ్య గారి వద్దే పని చేస్తున్నానండి..మావయ్య గారి కుచ్చు టొపీల వ్యాపారానికి బొచ్చు కొనుగోలు చేస్తుంటాను.."భయపడుతూ వివరించాడు గోవిందం.</p><p>" మొత్తానికి భలే పని.." విరగబడి నవ్వసాగాడు అప్పారావు.</p><p>అతని వంకే ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండిపోయాడు గోవిందం నోటమాటరాక. ' అంత పగలబడి నవ్వాల్సిన పనా తను చేస్తున్నది..? ' అని ఆలోచిస్తూ -<br />* * * * * </p><p>కొడుకుని శోభన కార్యానికి పంపి, తను స్వకార్యం నిమిత్తమై ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా పాత సంచీతో బాంకుకు బయలుదేరాడు అప్పారావు. క్యాషియర్ చెప్పిన విషయానికి అశ్చర్యపోయి, అప్పారావుని తన గది లోనికే పిలుపించుకుని, అప్పారావు నోటికి పెప్సీని అందించాడు బాంక్ మేనేజర్. </p><p>'ఈ నెల్లోనే.. కట్నం తాలూకు ఐదు లక్షలు యఫ్.డి చేసిన మహత్యం ' నవ్వుకున్నాడు అప్పారావు, పెప్సిని చప్పరిస్తూ -</p><p>ఏ.సి.రూము చల్లదనానికో..పెప్సీ యిచ్చిన మత్తుకో, మేనేజర్ గదిలోనే, ఒళ్ళు మరిచి గురక పెట్టాసాగాడు అప్పారావు . 'ఠపీ ' మని నడినెత్తిన ఏదో పడేసరికి కళ్ళు తెరిచి చూసాడు. ఎదురుగ్గా తననే చూస్తూ నిల్చుని ఉన్నారు పోలీసులు.</p><p>' ఇది కలా.. ? నిజమా.. ? ' అన్న ఆలోచన అప్పారావు మదిలో సాగుతుండగానే, మరోదెబ్బ నడినెత్తిన అదీ లాఠీతో, మరలా 'ఠపీ ' మనీ - ఈ దెబ్బతో మత్తు వదిలిపోయింది, తిప్పల అప్పారావుకి -</p><br /><br /><p>" ఇవన్నీ దొంగనోట్లే సార్..! ఎంతమందిని ముంచాడో తెలియదు గానీ, ఇంతకు ముందు ఇదే నెలలో ఒ ఐదు లక్షలు ఎఫ్.డి కూడా చేసాడు..ఇవాళ సరాసరి మాకే టోకరా వేద్దామని వచ్చాడు.. " ఆవేశంతో వూగిపోతూ చెబుతున్నాడు బాంక్ మేనేజర్. వింటున్న అప్పారావుకి విషయం అర్ధంకాక, బొప్పి కట్టినచోట నెప్పిగా వుంటే,మెల్లగా రుద్దుకోసాగాడు. </p><p>" చూడండి దొంగవెధవని.. ఎంత అమాయకంగా మొహ పెట్టి చూస్తున్నాడో..సెల్లో వేసి ఒళ్ళంతా కుళ్ళబొడిస్తే, భళ్ళున కక్కుతాడు రహాస్యాల్ని..ముసలినక్కా మొహం వీడూనూ.." తనే లాఠీచార్జీ చెయ్యాలన్నంత వీరావేశంతో వూగిపోతున్నాడు బాంక్ మేనేజర్.</p><p>భయంకరమైన షాక్ తో బేలన్స్ తప్పి ' ధడేల్ ' మంటూ నేలమీద పడిపోయాడు అప్పారావు -</p><p>* * * * *<br />తండ్రి చేతికి ఆ లక్షా ఎక్కడి నుంచి వచ్చాయో ఎంత కొట్టుకున్నా అర్ధంకాలేదు సూరిబాబుకి. పోనీ మామగారిని అనుమానిద్దామా అంటే, పెళ్ళికి నెల రోజుల ముందే ఏడు లక్షలూ యిచ్చేసారు. ఆ మొత్తం బాంక్ లో వేసిన తరువాతనే వాడకం మొదలెట్టింది. ఆ మొత్తం లోనుంచే ఓ..ఇదు లక్షలు యఫ్.డి కూడా వేసింది. కాబట్టి మామగార్ని అనుమానించాల్సిన పరిస్థితి లేనేలేదు. విడమరచి చెప్పేటందుకు తండ్రి పరిస్థితీ బాగోలేదు..అయనికి 'మతిస్థిమితం ' తప్పింది. మరి ఎక్కడి నుంచి వచ్చిందీ లక్షా..?</p><p>అంతలోనే గుర్తుకువచ్చింది సూరిబాబుకి - ' ఓ..అర్ధరాత్రి..తండ్రికి ఫోన్ రావడం..చెమటలు పట్టటం.. వణుకూ..టెంక్షన్..అంటే తన తండ్రీ..?? ఇంతటి మోసానికి సాహసించాడా..???</p><p>" నీకేం తక్కువైందనిరా దిక్కుమాలినోడా...ఈ చిక్కుల్లో నన్ను పడేసావ్..? ఈ రోజు అత్తరింట్లో సుఖంగా వుండాల్సిన వాడిని. నన్నిలా రోడ్డున పడేసావ్..! " కసిగా మనసులో తండ్రిని తిట్టడం మొదలెట్టాడు సూరిబాబు. </p><p>లక్షకు లక్షా ఖర్చుపెట్టి కేసుని మాఫీ చేయించేటందుకు , పాపం కొత్త పెళ్ళికొడుకు సూరిబాబు, అత్తరింటి </p><p>( పోలీస్ స్టేషన్ ) చుట్టూ తిరగనారంభించాడు.పాపం...!</p><p>మతి తప్పిన అప్పారావు, శూన్యంలోకి చూస్తూ, రెండు చేతులతో గాల్లో ఏవో లెక్కలు కట్టి, డబ్బుల్ని మూటలు కడుతున్నాడు..ఒట్టి చేతులతో...పిచ్చి చేష్టలతో...<br /></p><p><span class=""></span>ఆ స్థితిలో చూసిన మార్కండేయులు హృదయమూ చలించిపోయింది -<br />తనతో గొడవపడి, తన వద్ద పని మానివేసి, తనకు పోటీగా అదీ సొంతంగా ' కుచ్చు టోపీల ' వ్యాపారాన్ని ప్రారంభించిన ఆ గోవిందంగాడి ఉన్నతికి, ఈ వియ్యంకుడి వక్రగతికీ ఏమైనా 'లింక్ ' వుండి ఉండవచ్చా..? అన్న ఆలోచనలో మునిగి పోయాడు మార్కండేయులు కళ్ళుమూసుకుని...ఎదురుగా తననే చూస్తున్న వియ్యంకుడి వెర్రి చూపుల్నిచూడలేక - </p><p>* * * శుభం * * *<br />( ఇది ఇంకా ప్రచురణకు నోచుకోలేదు..)</p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-3418556950716054148?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-77410608142175479302008-12-11T01:19:00.000-08:002008-12-11T09:51:28.389-08:00<p><span class="">ఆకాశాన్ని నీలిమేఘాలు</span> హత్తుకుంటున్నాయి దిగులుగా. గుబులు గూడుకట్టుకున్న వదనంతో కనిపించాయి మబ్బులు. నేలమీదకి వాలిపోవటానికి సిద్దమవుతున్న జడివానను చూసి కాబోలు..మేఘాల గుండెల్లో ముసురుకున్న దు:ఖాన్ని అంతటినీ శమింపచేయాలని కాబోలు, వేగంగా పరుగులిడుతున్నాయి వాయుపయనాలు. చినుకులు పడకముందే ఇంటికి చేరాలనే తాపత్రయంలో ఉన్నాడు 'సాగర్ ' విలుకాని శరాఘాతం నుంచి తప్పించుకునే హరిణిల పరిగెడుతుంది నల్లరోడ్డుపైన తెల్లరంగు స్కూటర్.</p><p>ఇంటిలోనికి అడుగుపెట్టిన సాగర్ కు టి.వి. చూస్తున్న తల్లి కనిపించింది. ఆమె నిండుమోవిపై వెలుగుతున్న ఆనందాన్ని చూసి అనుకున్నాడు , ఆమె వెళ్ళిన పని పండై ఉంటుందని -</p><p>" వెళ్ళిన పనేమైంది ?" చేతిలోని బుక్స్ ని టేబుల్ పై వుంచుతూ, నవ్వుతూ అడిగాడు తల్లిని.</p><p>" పిల్ల బంగారు బొమ్మలా వుంది. మాటల్లో ఎంతో సౌమ్యత. చక్కని పలువరస..మిలమిలా మెరుస్తున్న కళ్ళు.. నువ్విష్టపడే పెద్ద కళ్ళు.. పెద్ద బొట్టు..పొడవాటి జడ.. నిజంగా..చాలా బాగుంది.." ఎంతో మురిపెంగా వర్ణిస్తుంది రాజ్యలక్ష్మి కొడుక్కి. కాబోయే కోడలి అందచందాలకు బందీ అయినట్లుగా వుంది. </p><p>" అందచందాలేనా ? చదువు సంగతులేమన్నా ఉన్నాయా..? తల్లిచెప్పిన వివరాలకి మన్సు మురుస్తున్నా, ఆ భావనలేవీ పైకి కనిపించనీయక నవ్వుతూ అడిగాడు.</p><p>"బి.యస్సీ. చదువుకుందట.ఏవో కంప్యూటర్ కోర్సులూ చేస్తుందట.." ఉత్సాహంగా చెప్పింది రాజ్యలక్ష్మి. "డిగ్రీయేనా ?" నిరుత్సాహంగా అన్నాడు. </p><p>" చదువేమన్నా సంసారం చేస్తుందా ? అన్నింటికీ వంకలు పెడతావు.." మందలింపుగా అంది. </p><p>అతనికి కనీసం పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేట్ నైనా చేసుకోవాలని ఆశ. తనలాగే ఏ కాలేజీలోనైనా లెక్చరర్ గా పనిచేయవచ్చు కదాని ఆలోచన. మధ్యతరగతి పెదాల మీద 'మందహాసం ' మెరవాలంటే, ఒకరి సంపాదన సరిపోదని వాదన.</p><p>" ముందు అమ్మయిని చూడు...నీకు కావలసిన అర్హతలేమిటో.. నీ అభిప్రాయం ఎమిటొ తరువాత చెప్పు.." ఎంతో నమ్మకంగా చెప్పింది రాజ్యలక్ష్మి. </p><p>"విశ్వసుందరా...?" ఎగతాళిగా అడిగాడు సాగర్. కొపమొచ్చింది రాజ్యలక్ష్మికి. "విశ్వసుందరో....సువర్ణసుందరో..ముందు చూడు నయనా..! నిన్ను ఒప్పించలే..." అంటూ విసురుగా లేచి, వంటగదివైపు నడిచింది కాఫీ తెచ్చేందుకై.ఆలోచనలలో మునిగిపోయాడు సాగర్. బయట వర్షం పడుతున్నట్లుంది. చలిగాలి వీచి గిలిగింతలు పెడుతూ వుంది. </p><p>'అమ్మ ' మనసుని ఇంత బాగా ఆకట్టుకుందంటే ఆ అమ్మాయి నిజంగా ' అందాల వాగో...ఏ మెరుపు తీగో..అయ్యుండాలి ' అనుకున్నాడు సాగర్. ఉరుములు - మెరుపులతో దోబూచులాడుతోంది ఆకాశం. </p><p>***** </p><p>ఇంటిముందుకు వచ్చి టాక్సీ ఆగగానే వడివడిగా దాని దగ్గరకు వచ్చారు నారయణరావు గారు. ముందుగా కిందకు దిగాడు సాగర్ మేనమామ శ్రీనివాసరావు. ఆ వెంట రాజ్యలక్ష్మి. శ్రీనివాసరావు గారి కోడలు శకుంతల దిగారు. అందరికీ భక్తిపూర్వకంగా నమస్కరించి రిసీవ్ చేసుకుంటున్నారు నారయణరావు గారు. ఇదంతా గమనిస్తున్నాడు సాగర్ కార్లో నుంచి.</p><p>" దిగు సాగర్ "' అహ్వానిస్తూ పిలిచాడు శ్రీనివాస రావు. అంత వరకూ లేని బిడియమేదో ఆవహిస్తోంది సాగర్ని. </p><p>ఆ బిడియానికి మదిలోనే గడియవేసి నవ్వుతూ దిగాడు సాగర్ కారుముందు సీట్లోంచి. తనని చూసిన చాలా కళ్ళలానే నారాయణరావు గారివీ మెరవటం సాగర్ గమనించాడు. ఈటెల్లాంటి చూపులను దాటుకుంటూ లోనికి నడిచాడు -వరండాలో సోఫాలలో కూర్చున్నారు అతిధులు. ఒక విధమైన భావోద్రేకం తోటి వున్నాడు సాగర్. తన తల్లి వర్ణన తాలూకూ అనుభూతి ఏదో ఈ ఉద్రేకాన్ని నిద్రలేపుతోంది. అతని మదిలో ఎన్నో అలోచనలు ఒక దానితో ఇంకొక దానికి పొత్తులేకుండా - అనిర్వచనీయమైన ఆలోచల అలజడిని అవలోకించుచుండగానే, అతిధి మర్యాదలు జరిగిపోయాయి వడివడిగా. మదిలోని ఆలోచనలకు ఆనకట్ట వేయకముందే, కళ్ళెదుట వచ్చి కూర్చుంది ' కధానాయిక ' అప్రయత్నంగా ఆతని చూపులు ఆమె మీదకు మళ్ళాయి. తలవంచుకుని కూర్చునుంది. మెల్లగా నిశ్శబ్ధం ప్రవేశించింది ఆ గదిలోనికి.</p><p>" నీ పేరేమిటమ్మా..?" పలకరింపుగా ప్రశ్నించాడు శ్రీనివాసరావు. </p><p>" మాధవీ లత" చెప్పింది మెల్లగా..'వీణ తీగపైకి వేణువు రాగం జారిపడిన శబ్ధం ' లా వినిపించింది సాగర్ చెవులకి ఆ పదం.</p><p>పేరు చెప్పి తలవాల్చబోతూ ఓరకంటితో చూసింది సాగర్ ని మాధవీలత. మొదటిసారిగా - అదీ సూటిగా - ఆమెనే చూస్తున్న ఆతని కళ్ళు ఉలిక్కిపడ్డాయి ఆమె చూపుల వలలో చిక్కుకుని. </p><p>"ఏం చదువుతున్నావమ్మా..? " తనకు తెలిసినవే అయినా, కావాలనే మరలా అడుగుతున్నాడు శ్రీనివాసరావు. వివరంగా చెప్పింది. శ్రద్దగా వింటున్నట్లు కనిపించాడు సాగర్, తల్లి రాజ్యలక్ష్మికి. ఆ శ్రద్ద అమ్మాయి పలుకు మీదనో, ఆమె చెప్పే వివరాల మీదనో అర్ధం కాలేదు ఆమెకు. </p><p>" నీకు వున్న అభిరుచులు కూడా కొంచెం చెప్పమ్మాయ్ .." చిన్నగా నవ్వుతూ పలకరింపుగా అడిగింది శకుంతల. ఓరకంట సాగర్నే చూస్తూ - అతని మనసులో సుళ్ళుతిరుగుతున్న ప్రశ్న అది. ఈ మాట శకుంతల నోటివెంట రాగనే కళ్ళతోనే అభినందన చేసాడు శకుంతలకి. రెండుక్షణాలు ఆలోచించి చెప్పింది మాధవీ లత. </p><p>"పరిళాలు వెదజల్లే సాహిత్యం..మనసుని తాకే సంగీతం..ఇవే నాకు ఇష్టమైన ఇష్టాలు..." చొరవగా చెప్పింది శకుంతలకు. </p><p>ఆమె బావ వ్యక్తీకరణకు ముగ్దుడైయ్యాడు సాగర్. </p><p>" నువ్వేమన్నా అడుగుతావా..? " మెల్లగా అడిగాడు శ్రీనివాసరావు సాగర్ని. </p><p>జారిపడ్డాడు సాగర్ అనుభూతుల ఉట్టెనుంచి. అడగాల్సినవి ఏమీ లేనట్టు తలూపాడు అడ్డంగా. అడగాలనుకున్నవి ఎన్నో మదిపొరల మడతల్లో మిగిలిపోయాయి.</p><p>" అబ్బాయిని నువ్వేమన్నా..అడగదలుచుకున్నవి వుంటే, అడుగమ్మా.." అంది రాజ్యలక్షి మురిపెంగా -మాధవీ లతను ప్రోత్సహిస్తూ... తల ఎత్తి సాగర్ వైపు చూసింది మాధవి లత. తన వైపు సూటిగా చూస్తున ఆమె చూపులను, తన చిలిపి చూపులతో నిలిపివేసాడు. తల వాల్చేసుకుంది మాధవీ లత. సిగ్గు తాలూకు నిగ్గు ఆమె బుగ్గలకు చేరి,చెంపలు కెంపు రంగులో మెరిసాయి. </p><p>" అడుగమ్మా ఏమన్నా..!" మరింత లాలనగా అంది రాజ్యలక్ష్మి.</p><p>మనసు మూగైపోగా, కృతఙ్ఞతా పూర్వకంగా ఆమెనే చూస్తూ తలూపింది మాధవీ లత. ' ఏమీ అడగలేనట్టు - మాధవీ లతను లోనికి తీసుకెళ్ళమని కళ్ళతో సైగ చేసి చూపింది శకుంతల,ఆమె తరపు ఆడవాళ్ళకు -</p><p>అందరికి మరో మారు నమస్కరిస్తూ పైకి లేచింది మాధవీ లత.సాగర్ కీ నమస్కరించింది..కళ్ళల్లో కాంతులు మెరిపిస్తూ.. పెదాలపై చిరునవ్వులు కురిపిస్తూ -ఆ మెరుపులనూ, చిరునవ్వులనూ, మురిపెంగా చూస్తున్న అతని చూపులను చీల్చుతూ, బుసలు కొడుతున్న నల్లత్రాచులా కదలాడింది..ఆమె పిరుదులపై నుంచి పైకి లేస్తూ నల్లని వాలుజడ -</p><p>ఆ జడ యిచ్చిన మధురమైన అనుభూతి, ఓ..కలల ఒడిలోకి జార్చింది సాగర్ని. వరించిన ఆనందాన్ని భరించలేక కారు సీట్లో వెనక్కి వాలిపోయాడు సాగర్. కారు ముందుకు ఉరికింది. </p><p>***** </p><p>పురోహితుడు మాధవీలత చేత పూజ చేయిస్తున్నాడు. పూజా కార్యక్రమం పూర్తి అయిన పిదప సాగర్ ని లోనికి పిలిచి, ఇద్దర్నీ పక్కపక్కన కూర్చోబెట్టారు. అందుబాటులో వున్న దంపతులు జంటలుగా లేనివాళ్ళు ఒంటరిగా వచ్చి అక్షింతలు జల్లి ఆశ్వీరదిస్తున్నారు కాబోయే దంపతులను.గంటకు పైగా సాగిన ఆ కార్యక్రమంలో సాగర్ కి అమితానందాన్నిచింది పెద్దల దీవెన కాదు - స్థిరంగా కూర్చోలేక అటూ-ఇటూ కదులుతున్నప్పుడు, తన ఎడమ భుజానికి,ఆమె కుడి భుజానికి మధ్య నలిగిన 'శరీర స్పర్శ ' </p><p>వివాహం శ్రావణమాసంలో నిశ్చయమైంది. ఇంకా మూణ్ణెల్ల వ్యవధి భరించలేని వ్రణమైంది. విరహం సాగర్ హృదయంలో రణమైంది. </p><p>***** </p><p>రూపం తప్ప మరేమాత్రం పరిచయం లేని మనిషి తననింతగా విరహానికి గురిచేయటం ఎంతో ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది సాగర్ కి. ' తనది ' అనుకున్న వాటిమీద మనిషి పెంచుకునే ' ప్రేమే ' ఈ విరహానికి కారణమనిపించింది. లేకుంటే తనకు భార్య కాబోయే మనిషిని చూసాడు. కానీ, ఇద్దరి మధ్యా ఒక్క మాటకూడా చోటుచేసుకోలేదు. కాని,తన మనసులో మాత్రం నిండుగా చోటుచేసుకుంది...ఆలోచనలన్నీ తానై- </p><p>అందరిలా తనూ ఏ ప్రేమానుభూతీ లేకుండా పెళ్ళిచేసుకోవాలా ?తను ప్రేమిస్తున్న ప్రేమను ఆమె హృదయంలో అంకురించేలా చెయ్యలేడా ? ఎందుకు చెయ్యలేడు ? ప్రేమించే మనసున్నప్పుడు...?? </p><p>***** </p><p>' తేనెటీగల్లా 'మధురభావనలు ముసురుకుని తియ్యని 'తేనియను ' చేర్చుతున్నాయి 'ఎదతుట్టిలో '- మధురోహలతో తననీ విధంగా హిన్సించటం న్యయమా ? అని లేఖసాయంతో నిలదీయాలనుకున్నాడు, తన ప్రియ భామినిని </p><p>కానీ అత్తింటి వారి చిరునామా లేని కారణంగా ఆ ఆలోచన ఆచరణీయం కాలేదు. తియ్యగా బాధించే ఈ విరహాన్ని భరించడం తప్ప చేయగలిగింది ఏమీ లేదు. కాలం కరుణించింది. సాగర్ బాధకు ఉపశమనం దొరికింది. అదీ ఒక నెల తరువాత మాధవీ లత తమ్ముడు రాకతో. హైదరాబాద్ లో ఏదో పని పెట్టుకుని వచ్చాడతను. మండువేసవిలో ఎడారిలా వున్న సాగర్ విరహజీవితంలో, బావమరిది రాక 'తొలకరి జల్లు - కోరికి తీర్చే హరివిల్లు ' </p><p>***** </p><p>అప్పటికి రెండు,మూడుసార్లు చదివినా, మళ్ళీ ఎప్పటికప్పుడు వింతగానే తోచింది సాగర్ కి. అది తను రాసిన 'తొలి ప్రేమ లేఖ ' -తనకు తెలిసిన షెల్లీ, కీట్స్, లాంబ్ లనే కాక, తెలియని తెలుగు కవుల కావ్యాలనీ చదివాడు. కాచి వడబోసిన గొప్పవాళ్ళ భావాలకు తన అనుభూతులను జోడించి చాలా బాగా రాశానని తలపోసాడు. ఆ లెటరు చదివిన ఏవరైనా, ఎవరో మహా కవి రాసిన ' ప్రేయసి ప్రణయ లేఖా ప్రబంధం ' అని కూడా అనుకోవచ్చునని బావించాడు. తను రాసిన రీతిగా మాధవీలత రాయలేక పోవచ్చుననే సందేహం కలిగి చిన్న హెచ్చరిక కూడా చేశాడు చివరన. </p><p>'బాగా రాయాలనే తలంపుతో అశ్రద్ధ చేయకు. ఒకవేళ నీ మనసు మూగనైతే, తెల్లకాగితం మీద 'సంతకం ' చేసి పంపు. నీ సమాధానం రాకున్నట్లైతే ఇక మనం కలిసేది మన పెళ్ళి రోజునే, ఇట్లు... నీ..ప్రియ ..సాగర్. '</p><p>అని సంతకం చేసి, ఉత్తరాన్ని పోస్ట్ చేసాడు. ఇక జరుగబోయే పరిణామాల్ని<span class=""> తలచుకుంటూ </span>.... </p><p>*****<br />'సుహానా సఫర్ ఏ మౌసం హసి...' రేడియోలో మధుమతిలోని పాట వస్తుంది. నిద్రకు ఉపక్రమించ బోయేముందు పాటలు వినడం ఎంతో ఇష్టం సాగర్ కి. మంచంపై పడుకుని వింటున్నాడు. " మరచిపోయాను..నీకేదో పోస్ట్ వచ్చింది.." అంటూ కవర్ని అందించింది రాజ్యలక్ష్మి ,ఉత్కంఠతో గబగబా గది లోనికి వచ్చి -పరిచయం లేని చేతివ్రాత ఎవరిదై వుంటుందా...? అని అనుకుంటుండగానే, ఆలోచన స్ఫురించి ఆనందం మెరిసింది మోముపై. బరువుగా వున్న కవరును చింపి లేఖను బయటకు తీసాడు. కాగితం మడతలు విప్పుతుండగా , మొహంపై పడ్డాయి గులాబీ రేఖలు దోసిళ్ళతో పోసినట్లు. విభ్రాంతుడైయ్యాడు ఈ కొత్త అనుభూతికి.<br /></p><p>" కాబోయే శ్రీవారికి నా నమస్సుమాంజలి... ! </p><p>మీచే భావుకతను ఆపాదించుకున్న మీ ప్రియలేఖ... మీ హృది తలుపులు తెరచి, నా మదిలోనికి ప్రవేశించి, నాచే ఈ తలపులను బయట పెట్టిస్తుంది. చిలిపి చూపుల ఛురికలు విసిరి నా హృదయాన్ని గుచ్చారు. కొంటె చూపుల గాలం వేసి, నా మనసును పట్టారు. ఆడపిల్లననే కనికరం లేకుండా, ఇలా శిక్షిస్తారా నన్ను..? ఆకలి దప్పులు లేకుండా చేసి...పతి ధ్యానంలో పడవేసి - </p><p>అనుదినం మీ ఉహాలు నన్నో ఊయల లోనికి నెట్టి, ఏవో లోయలలోకి విసిరేస్తున్నాయి. ఒంటరినైన నన్ను మీ తుంటరి తలపులు ఎంత బాధిస్తున్నాయో మీకు తెలుసా...? ప్రత్యుత్తరానికై ఆంక్షల శిక్ష విధించటం భావ్యమా...? అలకపానుపు ఎక్కవలసిన సమయం మునుముందు వుండగా, అబలనైన నాపై అలుక వహించటం న్యాయమా..? నా పరిస్థితి నాకే విచిత్రంగా వుంది...! చలికాలం కూడా ఎంత దిగులును ఒలికిస్తుంది నాపైకి..?<br /><span class=""></span></p><p>చలికాలంలో మెదడులో 'మెలాటోనిన్ ' అనే రసాయనిక పధార్ధం ఉత్పత్తి తగ్గిపోతుందట. దానివల్లననే మానసికంగా దిగులూ, ఆందోళనా పెరుగుతాయట. మెదడులో 'పినియల్ గ్లాండ్ ' ఈ మెలాటోనిను ఉత్పత్తి చేస్తుంది. శరీర ప్రక్రియ లోని సహజ సిద్ధ లయను కాపాడే పధార్ధమిది. దిగులుకు గురైన వారినీ, గురికాని వారినీ పరిక్షించి చూస్తే, దిగులుకు గురైన వారిలో, ఈ పధార్ధం స్థాయి పడిపోయివుంటుందట..! ఇది సైన్స్ నేర్పిన పాఠం.</p><p>ఈ మెలాటొనిన్ కంటే కూడా చాలా భయంకరమైన రసాయనిక పధార్ధం 'విరహం ' అని నా అభిప్రాయం. ఇది అనుభవం నేర్పిన పాఠం. అందుకనే ఏదో దిగులూ...ఎదంతా గుబులు. ఎదిరించి విరహంతో కలహమాడి ఓడిపోయాను. ఆ ఓటమి ప్రమోదమైననూ, ఆ వ్యాధి ఆనందమైననూ, నాకు ఆమోదము కాదు...!<br />మీ నారి తన శ్రీవారి పుట్టిన రోజును తెలుసుకోగోరుతుంది. దయచేసి తెలపరూ...! ప్లీజ్ ..!!</p><p>ఆలుచిప్పలాంటి కళ్ళతో...స్వాతి జల్లులాంటి ఉత్తరానికై, ఉత్తర దిక్కుకు తిరిగి కళ్ళు కాయలు కాచేలా ఎదురుచూస్తుంటా..! మా వూళ్ళో ఆపద్భాంధవి ఆ దిక్కులోనే వుంది మరి...!<br /><span class="">సరే</span>....ఇక వుంటాను మరి...</p><p><span class="">వెన్నేల్లో</span> ...మీ స్మృతులారబోసుకుంటూ...</p><p><span class="">మీ </span>.. </p><p>ప్రియ మాధవి..</p><p>చదవటం ముగించిన సాగర్ కి హృదయం లయ తప్పింది. మనసుని మోహం కప్పింది.గుండెపై నిలిచున్న కొన్ని గులాబీ రేఖలను మెత్తగా హృదయానికి హత్తుకుంటూ, మెల్లగా కలవరించాడు మా ధ వీ ల త అన్న ఐదక్షరాలు. *****</p><p>నా ప్రియాతి ప్రియమైన మధు...!</p><p>నీ ప్రేమ సౌరభం నా హృదయాన్ని స్పృశించింది. ' ఆర్ట్ యీజ్ ఎసెన్స్ ఆఫ్ లైఫ్ ' అన్న షేక్సిఫియర్ పదం తాలూకూ గుబాళింపు మనసుని తాకింది. నీ లేఖ నన్నో ఆనంద శిఖరాగ్రం పైన నిలిపింది. మనుష్యుల మధ్య ఎడం వున్నా, మనసులు మాత్రం గాఢం గా పెనవేసుకుంటున్నాయి. నా పుట్టిన రోజునాడు, నీకో అందమైన అనుభవాన్ని ఇవ్వాలనుకుంటున్నాను. ఆ రోజునే మన ఇద్దరి కలయిక...అదీ ఏకాంతంలో - మీ పాండురంగనాధుని సన్నిధానంలో - శ్రమాశల సమ్మేళనంలో మీ వూళ్ళో అడుగుపెడతాను.నేను వస్తునట్లు ఎవ్వరికీ తెలియనీకు. </p><p>ఈనెల ఇరవై నాలుగున నీ 'భర్త 'డే !మనం ఆ సాయంత్రం ఐదు గంటలకు గుడిలో కలవబోతున్నాము. ఇందులో సంభవం కానిది ఏదీ లేదు. నేను వస్తున్నా..! నీ కోసం...!! </p><p>చివరిగా - 'ఐ లవ్ టు లూజ్ మై సెల్ఫ్ యిన్ అదర్ మెన్స్ మైండ్ ' అన్న లాంబ్ పలుకు నీకు చెప్పాలని వుంది.</p><p><span class="">సే</span> ...లవ్...!</p><p><span class="">నీ</span></p><p>ప్రియ సాగర్.</p><p>*****</p><p>మాధవీలత మనసంతా ఆందోళనగా వుంది. ఆయన తనకోసమే వస్తున్నారని గుడికి వెళ్తానని చెబితే, తన తల్లి ఒప్పుకోదు. పైగా ఇటువంటివి మన సంప్రదాయం కాదని గోల చేస్తుంది. ఆయన ఈ పాటికి వచ్చేసే వుంటారు. ఎక్కడ వున్నారో..? ఎంత ఆశతోటి ఇంతదూరం వరకు వచ్చారు ? గిరిగీసిన గిరులను దాటుకుంటూ, తరంగిణి లాంటి తరుణి ఎలా చేరగలదు సాగరుణ్ణి...?? తప్పదు మరి చేరాలి.. అదే దాని గమ్యం అయినపుడు..!</p><p>దేవుడా..! నన్ను కాపాడవూ ప్రార్ధించింది మనసులోనే. దేవుడు ఆమె ప్రార్ధనను ఆలకించినట్లుగా వుంది. అకస్మాత్తుగా వూడిపడింది ఆమె బాల్య స్నేహితురాలు సౌదామిని. గలగలమని సెలయేరులా మాటలు పరుగిడిన తరువాత, ఈనాటి తన దు:ఖానికి హేతువేంటో హితురాలికి తెలియజేసింది మాధవీలత. </p><p>"ఓస్...ఇంత చిన్న విషయానికి కొండంత వేదనా..? చిటికెలో తీరుస్తా...వుండు.." అంటూ వంటగదివైపు పరుగుతీసింది సౌదామిని... మాధవీలత తల్లిని మాయ చేసేందుకై -<br /> </p><p> *****</p><p>"అరుగో ఆయనే..!" అంది మాధవీలత. కోనేరు గట్టున కూర్చున్న సాగర్ ని సౌదామినికి చూపిస్తూ. </p><p>చిన్న చిన్న గులకరాళ్ళను విసురుతున్నాడు సాగర్ కొలనులోకి.</p><p> "యు ఆర్ వెరీ లక్కీ మధు..." అని అభినందించి వెళ్ళిపోయింది సౌదామిని. </p><p>అతని దగ్గరగా వెళ్తున్న కొద్దీ, అడుగులను ఏదో శక్తి అడ్డగిస్తున్నట్లుగా వుంది మాధవీలతకు. ఆమె రాకను గమనించి లేచి వచ్చాడు సాగర్.</p><p>" ఎలా వున్నారు మాధవీలత గారు..? " చొరవగా పలకరింపుగా అన్నాడు సాగర్. </p><p>" మీ దయవలన బాగానే వున్న..! " సిగ్గును దాస్తూ నవ్వుతూ అంది.</p><p>" మరి నాకే మీ దయ లేంది..."</p><p> అంత నిర్దయగా నేనేమీ ప్రవర్తించలేదే..? " చొరవగా సమాధానం చెప్పింది. </p><p>ముసి ముసి నవ్వులు రువ్వుతూ కొలను గట్టుమీద కూర్చున్నాడు సాగర్...<span class=""> సిగ్గుపడుతూ అతనికి</span> కాస్త దూరంలో కూర్చుంది మాధవీ లత. </p><p>"ఇంత దూరం వచ్చినందుకు ఏమిస్తున్నావు నీ మొగుడు గారికి..? " అడిగాడు గోముగా.</p><p>" విలువైన మనసే ఇచ్చిన తరువాత, మరి ఇంకేం వున్నాయి ఇవ్వడానికి..? " ఓరకంట అతన్నే చూస్తూ అంది .</p><p>"అయితే ఒక చిన్న ముద్దు యిచ్చి నా ముచ్చట తీర్చు.." అన్నాడు కొంటెగా.</p><p>" అబ్బా ...ఆశ...అవన్నీ పెళ్ళైన తరువాతనే..." అంది కళ్ళతో వారిస్తూ..</p><p> " మధూ..! కళ్ళు మూసుకో..నీకో అనుభూతినిస్తా..!" తొందర చేస్తూ అడిగాడు. </p><p>ఆమె మదిలో ఆలోచనలు రణం మొదలెట్టాయి. ' అమ్మో ' కళ్ళు మూసుకుంటే చిలిపి చీమ కుట్టదని నమ్మకం ఏమిటీ..? ఒకవేళ కొంచెం సాహసం చేసి ముద్దు పెట్టుకుంటే..? పెట్టుకుంటే తప్పేమిటీ..? అతను కాబోయే మొగుదు కదా..! కానీ యిప్పుడు కాదుగా..? మరెందుకు ఇంత దూరం వచ్చింది..? ఇంతదూరం వచ్చింది ఇందుకా..? మరి...?? ఊహూ...!!!<br />అంతలో చేతిలో కొబ్బరి కాయలతో వారి చెంతకే వస్తూంది సౌదామిని.</p><p>" ఏయ్.. మధు..! ఏమిటిలా తెల్లమొహం వేసుకుని..చూడు..నువ్వు ఇవ్వనిది..నీ శరీరానికి సంబంధించింది..నాకేమీ వద్దు. నేనిచ్చేది మాత్రం నీ మనసుకే..! ఊ కళ్ళు మూసుకో..." మెల్లగా చెప్పినా ఆ కంఠంలో సీరియస్ నెస్ ద్వనించింది.</p><p>అతని మాటలను నమ్మింది.అతను చెప్పినట్లే చేసింది..ఓ..నమ్మకంతో కళ్ళు మూసుకుంది.. మెల్లగా ఆమెకు దగ్గరగా జరిగాడు సాగర్. తన కుడిచేతిని ఆమె హృదయానికి దగ్గరగా వుంచి, ఆమె మొహంవైపు చూశాడు. అవ్యక్తమైన ఆనందాన్ని పొందబోతున్నట్లుగా వుంది ఆమె మోము. ఆమె హృదయస్థలానికి మరింత దగ్గర్గా జరిపాడు తన కుడిచేతిని. ఓ...తియ్యని అనుభూతిని శాశ్వతంగా ఆమెకు ఇచ్చేందుకై -</p><p>ఆమె పెదాలు వణుకుతున్నాయి. ఒక్కసారిగా 'గుండె జల్లుమంది ' మాధవీలతకు. తన హృదయంపైన సూటిగా తాకిన 'స్పర్శ '-</p><p>ఒక్క్కసారిగా...! చల్లగా...! వెచ్చగా...! అంతలోనే ఆవిరై..! అంతా పరిమళమై..!!</p><p>చిరునవ్వు నవ్వుతున్నాడు సాగర్ - ఆమె సంభ్రమాశ్చర్యాలను చూస్తూ - </p><p> ' అందమైన అనుభవాన్ని - అనిర్వచనీయమైన అనుభూతిని సొంతం చేసుకుని, ఆశ్చర్యంగా చూస్తుంది మాధవీలత తన ప్రియతముని వైపు. మెల్లగా ఆమె చేతిలో వుంచాడు సాగర్ సుగంధంతో పాటు ప్రేమనూ పంచే ' పెర్ ఫ్యూం ' బాటిల్ని. వారి చెంతకొస్తున్న సౌదామినినీ చుట్టేసింది..మలయ మారుతంతో కలిసి సాగిపోతున్న ఆ ఖరీదైన పెర్ ఫ్యూం సుగంధం...! </p><p> ఆ బాటిల్ లోని సుగంధం కొంతకాలానికి ఆవిరైపోవచ్చునేమో కానీ, ఆమె జీవితాంతం నిండి వుంటుంది ... </p><p>" ఓ... ప్రేమ సౌరభమై... "<br /> *****<br /> ( స్వాతి మాస పత్రిక ... అక్టోబర్ 2000 )</p><p><br /> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-7741060814217547930?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-18514521815852569302008-12-09T01:56:00.000-08:002008-12-10T22:09:11.976-08:00వెన్నెల రేడు వెలిగిపోతున్నాడు నిండుగా నీలాకాశంలో. అప్పటి వరకూ ప్రియుని జాడ కానరాక, విరహంతో చింతించే 'విరహోత్కంఠిత ' లా వున్న సముద్రం, ఒక్కసారిగా ఆనందంతో ఉప్పొంగి గంతులు వేస్తున్నాట్లుగా వుంది. 'నక్షత్రాల వెలుగులే దారంట.. నవ్వుతూ వస్తున్నాయి నా వెన్నంట ' అని పాడుతున్నట్లుగా వుంది కెరటాల జోరు. ఉల్లాసంతో కేరింతలు కొడుతూ, పరిగెత్తుకుని వస్తున్న చెలి అలను ఒడిసిపట్టుకుని హృదయానికి హత్తుకోవాలనే ప్రియుడిలా పొంచి వుంది కొండ. పిండి ఆరబోసుకున్నట్లుగా వున్నాయి యిసుకతిన్నెలు...వెన్నెల వేడిమి క్రింద-<br />తీరం వెంట నడుస్తున్నారిద్దరూ. అతని హృదయంపై తలవాల్చి ఆమె - ఆమె నడుంచుట్టూ చెయ్యి <span class="">వేసి</span> , ఒడిసి<br />పట్టుకుని అతను - స్వర్గలోకపు ద్వారాలు తెరుచుకుంటూ నడుస్తున్నారు...<br />" అక్కడికి వెళ్ళి కూర్చుందామా..? " అడిగాడు 'వికాస్ ' దూరంగా వున్న కొండలను చూస్తూ-<br />"అమ్మో..ఆక్కడికా..? ఎలా వెళ్తాం..? " అంది మైధిలి భయంగా .<br />వెళ్ళాలనే ఉత్సాహం ఆమె గొంతులో. ఒడ్డునుంచి కొంత సముద్రం లోపలికి విస్తరించి వుంది కొండ. పాకుడుపట్టిన బండ రాళ్ళ మీదనుంచి జాగ్రత్తగా వెళ్ళాలి. ఆ చోటుకి వస్తే నిక్షిప్తమైన 'సుఖనిధి 'ని పొందుతారని కాబోలు, దరి చేరనీయకుండా దారి కాచే విషనాగుల్లా బుసలుకొడుతూ ఎగసి పడుతుంటాయి అలలు, ఆ పాకుడు రాళ్ళ బాట మీద. "నేనున్నానుగా " అంటూ ముందుకు నడిపించాడు వికాస్ ఆమెని.<br />ఒకరినొకరు హత్తుకుంటూ, ఎగసిపడే కెరటాలను ఎదుర్కుంటూ,ఆ చిన్న కొండ పైకి చేరారిద్దరు -<br />ఆశ్చర్యపోయింది మైధిలీ. చైనా పని వారు నగిషీ చేసి తయారుచేసిన కుందనపు సెయ్యలా వుంది కొండ అంచు. దాని మధ్యన అలలు చెలులతో సహా తెచ్చి పరచిన పూలపుప్పొడి లాంటి ఇసుక రేణువుల పానుపు. ఎగిరికోసుకునే పండులా వుంది అల్లంత దూరాన జాబిల్లి. మన్మధ సంగ్రామానికి భేరి మ్రొగిస్తున్నట్లుగా వుంది సముద్రిని ఘోష. ఆనందాశ్చర్యాల మేళవింపుతో అచ్చెరువొంది చూస్తుంది మైధిలీ ప్రియతముని వైపు. ఆతని కళ్ళు ఆమెనే గమనిస్తున్నాయి. ఇసుకతిన్నెపై చతికిలబడ్డారిద్దరు. ఆమె కాళ్ళను ముందుకు చాపుకుని కూర్చుంది. ఆమె ఒడిలోతలపెట్టి, వెల్లకిలా పడుకుని ఆకాశం వంక చూస్తూ .. ..<br />"ఈ వాతావరణాన్ని చూస్తుంటే నీకేమనిపిస్తుంది..? " ప్రశ్నించాడు వికాస్.<br />" ఇలానే కాలం గడిచిపోతే ఎంత బావుండు..?" చెప్పిందామే చుట్టూ చూస్తూ.<br />" ఇలా వూరికే కాలం ఆగిపోతే ఉసూరుమనదూ..? " ప్రశ్నించాడు.<br />"ఉసూరుమనేదేమిటీ..? " ప్రశ్నించిందామే కళ్ళెగరేస్తూ.<br />"యుద్దానికి సిద్దమైన మన్మధుడినైనా, బాణం వేయకుండానే ప్రాణం తీసే ఈ సొగసు.." అంటూ తన కుడి చేతి చూపుడు వేలుతో, ఆమె కుచాగ్రాన్ని తాకించాడు.<br />"ఛీ పాడు.." అంటూ తన ఒళ్ళో వున్న అతడిని ముందుకు తోసింది మైధిలీ.<br />'అబ్బా 'అంటూ అరిచాడు వికాస్ గట్టిగా..ఆ చూపుడు వేలును గట్టిగా పట్టుకుని.<br />" అరే ఏమైంది..? " కంగారు పడుతూ అఏఇగింది మైధిలీ.<br />" విలుకాడు సానబెట్టిన వజ్రబాణపు మొన గుచ్చుకుని వేలు తెగినట్లుంది.." చెప్పాడు వికాస్, ఇందాకటి తన చూపుడు వేలుని మరలా అమెకు చూపిస్తూ.<br />" అయ్యో రక్తం కూడా వస్తున్నట్లుగా వుందే..?" అంటూ ఆ వేలుని తన నోట్లో వుంచుకుంది మైధిలీ. ప్రధమ చికిత్స చేసేటందుకై. ఆమె నోట్లోని లాలాజలం లావాజలమైనట్టుగా అనిపించింది వికాస్ కి. అందుకే మరింత చిలిపిగా..<br />"అమ్మో..నీ రక్తం మరుగుతున్నట్లుగా వుందే.?" అంటూ ఆమె ఎదలో దాగే ప్రయత్నం చేసాడు వికాస్ భయం నటిస్తూ - మోహపు గిలిగింతలకు ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతుంది మైధిలీ. అదను చూసిన ఆమె మదిలోని కోరిక, సిగ్గు ముసుగు తీసి, ఆమె శరీరాన్ని వశపరుచుకునే ప్రయత్నం చేస్తుంది. మనసు వశం తప్పి మేను ఇసుకపై వాలింది. ' ఇష్టసఖి ' పూసుకున్న 'అష్టగంధముల ' పరిమళం అతని మనసుని పరవశింపజేసి శరీరాన్ని దహించివేసింది. మెల్లగా ఆమె ప్రక్కకి జరిగాడు వికాస్.<br />తెరచాపలా రెపరెపలాడుతుంది ఆమె చీరచెంగు తన చోటువదిలి. వెల్లకిలా పడుకుని వుంది మైధిలీ.ఆమె ముఖం లోకి తొంగిచూసాడు వికాస్. పైన మాటువేసి, ఆమె పైటమాటు అందాలను వీక్షించున్న కలువలరాయునికి వికాస్ అడ్డుగా రావడంతో ఆగ్రహం కలిగింది. అందుకే మరింత మండి పడ్డాడు వెలుగుమంటతో -అటు చందమామ కోపాన్నిగానీ, యిటు ప్రియసఖుడైన భర్త మోములోని మోహాన్ని గానీ గమనించే స్థితిలో లేదు మైధిలీ. ఆమె కళ్ళు మూసుకుని వుంది. మధురానుభూతినిచ్చే ఓ..అధ్భుత సుఖానికై సిద్దమవుతూ -<br />గాలికి ఎగురుతున్న ముంగురులను సవరించాడు వికాస్. జరుగబోయే పరిణామాల్ని తలచుకుని కాబోలు, మూసివున్న కనురెప్పల మాటున ఆమె కళ్ళు బెదురుతున్నాయి - పెదాలు అదురుతున్నాయి. అదిరే ఆమె అధరాలను తన పెదవులతో బంధించాడు వికాస్. ఎడమచేతితో ఆమె తలను సవరిస్తూ, కుడి చేతితో ఆమె శరీరంపై సైనికకవాతు నిర్వహించాదు. నఖశిఖ పర్యంతం ఎక్కడా ప్రతిఘటన లేదు ఆమెలో. ఆమె మధన సామ్రాజ్యపు సింహాసనాన్ని అధిష్టించేందుకు ఉధ్యుక్తుడయ్యాడు. ఏ అంగుళీ కరవాలానికి, ఆమె ఉడుపులు విడివడ్డాయో తెలియదు కానీ, ఆమె నాభిపై భాగం ఏ మాత్రం ఆచ్చాదన లేకుండా పోయింది.<br />పరికించి చూస్తున్నాడు వికాస్ ఆమె అందచందాలను - చక్రవాకపు పక్షులు రెండు ఆమె గుండెలపై నిల్చివున్నాయా ? అన్నట్లుంది ఆమె వక్షోజాల పొంకం. కాముని ప్రతాపం కాంచినది కాబోలు మదిలో, గగుర్పాటుతో ఆమె పొట్టపైని సనసన్నని రోమాలు లేచి నిలబడి, వెండిదారపు తీగల్లా మెరుస్తున్నాయి. తన ప్రకాశంతో సముద్రుని ఆవలి ఒడ్డును చూపించగలిగిననూ, ఆమె బొడ్డు లోపలి చీకటిని మాత్రం ఏమీ చేయలేకపోయాడు ఆ రజనీకరుడు. నాభి లోయలోనికి తొంగి చూసాడు వికాస్.<br />అనిర్వచనీయమైన ఆనందానుభూతిని ఆస్వాదిస్తుంది మైధిలీ కళ్ళు మూసుకునే - ఆమెలో పొంగుతున్న తనివినే కాదు, తనువునూ చూసాడు. ఆమె జడపాయలనే కాదు, చీర ముడులనూ వూడదీసాడు. వద్దని వారించలేదు మైధిలీ - ఆమె వాంచించినదే అది -<br />" ఎలా వుందీ అనుభవం ? " మెల్లగా అమెను ఆక్రమించబోతూ గొణికాడు వికాస్.<br />" చంపేస్తుందీ..!" చెప్పింది మత్తుగా కరిగిపోతూ..<br />"మరి చచ్చిపోతావా..?" అస్పష్టంగా గొణికాడు." ఊ చంపు..!! " గొణికింది మత్తుగా, మరెంతో కసిగా -<br />క్షణక్షణానికి తీవ్రమౌతున్న వారి తనువుల సెగతో చలిమంటలు కాసుకుంటోంది మార్గశిర మాసపు చలిగాలి. కాంక్షతో రగిలిపోతున్న మైధిలీ కళ్ళ తెరిచింది. ఆమె కళ్ళల్లోని ఎర్రజీరలను చూసిన వికాస్ కళ్ళు విజయగర్వంతో మెరుస్తున్నాయి. మరింతగా విజృంబించమని ఆదేశించింది మనసు, శరీరంలోని నరనరాన్ని. వికాస్ లోని కోరిక ఆకాశమంత అయ్యింది. మైధిలీలో వాంఛ సముద్రమై పొంగింది ...దాన్ని ముంచేందుకై -<br /><p>అహంపూర్వికులై కలిసి, అణుశక్తితో పోరు సలిపి, ముక్తి కూడిన మైకంతో విడివడ్డారు నిస్సత్తువుగా -ముగిసింది మన్మధ సంగ్రామం.. ఆ సంగ్రామంలో రక్తం ఏరులై పారలేదు- అనురక్తి పారింది. ఇంతటి అధ్భుతమైన సుఖాన్నిచ్చిన ఆ రతిశయ్యా, సైకత పానువులూ, సమవుజ్జీలైన ఆ యిద్దరిని సాదరంగాఅహ్వానించాయి మరికొంత సేపు సేద తీర్చుకునేందుకై - రసపుష్టితో సృష్టికార్యంలో పూర్తిగా సంతుష్టులైన వారి మేని స్పృహ ఎటో ఎగిరిపోయింది. నిద్రలోకి జారిపోయారిద్దరూ..అక్కడే..అలానే...అలసిపోయి - </p><p>******</p><p>కళ్ళముందు కదలాడుతుంది నిన్నా-మొన్నటిలా.. ఆనాటి సాగరతీరంలో, వెన్నెల విడిది సేవలో జరిపినటువంటి 'రాసలీల ' ఆ రాత్రికి ముందూ,వెనుకా ఎన్నో రాత్రులు శృంగారంతో తడిచాయి గానీ, అంత మధురమైన రసానుభూతినిచ్చింది మాత్రం ముమ్మాటికి అదే !ఆనాటి మైధిలీ స్పందనను తనే నాటికి మర్చిపోలేడు -</p><p>" మీరు కూడా వచ్చి అక్షింతలు వేయండి బాబు..! " ఆహ్వానించింది మైధిలీ పెద్దమ్మ వికాస్ ని .ఆలోచనల్లోంచి జారిపడ్డాడు వికాస్. తలతిప్పి చూసాడు భార్య వంక. సిగ్గు భారంతో తలవాల్చేసింది మైధిలీ-<br />తలనిండా పూలు,పాపిట సింథూరం, ముఖాన పెద్దబొట్టు, మెడలో పులిమిన శ్రీగంథం, రంగురంగుల గాజులతో, బంగారు నగలతో ఆ పట్టుచీరలో, ఆ 'శ్రీవత్సలాంఛనుని ' పట్టమహీషి...ఆ 'శ్రీలక్ష్మి 'లానే కనిపించింది,అందరి కళ్ళకు లానే వికాస్ కళ్ళకి కూడా -' ఆనాటి జవ్వని నేడు గర్భిణి..సీమంతం జరుపుకుంటున్న తరుణి ' -</p><p>' నా నిండు జీవితానికి భాష్యం కావే ...సాక్ష్యమై నిలిచిపోవే ' అని మనసారా దీవిస్తూ, ఆమె తలపై అక్షింతలు చల్లాడు వికాస్. తన కాళ్ళకు వంగి నమస్కరించడానికి యిబ్బంది పడుతున్న భార్యను మధ్యలోనే నిలిపి హృదయానికి దగ్గరగా తీసుకున్నాడు ప్రేమమీర. మెల్లగా ఆమెను గదిలోనికి తీసుకువెళుతున్నాడు నడవటానికెంతో యిబ్బంది పడుతున్నట్లుగా వుంది మైధిలీ. ' నిన్నటి వరకూ చెంగు చెంగున ఎగిరిన హరిణి..నేడయ్యింది...గజగామిని ' - </p><p>ఆ రాత్రి చాలా అలసటగా పడుకునివుంది మైధిలీ. మెల్లగా ఆమె ప్రక్కకు చేరి ఆమె తలను నిమురుతున్నాడు వికాస్, ఆమె కళ్ళల్లోకి చూస్తూ - మురిసిపోయింది ఆమె మనసు సంతోషంతో నిండి .</p><p>" మైధీ..! నువ్వింత కష్టపడాల్సి వస్తుందని తెలిస్తే, నేనంత కష్టపడకపోదునే.." అన్నాడు చిలిపిగా .</p><p>" ఛీ....ఫో .." అంది సిగ్గులమొగ్గవుతూ - </p><p>" నీ కష్టం మాట దేవుడెరుగు..యిప్పుడు నాకెంత కష్టకాలం దాపురించింది..? " అన్నాడు బాధగా.</p><p>" ఇప్పుడు నీకొచ్చిన కష్టం ఏమిటే..?" ప్రశ్నిస్తూ అతనై తలను తన హృదయానికి హత్తుకుంది. </p><p>" ఇప్పట్లో నీ దాపుకొచ్చే సుఖం..మరి దరిదాపుల్లో లేదు కదా..? " చిలిపిగా చూస్తూ అడిగాడు.</p><p>" ఛీ..పాడు..నీకెప్పుడూ అదే ధ్యాసా..? " ప్రశ్నించింది కసురుతూ.</p><p>" శయనమందిరంలో రంభవై నువ్వు రెచ్చగొడుతుంటే , ధ్యాస అన్నమాటేమిటి..శ్వాస కూడా అదే అవుతుంది..</p><p>"పిచ్చికన్నా..! ఆ ప్రేమే కదరా మరో జీవికి శ్వాస నిస్తుందిప్పుడు.." అంది మైధిలీ అతన్ని మరింత అక్కున చేర్చుకుంటూ -</p><p>ఆమె మెడవంపులో తన ముఖాన్ని దాచేసాడు వికాస్ తెలియని దిగులుతో, అంతే బాధతో చేర్చుకుంది మైధిలీ అతడ్ని -వారీ రీతికి ముఖ్య హేతువు రేపటినుండి వారి దరికానున్న 'ఎడబాటు ' వారి ప్రేమసౌరభం ఆ గదిలోనే కాదు, వారి మది లోనూ చోటో తిసుకుంది -<br />*****<br />మనిషి జీవితం లోకి మరోమనిషి ప్రవేశించడమే వింత. అదే సొంత మనిషైతే అది అవుతుంది మరింత. తనని మరచి మరోమనిషి నేవలో మునిగిపోయిన భార్యను గమనిస్తూనేవున్నాడు వికాస్ ఉదయం నుంచి. అవే సేవలు యింతకాలం గుత్తంగా తానొక్కడే పొందాడు. ఉదయం వచ్చిన దగ్గర్నుంచి భార్యను ఏకాంతంలో కలిసే అవకాశమే చిక్కలేదు. ఇల్లంతా ఒకటే సందడి. వచ్చిపోయే వారితో ఒకటే హడావుడి.ఆ రాత్రి పదిగంటలు దాటుతుండగా అన్నిపనులూ చక్కదిద్దుకుని గదిలోకి వస్తూ, భర్తను చూసి కిసుక్కున నవ్వింది. ఆ నవ్వు పగతో వున్న పాముని రెచ్చగొట్టేది, కోపంతో వున్న మనిషికి తాపం పెంచేది. మెల్లగా వచ్చి టేబుల్ పైన పాలగ్లాసునుంచుతూ, తన జడలోని మల్లెపూలని ఆతని నాసికాపుటాలకి తాకించింది. అసలే విరహతాపంతో వున్న వికాస్ మదిని మరింత బాధించాయి...ఆ పూల వాసనలు ... ఆ బాల చేతనలు -</p><p>" బాబు ఎలా వున్నాడు..?" ప్రశ్నించింది మెత్తగా ఆతని కాళ్ళు వత్తుతూ.</p><p>"వాడికేం..వాడు బాగానే వున్నాడు..వాడి బాబే..."</p><p>" ఈ పెదబాబుకి ఏమైందంటా..? " అడిగింది అతని కాళ్ళ వేళ్ళ మొటికలు విరుస్తూ.</p><p>" ఇప్పుడు గానీ గుర్తుకురాలేదా మొగుడు..?" అడిగాడు చిరు కోపంగా.</p><p>"అయ్యా..! మహానుభావా..! ఏంచెయ్యమంటారు నన్ను..? ఇప్పుడు నేను ఇద్దరి పురుషుల ఉమ్మడి దాసిని.." అంటూ లేచివచ్చి అతని కళ్ళల్లోకే చూస్తూ..చెంతకు చేరింది -</p><p>ఆమె స్వచ్ఛమైన ప్రేమతో కూడిన చిరునవ్వు, అతని కోపానికి ఉపశాంతిని కలిగించింది. గట్టిగా హృదయానికి హత్తుకున్నాడామెను వికాస్ . లతలా అల్లుకుపోయింది మైధిలీ అతడ్ని -</p><p>వైకుంఠపాళీ లాంటి కామకేళిలో మొదటి నిచ్చెన ఎక్కారిద్దరూ. బందీయై వున్న ఆమె కుచములకు స్వేచ్ఛను ప్రసాదించాడు వికాస్. ఆనందంతో కదలాడసాగాయి ఆ పాలపుంతలు. వాటినే తదేకంగా చూస్తున్న వికాస్ కి ' చేమకూరి వెంకట కవి ' వ్రాసిన 'హృదయ విలాసం ' లోని రసరమ్య పధ్యం గుర్తుకువచ్చింది. అది సుభద్రను మొదటిసారిగా చూసినప్పుడు అర్జునునికి కలిగిన విరహవేదన....!</p><p>" కలిగెబో యీ ఇంతి కులుకుగుబ్బలు జూడ శీతశైలాదుల సేవఫలము..కలిగెబో యీ భామ కటి విలాసము జూడ, భూప్రదిక్షణము సల్ఫుటకు ఫలము...." </p><p>అలా అమె అంగాలతో తన అనుభవాన్ని జత చేసుకుంటూ.....ఇంకా ఇలా.......</p><p>"తన్వి తీరంగ నింక నీతన్వి గూడి, సరస సంభోగ సల్లాప సరణి దేలు..నాడుగా ఫలియించుట ..నా తఫము...." అనుకున్నాడు అర్జునుడు.తాను హిమగిరులను సేవించాడు కాబట్టి, ఆమె కుచద్వయాన్ని వీక్షించుట వలన ఆ యాత్ర ఫలవంతమైనట్టు, భూప్రదిక్షణము చేయుటవలన కలుగవలసిన ఫలము, ఆమె పిరుదుల సొగసు చూడటం వలన కలిగినట్టూ భావిస్తూ....తనివి తీరేలా ఆ చిన్నదానితో కూడి, సరస సల్లాపములతో, సంభాషణా చాతుర్యములతో సంభోగమున తేలినప్పుడు కదా ..! నా యీ తఫము పలియించింట..." అంటూ తన విరహవేదననూ, నరక యాతననూ తెలియచేసాడు అర్జునుడు, శ్రీ చేమకూర వెంకట కవి పుంగవుని ద్వారా లోకానికి ....అనుకున్నాడు వికాస్ తనలో కలుగుతున్న భావనలను గమనించి -</p><p>భార్య కాబోయే మనిషి పొందుకోసం అర్జునుడు అలమటిస్తుంటే, భార్య అయిన మనిషి పొందుకోసం పరితపిస్తున్నాడు వికాస్ వుదయం నుంచీ -</p><p>' స్మరుని సమ్మోహానాస్త్రానికి సమ్మోహితులైన వారిర్వురూ నరులే...శృంగార రణరంగాన సవ్యసాచులే ' -</p><p>చేతివేళ్ళకొసలను నెమలిపింఛాలుగా మార్చి, ఆమె తనువంతా స్పృశించాడు వికాస్. అతని పెదవుల తడి ఆమెకు మరింత వేడిని రగిల్చింది. పరవళ్ళు త్రొక్కుతున్న కోరికల సెలయేరు నిండుగా ప్రవహించసాగింది ఆమె మోములో. బహుశా అతని చేయి తాకిందేమో,ఒలికిపోసాగింది ఆమె ఒంటిపై, ఆమె కుచ కుంభాలలోని క్షీరం. పారవశ్యంతో మైధిలీ మేను తడుస్తూండగా, సహించలేని వికాస్ కలహానికి దిగాడు మరుని శరంతో -ఆమె చేతులు అతడిని గట్టిగా బంధించివేస్తున్నాయి. గోళ్ళు గిచ్చుతున్నాయి. పళ్ళు కొరుకుతున్నాయి. కానీ మనసు మాత్రం ప్రార్ధిస్తుంది. 'భరించలేని బాధను కలిగిస్తున్న ఆ మీనకేతునుని వధించమని </p><p>' -ఇద్దరిలోనూ ఒకటే కాంక్ష..అది తమ విరహానికి తగిన శిక్ష - అలా ఒకరిలో ఒకరు లీనమౌతున్న క్షణాన, యిద్దరూ కరిగి ఒక్కరే అవుతున్న క్షణాన....కలిగింది ఓ..అవాంతరం..వారిర్వురీ జీవితాలలోనూ ఈ అవాంతరం..</p><p>ఉలిక్కిపడ్డారిద్దరూ ఒక్కసారే -'కేర్ కేర్ ' మంటూ ఏడుస్తున్నాడు ఉయ్యాలలోని బాబు. అప్పటివరకూ ఆమె మోములో కనిపించిన ఉత్తేజపు దీప్తి ఒక్కసారిగా మాయమైంది. ఇంకా ఆ ప్రకంపనాలకి లోనైవున్నాడు వికాస్.బలవంతంగా భర్తను పక్కకు నెట్టి, ఒక్క ఉదుటున ఉయ్యాల వద్దకు పరిగెత్తి... ' నా కన్నే...నా బాబే..' అంటూ బాబుని హృదయానికి హత్తుకుంది మైధిలీ. </p><p>' అమ్మ ఆలింగనమే ' సగం ఆకలి తీర్చినట్లుంది బాబుకి- ఏడుపు ఆపాడు మెల్లగా -వాడి నోటికి తన స్తనాన్ని అందించింది మైధిలీ. అవురావురుమంటూ పాలు తాగసాగాడు బాబు. ఆమె మాతృత్వపు మధురిమను తనివి తీరా చూస్తున్నాడు వికాస్ ..ఎంతో ఆశ్చర్యంగా -బాబుకు పాలుపడుతూ, భర్త వైపు చూసింది మైధిలీ ఎంతో జాలిగా- ఆతని స్థితి ఆమెకు జాలి కలిగించి బాధ కలిగించింది. ఏం చెయ్యగలదు తను యిలాంటి పరిస్థితిలో...అతని ' అర్ధాంగి 'గా తనకూ కలుగుతుంది ఆ బాధ.</p><p>" భర్తపై వసివాడని ప్రేమున్నా..పసికూనే ప్రాణం కన్నా మిన్న ..తనకైనా..ఏ తల్లికైనా...!</p><p>బాబుకు పాలుపడుతూ మైధిలీ మురుస్తుండగా, మెల్లగా వచ్చి ఆమె మరో స్తనాన్ని ఆక్రమించాడు వికాస్ తన నోటితో. ఉలిక్కిపడింది మైధిలీ.</p><p>" ఛీ..ఛీ.. ఎమిటీపాడు పని వికాస్..లే ముందు.." భర్తను కసురుతూ బాబు వైపు చూసింది. వాడు ఎందుకో నవ్వుతున్నాడు. సిగ్గుపడిపోయింది అంతలోనే...</p><p>" నీకే చెప్పేది..నీకసలు సిగ్గుగానీ, బుద్ధిగానీ వున్నాయా..? లే..లే.." కసిరింది కోపంగా-ఉన్నాయన్నట్లు తలూపాడు తను చేస్తున్న పనిని ఆపకుండానే-</p><p>" నీకే చేప్పేది..ముందు లే.." సీరియస్ గా కసిరింది ఈసారి. </p><p>"చలం గారు ఏమన్నారు ? " అడిగాడు వికాస్ తనూ సీరియస్ గా మొహంపెట్టి.</p><p>"ఆ ఏమన్నారూ..? " అన్నట్టు చూసింది తీక్షణంగా</p><p><span class=""></span>"స్త్రీ హృదయంలో వుండే మాతృత్వాన్ని అనుభవించని ప్రియుడు, స్వర్గానికి అంథుడు " చెప్పాడు గొప్ప విషయంలా -"ఛాల్లే..చాలా మంచి మాటే చెప్పాడు..లేముందు.." తన ఒడిలో నుంచి అతడిని తోసే ప్రయత్నం చేస్తోంది మైధిలీ సిగ్గుతో నలిగిపోతూ.</p><p>"కానీ నేను అంథుడిని కాను...పాంథుడిని.." అన్నాడు మరలా తన పనిలో పడుతూ.</p><p>ఏం చెయ్యగలదు అటువంటి పిచ్చిప్రియుడిని ...అల్లరి మొగుడిని..ప్రేమున్న ఆ ఆడది...??? దొంగలాగా వచ్చి తన ఆహారాన్ని హరిస్తున్న తండ్రిని విచిత్రంగా చూసాడు బాబు ' ఇది నా సొత్తు కదా! ' అన్నట్టు-</p><p>"ఆ లుక్ ఏమిటిరా ? ఇక్కడ నీకూ-నాకూ సమాన హక్కు.." అన్నాడు వికాస్ బాబు బుగ్గపై మెల్లగా తడుతూ- </p><p>నిజమే ! ఇద్దరికీ సమానమైన హక్కే వుంది. ఒకరికి తనువిచ్చిన హక్కు. మరొకరికి మనువిచ్చిన హక్కు. రెండో వారికే <span class="">శాశ్వత ఎప్పటికైనా</span>...!!</p><p>పసికూనలై తన ఒడికోనలో ఒదిగి పరవశిస్తున్న...ఆ యిద్దరి పురుషులని హృదయానికి హత్తుకుంది మైధిలీ ఎంతో పారవశ్యంగా -</p><p>ఇద్దరికీ చెరోరకమైన 'ఆకలి '... వారిద్దరికీ ఒకటే వాకిలి...తన తనువే వాళ్ళకి ఆకలి 'లోగిలి '-</p><p>ఒకరి ఆకలిని తీర్చేటందుకు 'తల్లై' -మరొకరి ఆకలిని తీర్చేటందుకు ' ఆలై ' -</p><p>ఏకకాలంలో వారిద్దరి ఆకలిని తీర్చే ప్రయత్నం చేస్తుంది మైధిలీ....</p><p>'తన మేనుని సగం చేసి ' ... భోజ్యేషుమాతై ...!!!<br />***** </p><br /><p> ( స్వాతి సపరి వార పత్రిక .... ఏప్రియల్ ఇరవై , రెండు వేల ఒకటో వత్సరం.. )</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-1851452181585256930?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7651820886676407419.post-19801084052107357482008-12-08T08:40:00.002-08:002008-12-10T03:38:54.653-08:00కొండగాలి మనుషుల్ని వణికిస్తుంది.మనసుల్ని కొరికేస్తుంది.కొండపైన వున్న గెస్ట్ హౌస్ మూలానా చలిగాలి మరింత చెలరేగి పొతూఉంది. అక్కడ కూర్చున్న ఐదుగురు పంచ పాండవులు కాదు.ప్రపంచతంత్రంలో మిత్రభేదం లేకుండా విత్తలాభం తెలిసిన వుద్దండులు.<br />అది ప్రొజెక్ట్ క్రాంట్రాక్టర్ చంద్రశేఖర్ ఎరేంజ్ చేసిన పార్టీ. మిగతా నలుగురూ అతని వ్యాపార సామ్రాజ్యానికి నలుదిక్కులుగా దక్షిణ మేస్తూ రక్షణ నిచ్చే కాసుల కాపరులు. హోదాకి చీఫ్ ఇంజినీర్ అయిన ఆదాయానికి పరమ చీప్ ఇంజీనీర్ గా ముద్రపడ్డ చీఫ్ ఇంజినీర్ మాధవరావు, లంచానికి-మంచానికి ఎక్స్ క్లూజివ్ ఇంజినీర్ గా పేరుపడ్డ ఎగ్సి క్యూటివ్ ఇంజినీర్ హరివిఠల్, చీఫ్ ఇంజినీర్ కనుసన్నల హింటులకు తన ఇండెంటును కలిపి తన ఉధ్యోగమే మనిమింట్ గా మార్చివేసిన ఆఫీస్ సూపరింటెండెంట్ రంగనాధం, 'నా లెక్కాగితే మీ డొక్కాగుతుంది ' అంటూ పళ్ళు ఇకిలిస్తూ తన విషపు కోరలను చూపే ఎకౌంట్స్ ఆఫీసర్ ఫణిభూషణం.<br />వీళ్ళు తమ లౌక్యంతో సౌఖ్యాలను సొంతం చేసుకునే పబ్లిక్ సర్వెంట్స్ - ప్రైవేట్ మర్చంట్స్.<br />విస్కీని గ్లాసుల్లోకి సమంగా ఒంపుతున్నాడు రంగనాధం. అందరికీ గ్లాసులను అందించి తన గ్లాసులోని విస్కిని ఒక చుక్క నేలమీదకి ఒంపి తాగనారంభించాడు.<br />" మందు కొట్టేటప్పుడూకూడా ఈ సెంటిమెంట్స్ ఏంటండీ బాబు " అడిగాడు ఫణిభూషణం. " చిన్నప్పటినుంచి అలవాటు..ఏది తిన్నా తాగినా ఇది తప్పదు " గొప్ప విషయంలా చెప్పాడు రంగనాధం.<br />"పుట్టుకతో వచ్చిన బుద్ధి పుడకలతో గాని పోదు.." వెటకారంగా చెప్పాడు హరి విఠల్<br />" మన రంగనాధం గారికి ఇది పుట్టుకతో వచ్చింది కాదు..ముట్టుట వలన..ఐ..మీన్ గ్లాసు పట్టుట వలన వచ్చింది " నవ్వుతూ చెప్పాడు చంద్రశేఖర్. నవ్వారందరూ.<br />" ఇవాళకూడా ఇంటికి వెళ్ళేసరికి లేట్ అయ్యేటట్టేవుంది..ఈరోజు కూడా ఇంట్లో రామాయణమే " చెప్పాడు రంగనాధం వాచీ చూసుకుంటూ.<br />" ఏ రామాయణమండోయ్..? " వ్యంగ్యంగా అడిగాడు ఫణిభూషణం.<br />"బాల రామాయణమే.." తాపీగా చెప్పాడు రంగనాధం.<br />" పిల్లలు గొడవ చేస్తున్నారా..? " ప్రశించాడు మాధవరావ్ మెల్లగా సిప్ చేస్తూ.<br />" పిల్లలు కాదు సార్..పెళ్ళామే.." వివరించాడు రంగనాధం.<br />" మరి బాల రామయణమంటున్నారు ..?" ప్రశ్నించాడు హరివిఠల్.<br />" అదేనండి బాబు..మా ఆవిడ పేరు బాలాత్రిపుర సుందరి.." చెప్పాడు రంగనాధం. ఘొల్లున నవ్వారందరూ, అతనుచెప్పిన తీరుకు.<br />" ఈ ఆడోళ్ళు మరీ విచిత్రమండి..సంపాదన లేకుంటే సన్యాసికింద జమ కడతారు. సంపాదనలో పడి..ఇలా కాస్త లేట్ గా ఇంటికి వెళ్ళామా అంటే..యివెక్కడి సన్నాసి అలవాట్లు అంటూ గోల చేస్తారు..రెండు నాల్కలు వాళ్ళకి.." చెప్పాడు ఫణిభూషణం.<br />" అందుకే వున్న ఒక్క నోరు గట్టిగా మూయించలా .." చెప్పాడు చంద్రశేఖర్.<br />" శెభాష్..బహు బాగా శెలవిచ్చారు.." అరిచి చెప్ప్పాడు రంగనాధం.<br />" వాళ్ళు అనేదాంట్లోనూ అర్ధముంది. మీరు ఏదైనా చెయ్యండి..ఏంతైనా సంపాదించంది..ఇన్ టైం లో చెయ్యమని వాళ్ళ అర్ధం.." ముసిముసినవ్వులు నవ్వుతూ చెప్పాడు మాధవరావ్.<br />" ఓహో..బ్రహ్మండంగా శెలవిచ్చారు..గురువు గారు..దీపం వుండగానే ఇల్లు చక్కదిద్దుకోమన్నట్లు...సీట్లొ....." నాలిక కరుచుకుని మాధవరావ్ కాలిమీద గట్టిగా కొట్టాడు రంగనాధం.ఎంత గొప్పగా చెప్పారన్నట్లు చూస్తూ. మూడుపెగ్గులు పడగానే చనువు ముదురుతుంది రంగనాధానికి. అదే నచ్చదు మాధవరావ్ కి . కడుపు మండింది అందుకే.<br />" ఇలా మంచినీళ్ళు తాగినట్లు తాగితే, చక్కదిద్దుకునే మాట దేవుడెరుగు..దీపమే ఆరిపోతుంది.." చెప్పాడు మాధవ రావ్ కాస్త కోపంగా.<br />" అనుకుంటాం గాని సార్..! సిగెరెట్ తాగితే లంగ్ క్యాన్సర్ అని, మందు కొడితే బ్లడ్ క్యాన్సర్ అని ..పోయేరోజు వస్తే ఏలానూ పోతాం.. " చెప్పాడు హరివిఠల్. గ్లాసులోకి విస్కినీ ఒంపుకుంటూ.<br />"ఏమంటారు చంద్రశేఖర్ గారు ? సీన్ వున్నప్పుడే..ప్లాన్ చేసుకోవాలి..." అన్నాడు అతడ్నికూడా కలుపుకుంటూ.<br />."మీరు చెప్పింది నిజమే, మాగ్గాళ్ళ కంటే ఏవో దిక్కుమాలిన అలవాట్లుంటాయ్ రోగాలు వచ్చాయనుకోవచ్చు.. మరి ఆడవాళ్ళకొచ్చే క్యాన్సర్ల సంగతేమిటి..? " ప్రశ్నించాడు చంద్రశేఖర్ అందరివంకా చూస్తూ.<br />తలుపు తీసిన చప్పుడైతే తిరిగి చూసారు అటువైపు. తలుపు అవతల నిలబడి వున్నాడు చంద్రశేఖర్ తరుపున పనిచేసే సైట్ సూపర్ వైజర్ బాల్ రెడ్డి.<br />" సారి సార్..మీకు ఫోను..ఇంట్లో ఎవరికో సీరియస్ అంట..మిమ్మల్ని వెంటనే బయలుదేరి రమ్మనారు.." మెల్లగా చెప్పాడు బాల్ రెడ్డి.విన్న చంద్రశేఖరానికి పిచ్చకోపం వచ్చింది.<br />" ఫూల్ ఎవరికిరా.. సీరియస్..? " కొపంగా అడిగాడు చంద్రశేఖర్.<br />" సరిగ్గా వినిపించలేదు సార్..డిస్టర్ బెన్స్ వస్తుంది..మిమ్మల్ని ఉన్నపళంగా..." ఆగిపోయాడు బాల్ రెడ్డి, చంద్రశేఖర్ కళ్ళల్లో కోపాన్ని చూసి.<br />" ఈడియట్ ..ఏ పనీ సరిగా చేసి ఏడవ్..ఫో బయటికి.." కసిరాడు కోపంగా. మొహం చిన్నబుచ్చుకుని వెళ్ళాడు బాల్ రెడ్డి.<br />గ్లాసులోని విస్కిని ఒక్క గుక్కలో మింగాడు చంద్రశేఖర్ ఆలోచనలో పడి. మండింది గొంతు. అది సోడా కలపని విస్కి. కళ్ళల్లోకి నీళ్ళొచ్చాయి. గబగబా వాటర్ బాటిల్ ని ఎత్తి గొంతులోకి వంపుకున్నాడు. పళ్ళమధ్య మాంసం ముక్క నలిగిపోతున్నది. ఒంట్లో రక్తం మరుగున్నట్లుంది. మాట్లాడవలసిన బిజినెస్ మేటర్ చాలానే వుంది. మధ్యలో వెధవ న్యూసెన్స్.. ఇంతకీ తేడా ఎవరికి ? తండ్రికా ? తల్లికా ? ఆలోచిస్తున్న కొద్దీ బుర్ర వేడెక్కుతుంది. గ్లాసు మరలా కాళీ అయ్యింది.<br />"మరి ఇప్పుడే బయలుదేరతారా..? " ప్రశ్నించాడు హరివిఠల్. తలూపాడు చంద్రశేఖర్. "హైద్రాబాద్ దాకా వెళ్ళాలి కదా..మరో పెగ్గు వేషుకోండి.."వూగిపోతూ చెప్పాడు రంగనాధం. వద్దని తల అడ్డంగా వూపాడు చంద్రశేఖర్.<br />ఎవరితోనూ మాట్లాడబుద్ధి వేయడం లేదు అతనికి.అందరివద్దా సెలవు తీసుకుని బయలుదేరాడు చంద్రశేఖర్. ఎంత అలోచించినా సీరియస్ అయ్యింది ఎవరికో అర్ధం కావడం లేదు. మత్తు ఆలోచనలను ముంచేసింది. మనిషిని నిద్రలోకి జార్చింది. కారు వెనుకసీట్లో వాలిపోయాడు చంద్రశేఖర్. కారు ముందుకు దూసుకుపోతుంది.<br />*****<br />సివిల్ ఇంజినీరింగ్ చేసి కాంట్రాక్టర్ వృత్తిని చేపట్టాడు చంద్రశేఖర్. శ్రీశైలం ప్రోజెక్ట్ లో పెద్ద కాంట్రాక్టర్. వ్యాపారంలో లాభం- వ్యవహారంలో ముభావం , అదీ అతని స్వభావం. సొమ్ముకు అమ్మకం కానిది ఏదీ లేదన్నది అతని నమ్మకం.హైద్రాబాద్ కి డబ్బై కిలోమీటర్ల దూరాన గల 'నారాయణపురం ' అతని స్వస్థలం. తండ్రి పట్వారీగా పనిచేసి సంపాదించిన ఆస్తులకంటే నాలుగైదు రెట్లు ఎక్కవే సంపాదించాడు ఈ వృత్తిలో కొచ్చి. ఆ వూళ్ళో అత్యంత ధనవంతుల కుటుంబం అతనిది. పల్లెలో పుట్టినా, పట్నవాసపు వాసనలు పీల్చిన తరువాత, పల్లెటూరంటేనే పరమ చిరాకు అతనికి.<br />అతని భార్య ' శకుంతల ' అతనికి పూర్తిగా భిన్నం. అగ్రి కల్చరల్ బి.యస్సీ చదివిన మహిళ. అంతలా చదువుకున్న ఆడవారు మరెవ్వరూ ఆ వూళ్ళో లేరేమో..? తను చదువుకున్న చదువు సార్ధకం కావాలంటే 'పల్లే' దానికి అనువైన నెలవు అనుకుంది. ఆమె అంటే ఇంట్లో వారికే కాదు..వూళ్ళో వారికి కూడా అమితమైన గౌరవాభిమానాలు -ప్రేమానురాగాలు.<br />******<br />కారు దుమ్ము రేపుకుంటూ దూసుకుపోతుంది. పల్లెజనాలు ఆగి నిలబడి విచిత్రంగా చూడసాగారు. కారు కుదుపులకు మెలుకువ వచ్చింది చంద్రశేఖరానికి. నారాయణపురం ఇంకా కిలోమీటర్ దూరంలో వుంది. రాత్రి తాలుకా సంఘటనలు మెల్లగా గుర్తుకు రాసాగాయి. ఆలోచనలు కందిరీగల్లా ముసురుకుంటున్నాయి మనసుని-కారు ఇంటి సందు మలుపు తిరుగుతుండగా గమనించాడు చంద్రశేఖర్, ఇంటిముందు జనం గుమిగూడి వుండటాన్ని. మనసులో కీడు తొంగి చూసింది తండ్రివైపు- ఏమయ్యుంటుందీ ? మళ్ళా హార్ట్ ఎటాక్ గానీ వచ్చిందా ? అలోచనాకెరటం ఉవ్వెత్తున లేచింది మనసులో, తండ్రి గురించిన బాధలా - తండ్రి రూపం, పట్వారీగా ఆయన దర్జా, బతికిన శైలీ గుర్తుకురాసాగాయి -<br />కారు ఇంటిముందు ఆగింది. అందరి మొహాల్లోకి తొంగి చూసాడు లోపలినుంచే. కళ్ళు చింత నిప్పుల్లా ఎర్రగా వున్నాయి. అది గుండెలోతుల్లోని దు:ఖం వలనో, గొంతు వరకు తాగిన లిక్కర్ వలనో తెలియదు. ఒంట్లోని శక్తిని కూడదీసుకుంటూ క్రిందకు దిగాడు మెల్లగా.<br />" శేఖర్ అన్యాయం అయిపోయిందిరా " కౌగిలించుకుని బావురుమన్నాడు చంద్రశేఖర్ బాల్య స్నేహితుడు రాఘవ.<br />మనసులో సుళ్ళు తిరుగుతున్న బాధ కళ్ళల్లో కనిపించింది. " నాన్నా..." అంటూ గుండె రోదిస్తుండగా వినిపించాయా మాటలు.<br />" దేవుడా..! ఎంత దుర్మార్గుడివిరా..! మేమేం పాపం చేసినామనిరా ఇంత దారుణం చేసావ్..? నీకు మొక్కిందానికి..మాసావు మమ్మల్ని సావమనా దాన్ని తీసుకుపోయావ్...?" గుండేలవిసేలా విలపిస్తున్నాడు చంద్రశేఖర్ తండ్రి సీతారామయ్య. షాకైపోయాడు చంద్రశేఖర్. చనిపోయింది తండ్రి కాదు.. మరి తల్లా..?<br />తట్టుకోలేకపోయాడు ఆ ఆలోచనకే. ఒక్కక్షణంలో తెలియని . ఇప్పటికీ తనని చిన్నపిల్లాడిలా భావించి మాట్లాడే తల్లి...కన్నతల్లి..ఇకలేదు..కొండను ఢీ కొన్న అలలా చిధ్రమైంది మనసు." అమ్మా.." అంటూ అరిచాడు గుండె పగిలేలా..ఘొల్లుమన్నారు జనం చంద్రశేఖరాన్ని చూసి. ఒక్కసారిగా విషాదం విలయతాండవం చేసింది ఆ ప్రాంగణమంతా. అందరి కళ్ళల్లోనూ కన్నీరు.అందరూ ఒక్కసారిగా అనాధలైన తీరు..."అమ్మా.." అంటూ విలపిస్తూ వడివడిగా అడుగులేసాడు చంద్రశేఖర్ మిద్దెలా వున్న అరుగుమీదకి-<br />" నాయనా చంద్రం..నీ బ్రతుకు అన్యాయమై పోయిందిరా..అన్యాయం అయిపోయింది..వెళ్ళిపోయిందిరా..మనల్ని అన్యాయం చేసి..నాయనా..అయ్యో.." అంటూ విలపిస్తున్న 'తల్లి 'ని చూసి స్థాణువైపోయాడు చంద్రశేఖర్. అడుగుముందుకు పడలేదు. కాళ్ళ వద్దే వుంది శవం- అతి చేరువగా-<br />'అతనితో పాటు ఏడడుగులు నడిచిన కాళ్ళు...' ఇక నడవలేమంటూ అచేతనమై వున్నాయి. పెళ్ళి నాడు అతని కాలుని సుతిమెత్తగా స్పృశించిన ఆమె కుడికాలి బొటనవేలు, ఎడమకాలి బొటనవేలుతో బంధమై, ఈ జన్మబంధాన్ని తెంపుకుని నిశ్చలంగా వుంది. అర్ధాంగిగా అతని నిండు జీవితానికి పూర్తిగా అర్ధాన్ని యివ్వాల్సిన మనిషి...యిలా అర్ధాంతరంగా వెళ్ళిపోయింది మరలిరాని లోకాలకి -<br />ఊహించని ఉత్పాతం ఉప్పెనై ఆతని హృదయాన్ని ముంచెత్తింది. శోకసంధ్రమైన మనసులోని దు:ఖం తన తీరాన్ని దాటి కళ్ళను చేరుతుంది. కన్నీళ్ళు పొరలుపొరలుగా కళ్ళను కమ్ముతుండగా, అస్పష్టంగా చూసాడు చంద్రశేఖర్ భార్యవంక. నిర్మలంగా వుంది ఆమె మొహం...ఎప్పటిలానే -<br />"ఎంత అన్యాయం చేసావ్ శకుంతలా..? నీకేం ద్రోహం చేసానని ఇంత శిక్ష విధించావ్..? నువ్వు లేకుండా ఎలా బ్రతకాలి..? చెప్పు..శకుంతలా..చెప్పు..? ఎంత అన్యాయం చేసావ్ మమ్మల్నందర్ని..? " చంటిపిల్లాడిలా విలపిస్తున్నాడు చంద్రశేఖర్.<br />ఇప్పుడతను కోట్లకు పడగెత్తిన రారాజు కాడు.జీవితపు తోడు పోయి, జీవితాంతం గోడు మిగిలి, గుండె పగిలి రోదిస్తున్న..'అనాధ '-<br />"డాడీ..అమ్మను బ్రతికించండి డాడీ..అమ్మకావాలి డాడీ..అమ్మకావాలి.. అమ్మా.. అమ్మా..ఒక్కసారి చూడమ్మా..అమ్మా..ఒక్కసారి.." అంటూ అతడిని కౌగిలించుకుని విలపిస్తున్నారు పిల్లలు. హృదయవిదారకంగా విలపిస్తున్న కూతుర్నీ,కొడుకునీ తన గుండెలో పొదవికుంటూ...<br />" వెళ్ళిపోయింది తల్లీ..వెళ్ళిపోయిందిరా..మనల్ని మోసం చేసి మీ అమ్మ వెళ్ళిపోయిందిరా..శకుంతలా..ఎంత అన్యాయం చేసావ్.."బావురుమన్నాడు చంద్రశేఖర్ భార్య తల వద్ద కూలబడిపోయి.<br />అందరి హృదయాల్ని కలచివేసింది ఆతని దు:ఖం. ఆమె తాలుకూ అనుభూతులు. .వేదనలై..రోదనలై.. ప్రతిధ్వనించాయి అందరి గుండె లోతుల్లోంచి.<br />" ఊర్కో..శేఖర్..ఊర్కో..నువ్వుకూడా ఏమిటిలా..? చిన్నపిల్లడిలా ..? సముదాయిస్తున్న రాఘవ గొంతు పెగల్లేదు..శోకంతో నిండిపోయింది -<br />పిచ్చివాడిలా భార్యనే చూస్తుండిపోయాడు చంద్రశేఖర్. ఆమె స్మృతులు, అనుభూతులు అలలై ఎగసిపడుతున్నాయి అంతరంగాన-శోకసంద్రాన...!<br />" ఎన్నో నవ్వులు..ఎన్నో మాటలు..ఎన్నో సరదాలు..ఎన్నో సరసాలు..ఎన్నో కోపాలు..ఎన్నో తాపాలు..ఎన్నో సేవలు..మరెన్నో ఆశలు..అన్నీ నిండివున్నాయి తనలో, ఆమెతోటి -రాజహంస పాలునీ, నీళ్ళనీ వేరుచేసి పాలునే సేవించినట్లు, ఆమె సుఖదు:ఖాలనీ వేరుచేసి, తమకు సుఖాల్నే పంచింది..ఇప్పుడు సుఖంగా వెళ్ళిపోయింది..దు:ఖాన్ని మిగిల్చి..దూరం తెలియని తీరాలకు -ఎంతో ఖుషీగా వుండే మనిషి. విలాసాన్నంతా తన సొంతం చేసుకుని, విషాదాన్ని మిగిల్చింది తన వాళ్ళకి - "శకుంతలా..! నీ మనసులోని ఆర్తిని వినలేకపోయాను. నీ శరీరంలోని రోగాన్ని గమనించలేకపోయాను..అందుకు ఇంత శిక్ష విధించావా..? " రోదిస్తున్నాడు చంద్రశేఖర్ కుమిలిపోతూ -<br />" స్త్రీణాంచ చిత్తం పురుషస్య బాగ్యం..అన్నారు పెద్దలు. ఆమె వల్లనేనయ్యా మాకీ భోగభాగ్యాలూ-కీర్తి ప్రతిష్టలూ..అటు చూడండయ్యా...! కష్టం చేస్తేనే గాని పొద్దు గడవని ఈ కూలిజనం ఇవాళ పనికిపోకుండా యిలా విలపిస్తున్నారంటే..యిదేనయ్యా..ఆ తల్లి చేసుకున్న పుణ్యం.! డబ్బుంటే వస్తారా మనుషులు ? ఆళ్ళకు ఏం పంచిందయ్యా.. పిచ్చది..? తన మనసు తప్ప..దేవుడా ! యింతమంది ఉసురుపోసుకుంటావా ..? " విలపిస్తున్నారు సీతారమయ్యగారు చిన్నపిల్లాడిలా -<br />ఆ మాటలు విన్న చంద్రశేఖర్ తలతిప్పి చూసాడు తండ్రివైపు. పై కండువాని నోటికి అడ్డంగా పెట్టుకుని కుమిలిపోతున్నాడు తండ్రి. చుట్టూరా వూరిజనం..కూలి జనం.."అమ్మా..తల్లీ.." అంటూ రోదిస్తున్నారు. సొంత మనిషిని పోగొట్టుకున్నవారిలా - ఇంతమందికి ఎలా సన్నిహితురాలైంది ? విషాదం లోనూ వేధిస్తున్న ప్రశ్న అది..!<br />" నా కోడలు దేవతయ్యా..దేవత..! రైతన్నోళ్ళకి వ్యవసాయం లోనే సాయం చేసిందా ? ఊరికి రోడ్డు వచ్చే విషయం లోనే శ్రమించిందా ? సంఘం పెట్టించి ఆడోళ్ళకు మిషన్లు యిప్పించలా ? ఇంటికోసమే కాదయ్యా..ఊరికోసం తపించింది. పిచ్చిది..మంచి అన్న ప్రతిదాన్ని పోరుపెట్టి నేర్పింది. అది దేవతయ్యా..దేవత..! అందుకే దేవుడు తీసుకుపోయాడు...." చెబుతున్న సీతారామయ్య గారి గొంతు గాద్గదమైంది.<br />తండ్రి చెప్తున్న మాటలకు ఆశ్చర్యపోయాడు చంద్రశేఖర్. నమ్మలేకపోయాడు ఒక్కక్షణం. తన నీడలా వున్నమనిషి ఉనికినే గ్రహించలేకపోయిన మూర్ఖుడు తను...కడసారి ఆమెతో గడిపిన క్షణాలు గుర్తుకువచ్చాయి చంద్రశేఖరానికి. ఆరోజు శ్రీశైలం బయలుదేరుతున్నాడు. అతనీ లగేజ్ రడీ చేస్తుంది శకుంతల.<br />" ఏమండీ..ఈ కాంట్రాక్ట్ పూర్తైన తరువాత..మరో కాంట్రాక్ట్ కోసం ప్రయత్నించమాకండి.." అంది మెల్లగా నచ్చ చెబుతూ. " ఎందుకనీ ? " ప్రశ్నించాడు చంద్రశేఖర్.<br />" మీనాన్నగారి ఆరోగ్యం సరిగ్గా వుండటం లేదు..మీకుచెప్పాలంటేనే ఆయనకు యిబ్బందిగా వుంది. మీ సమక్షంలో ఎక్కువ టైం గడపాలని ఆయన ఆకాంక్ష. మీరు ఇంట్లో వుంటే ద్రైర్యం గానూ వుంటుంది, ఆనందం గానూ వుంటుంది. నాక్కూడా ఈ మధ్య తలంతా నెప్పిగా , తిరుగుతున్నట్లుగా వుంటుంది..ఎక్కడ పడిపోతాననే భయం.." చెప్పింది లాలనగా.<br />" అనవసరమైన ఆలోచనలు తలకెక్కించుకుని మనసు పాడుచేసుకోకు. మీకేం కాదులే. అవకాశాలు ఉన్నప్పుడు వినియోగించుకోకపోతే ఎట్లా..? మనకు కావాలన్నప్పుడు సంపాదించగలమా..? " సీరియస్ గా చెప్పాడు సమాధానం.<br />"అదేదో మీరు యిక్కడే వుండి సంపాదించవచ్చుగా..? "<br />" ఈ పల్లెటూర్లో ఏముంటుందే సంపాదించడానికి..మట్టితప్పా..?"చిరాకుపడ్డాడు భార్యమీద.భర్తకు కోపం వచ్చిందన్న సంగతి గ్రహించింది శకుంతల. బయలుదేరేముందు అతడ్ని చిరాకుపెట్టి పంపడం ఇష్టం లేదామెకు.<br />"అన్నిపనులూ సంపాదనతో ముడిపెట్టడం తప్పండి ఇంజీనీర్ గారు..డబ్బు సుఖాన్నిస్తుందేమో కానీ సంతోషాన్నివ్వదు..గ్రహించండి.." అంది అతని మూడ్ మార్చే ప్రయత్నం చేస్తూ..మరింత కోపం వచ్చింది చంద్రశేఖరానికి. అతను ఆమెలా మాటకారి కాదు.<br />"ఓహో..యిప్పుడు నువ్వు వ్యవసాయంతొ సంపాదించిన దానితోనే సంతోషిస్తున్నావన్నమాట..?<br />"నేను వ్యవసాయంలో ఆదాయాన్ని చూడటంలేదండి. నా చదువుతో నలుగురికి సవ్యమైన సాయం చేస్తున్నాను. అదే ఆనందం నాకు..ప్రేమగా..ఒక విత్తన్నాన్ని నాటి..అది మొక్కై పువ్వులు పూస్తుంటే.." ఉత్సాహంగా చెప్తున్న ఆమె మాటలను మధ్యలోనే తుంచేస్తూ..<br />" వెధవ న్యూసెన్స్...ఎప్పుడూ ఆ మట్టి కబుర్లే.." విసుకున్నాడు చిరాకుగా -బాధపడలేదు శకుంతల. భర్త నైజం పూర్తిగా తెలిసిన మనిషి..అందుకే<br /><span class=""></span>" సారీ.. అయ్యవార్కి కోపం వస్తే ఆపేస్తాను.." అంది చిలిపిగా ఆతని కళ్ళల్లోకి చూస్తూ "డబ్బు విలువ తెలిసి ఏడిస్తేగా.." ఉడుకున్నాడు ఆమె నవ్వుని చూసి.<br />" అయ్యా..! మహానుభావా...! మీరు ధనాశ్వం మీద స్వారీ చేసే రౌతులు..మేము మట్టితో కుస్తీ పట్టే రైతులం..మాగాణీల గురించి తప్ప ..ఏ కాణీల సంగతి మాకు తెలియదు.." అంది అతనికి దగ్గరగా వచ్చి నిలబడి, మూతిని తిప్పుతూ, నవ్వును దాచుకుంటూ..<br /> మనుషులను కుట్టి హింసించే తెనేటీగలను సుమం ఆకర్షించినట్టు- ఆమె స్వచ్చమైన నవ్వు, దానిలో మకరందం లాంటి ప్రేమ, అతడి కోపాన్ని హరించింది.<br />" మాటలకేం తక్కువలేదు.." అన్నాడు ఆమెను బిగి కౌగిలిలో బంధిస్తూ..<br />"మీ చేష్టలకేం తక్కువా ? వదలండి.." అంది విడిపించుకోవాలనే ప్రయత్నాన్ని నటిస్తూ. ఆ ప్రయత్నం అతనికి మరింత ఆనందాన్నిచ్చింది. మనసు మరిన్ని మురిపాలను కోరుకుంది. ఆమెను మరింత గట్టిగా బందిస్తూ, అడిగాడు చంద్రశేఖర్ ప్రేమమీర.<br />"నీకేం కావాలో చెప్పు "<br />"నా మనసులోని కోరికను నేను చెప్పకుండానే, మీరు తెలుసుకోవడం కావాలి.."<br />"పిచ్చిమొద్దు ఎప్పుడూ మాటల్తోనే గెలుస్తావ్.." అంటూ హృదయానికి హత్తుకున్నాడు ప్రేమగా...<br />ఆ..క్షణం తెలియదు అతనికి..అవే కడసారి అనుభూతిని మిగిల్చే క్షణాలని -<br />******<br />కుమిలిపోతున్నాడు చంద్రశేఖర్ అందరికి దూరంగా వెళ్ళి నిలబడి-అనుభూతులు జడివానై వర్షిస్తున్నాయి అతని కళ్ళవెంట. జరగవలసిన పనులు జరిగిపోతున్నాయి కాలంతో పాటే-మంచితనంతో మెరిసి, అందరి మనసుల్లో మురిసి, సాయం సంధ్య అరుణకాంతిలో కలసి, ' చితి మంటల్లో స్మృతిగా మారిపోయింది శకుంతల ' -<br />******<br />భార్యా వియోగం చంద్రశేఖర్ జీవితంలో ఎంతో మార్పును తీసుకువచ్చింది. ఇప్పుడు మునుపటిలా అతనిలో సంపాదన మీద ధ్యాస లేదు.'తనవి ' అన్న వాటి మీద, తన వారి మీద 'తనివి 'తీరని ప్రేమను పెంచుకున్నాడు. తల్లితండ్రలకు సేవచేస్తూ, ఆ పల్లె జన జీవన వికాసానికి దోహదపడుతూ, మిగిలిన తన జీవితాన్ని సార్ధకం చేసుకోవాలను కున్నాడు.<br />.ఇంతకాలం ఆడంబరాల వలయం చుట్టూ తిరిగిన ఆతని అంతరంగం ఇప్పుడు ప్రేమానురాగాల నిలయమైంది. ఊరిప్రజల హృదయాల్లో కొలువైయ్యాడు కొండంత అండలా.<br />"మొదటిసారి వ్యవసాయంలోకి దిగి, రతనాలనూ, రాజనాలనూ పండించాడు మన చంద్రశేఖర్..ఆ హస్తవాసి అటువంటిది మరి.." అని మురిపెంగా చెబుతున్న ప్రజల మన్నలను, నిండుగా పండిన వరికంకుల్లో చూస్తున్నాడు చంద్రశేఖర్ పొలం గట్టున కూర్చుని..<br />'ధాన్యలక్ష్మి ' నిండు చూలాలై కనుచూపుమేర తన పొలాన్నంతా ఆక్రమించుకుని పరుండినట్లుగా వుంది..పంటను చూస్తుంటే..!ఆలోచిస్తున్నాడు చంద్రశేఖర్.<br />ఎంతోమంది తనలా. మనిషి బ్రతికివుండగా వారి ఉనికిని గ్రహించక, చేజారిన తరువాత విలపిస్తారు జీవితాంతం. 'వస్తువైనా మనిషైనా బ్రతికివుండగా భధ్రంగా చూసుకునే వారు ఎంత అదృష్టవంతులు ? "వస్తువులో కూడా ప్రాణాల్ని చూడగలుగుతున్నాడిప్పుడు చంద్రశేఖర్.<br />తనలో కలిగిన మార్పుని చూసి " శకుంతల " ఎంతో పొంగిపోయేది. పిచ్చిది..జీవితాన్ని ఎంతగా ప్రేమించింది ? అందరి ప్రేమను జీవితంగా మార్చుకుంది. కానీ, జీవితాంతం తోడుగా వుండాల్సిన మనిషిని మాత్రం జీవించివుండగా మర్చలేకపోయింది. ఆమె బ్రతికివుండగా తనకీ గ్రహించే స్థితిలేదు. తననీ స్థితిలో చూడాలని తపించిన మనిషి యిప్పుడు బ్రతికిలేదు.' వియోగంలోనే యోగం వుంది...' హృదయమంతా శకుంతల రూపంతో నిండివుంది.<br />మలయమారుతం యొక్క పిల్లతెమ్మెర అల్లరికి లయబద్ధంగా వూగుతున్నాయి వరికంకులు. ఆ వరికంకుల సుతిమెత్తని సవ్వడిలో తన భార్య శకుంతల<br />" గుండె చప్పుళ్ళ " ను వింటున్నాడు చంద్రశేఖర్, ఆమె ఙ్ఞాపకాలతో మమేకమైపోయి......<br />******<br />( స్వాతి వార పత్రిక 14.9.2001 )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7651820886676407419-1980108405210735748?l=vaddimaheshkadhalu.blogspot.com' alt='' /></div>MAHESH VADDI...http://www.blogger.com/profile/03157538420095982021noreply@blogger.com0